Bitwa pod Rain nad rzeką Lech

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy bitwy w 1632 roku. Zobacz też: inne bitwy nad rzeką Lech.
Bitwa pod Rain
Wojna trzydziestoletnia
Ilustracja
Bitwa nad Lech – rycina z XVII wieku
Czas 1415 kwietnia 1632
Miejsce rzeka Lech w pobliżu miasta Rain
Terytorium Bawaria
Wynik zwycięstwo Szwecji
Strony konfliktu
 Szwecja Banner of the Holy Roman Emperor (after 1400).svg Święte Cesarstwo Rzymskie
Marienfahne.gif Liga Katolicka
Dowódcy
Gustaw II Adolf Johan von Tilly
Johan von Aldringen
Maksymilian I Bawarski
Siły
40 000[1] żołnierzy i 80 dział 25 000[2] żołnierzy i artyleria
Straty
2 000 zabitych 3 000 zabitych
Wojna trzydziestoletnia

Pilzno - Lomnice - Biała Góra - Mingolsheim - Wimpfen - Höchst - Fleurus - Stadtlohn - Granowo - Dessau - Lutter am Barenberge - Wołogoszcz - Breitenfeld I - Rain - Norymberga - Lützen - Ścinawa - Nördlingen I - Wittstock - Rheinfelden - Wittenweier - Thann - Chemnitz - Honnecourt - Breitenfeld II - Rocroi - Tuttlingen - Zatoka Kilońska - Fryburg - Fehmarn - Jankov - Herbsthausen - Nördlingen II - Zusmarshausen - Lens - Praga

Bitwa pod Rain am Lech – starcie zbrojne, które miało miejsce w dniach 1415 kwietnia 1632 roku podczas wojny trzydziestoletniej.

W pobliżu miasta Rain położonego nad rzeką Lech, licząca 40 000[1] żołnierzy i 80 dział armia szwedzka dowodzona przez króla Gustawa Adolfa, pokonała liczącą 25 000[2] żołnierzy armię Ligi Katolickiej dowodzoną przez hrabiego Tilly.

Po zajęciu Norymbergi i Donauwörth wojska Gustawa II Adolfa skierowały się w kierunku Ingolstadt. Dysponujący znacznie słabszymi siłami marszałek Johan von Tilly postanowił nie dopuścić przeciwnika w pobliże miasta, rozmieszczając swe wojska w pobliżu przejścia przez rzekę Lech na wysokości miasteczka Rain. Zajęły one umocnioną pozycję w lasach na wschodnim, wyższym brzegu rzeki, pomiędzy Rain a Augsburgiem. Mająca strategiczne znaczenie obrona tych przepraw miała powstrzymać armię szwedzką przed wkroczeniem do Bawarii.

Gustaw Adolf przybył 14 kwietnia z Donauwörth z zamiarem sforsowania rzeki. Mógł liczyć na to, że złożone przeważnie z niedoświadczonych żołnierzy wojsko katolickie ulegnie panice. Zaraz po przybyciu na miejsce Szwedzi zaczęli sypać stanowiska pod cztery baterie i groble oraz dokonali wojskowej demonstracji dla zmylenia Tilly'ego i ukrycia miejsca rzeczywistej przeprawy. W tym czasie rozebrano domy w pobliskiej wsi i zbudowano elementy mostu pływającego z jezdnią ukrytą pod powierzchnią wody. Następnie Szwedzi rozpoczęli nękający ostrzał artyleryjski.

Następnego dnia artyleria szwedzka w sile 72 dział utworzyła zaporę ogniową, a pozostałe 8 dział oczyściło z oddziałów nieprzyjaciela przyczółek powyżej grobli. Pod osłoną dymów armatnich i palonej słomy złożono z przygotowanych w nocy elementów most pontonowy przerzucony przez rzekę na południe od nieprzyjacielskich pozycji. Rano przeprawiło się tam na drugą stronę rzeki 300 jeźdźców fińskich (Hakkapelitas), którzy korzystając z zaskoczenia nieprzyjaciela, przygotowali na opanowanym brzegu przyczółek w postaci ziemnych fortyfikacji i stanowisk dla artylerii. Chcąc go zlikwidować Tilly poprowadził do ataku oddziały zdemoralizowane stratami wskutek ostrzału i nawiązał walkę z wojskami szwedzkimi broniącymi przyczółka. W tym czasie szwedzka jazda przeprawiła się brodami powyżej i poniżej mostu i uderzyła na skrzydła wojsk Tilly'ego, zmuszając go do odwrotu. Korzystając z tego reszta armii szwedzkiej przeprawiła się przez rzekę. Wkrótce po przeprawie Gustaw Adolf zaatakował nieprzyjacielskie pozycje znajdujące się na pobliskim wzgórzu.

W toku dalszych walk kula armatnia strzaskała Tilly'emu kolano, wobec czego głównodowodzący został odesłany do Ingolstadt. Zastępujący go Johan von Aldringen wkrótce też zniesiony został z pola bitwy – nieprzytomny i z pękniętą czaszką. Dowództwo przejął po nim elektor Bawarii Maksymilian I, który widząc zagrożenie szwedzkie od południa i dla ratowania zdezorganizowanych wojsk, wydał rozkaz natychmiastowego odwrotu do Ingolstadt z porzuceniem większości sprzętu i dział na polu walki. Armia katolicka zdołała uniknąć zniszczenia tylko dzięki burzy i silnym wiatrom, które uniemożliwiły ruchy wojsk szwedzkich w nocy jaka nastąpiła po bitwie.

Rana Tillyego okazała się na tyle groźna, że nie udało się go uratować i zmarł dnia 30 kwietnia 1632 r. Gustaw Adolf po nieudanej próbie zdobycia miasta z marszu wycofał się na północ.

Przeprawa przez rzekę Lech uważana jest przez historyków wojskowości za popis wykorzystania artylerii szwedzkiej dowodzonej przez Lenarta Torstenssona.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b 22 500 piechoty, 15 000 jazdy; Mała Encyklopedia Wojskowa
  2. a b 22 000; Mała Encyklopedia Wojskowa

Literatura[edytuj]

  • Mała encyklopedia wojskowa. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1967, tom 2.