Bitwa pod Rain nad rzeką Lech

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy bitwy w 1632 roku. Zobacz też: inne bitwy nad rzeką Lech.
Bitwa pod Rain
Wojna trzydziestoletnia
Ilustracja
Bitwa nad Lech – rycina z XVII wieku
Czas 1415 kwietnia 1632
Miejsce rzeka Lech w pobliżu miasta Rain
Terytorium Bawaria
Wynik zwycięstwo Szwecji
Strony konfliktu
Szwecja Święte Cesarstwo Rzymskie
Liga Katolicka
Dowódcy
Gustaw II Adolf Johan von Tilly
Johan von Aldringen
Maksymilian I Bawarski
Siły
40 000[1] żołnierzy i 80 dział 25 000[2] żołnierzy i artyleria
Straty
2 000 zabitych 3 000 zabitych
Wojna trzydziestoletnia

Pilzno - Lomnice - Biała Góra - Mingolsheim - Wimpfen - Höchst - Fleurus - Stadtlohn - Granowo - Dessau - Lutter am Barenberge - Wołogoszcz - Breitenfeld I - Rain - Norymberga - Lützen - Ścinawa - Nördlingen I - Wittstock - Rheinfelden - Wittenweier - Thann - Chemnitz - Honnecourt - Breitenfeld II - Rocroi - Tuttlingen - Zatoka Kilońska - Fryburg - Fehmarn - Jankov - Herbsthausen - Nördlingen II - Zusmarshausen - Lens - Praga

Bitwa pod Rain am Lech – starcie zbrojne, które miało miejsce w dniach 1415 kwietnia 1632 roku podczas wojny trzydziestoletniej.

W pobliżu miasta Rain położonego nad rzeką Lech, licząca 40 000[1] żołnierzy i 80 dział armia szwedzka dowodzona przez króla Gustawa Adolfa, pokonała liczącą 25 000[2] żołnierzy armię Ligi Katolickiej dowodzoną przez hrabiego Tilly.

Po zajęciu Norymbergi i Donauwörth wojska Gustawa II Adolfa skierowały się w kierunku Ingolstadt. Dysponujący znacznie słabszymi siłami marszałek Johan von Tilly postanowił nie dopuścić przeciwnika w pobliże miasta, rozmieszczając swe wojska w pobliżu przejścia przez rzekę Lech na wysokości miasteczka Rain. Zajęły one umocnioną pozycję w lasach na wschodnim, wyższym brzegu rzeki, pomiędzy Rain a Augsburgiem. Mająca strategiczne znaczenie obrona tych przepraw miała powstrzymać armię szwedzką przed wkroczeniem do Bawarii.

Gustaw Adolf przybył 14 kwietnia z Donauwörth z zamiarem sforsowania rzeki. Mógł liczyć na to, że złożone przeważnie z niedoświadczonych żołnierzy wojsko katolickie ulegnie panice. Zaraz po przybyciu na miejsce Szwedzi zaczęli sypać stanowiska pod cztery baterie i groble oraz dokonali wojskowej demonstracji dla zmylenia Tilly'ego i ukrycia miejsca rzeczywistej przeprawy. W tym czasie rozebrano domy w pobliskiej wsi i zbudowano elementy mostu pływającego z jezdnią ukrytą pod powierzchnią wody. Następnie Szwedzi rozpoczęli nękający ostrzał artyleryjski.

Następnego dnia artyleria szwedzka w sile 72 dział utworzyła zaporę ogniową, a pozostałe 8 dział oczyściło z oddziałów nieprzyjaciela przyczółek powyżej grobli. Pod osłoną dymów armatnich i palonej słomy złożono z przygotowanych w nocy elementów most pontonowy przerzucony przez rzekę na południe od nieprzyjacielskich pozycji. Rano przeprawiło się tam na drugą stronę rzeki 300 jeźdźców fińskich (hakkapelitów), którzy korzystając z zaskoczenia nieprzyjaciela, przygotowali na opanowanym brzegu przyczółek w postaci ziemnych fortyfikacji i stanowisk dla artylerii. Chcąc go zlikwidować Tilly poprowadził do ataku oddziały zdemoralizowane stratami wskutek ostrzału i nawiązał walkę z wojskami szwedzkimi broniącymi przyczółka. W tym czasie szwedzka jazda przeprawiła się brodami powyżej i poniżej mostu i uderzyła na skrzydła wojsk Tilly'ego, zmuszając go do odwrotu. Korzystając z tego reszta armii szwedzkiej przeprawiła się przez rzekę. Wkrótce potem Gustaw Adolf zaatakował nieprzyjacielskie pozycje znajdujące się na pobliskim wzgórzu.

W toku dalszych walk kula armatnia strzaskała Tilly'emu kolano, wobec czego głównodowodzący został odesłany do Ingolstadt. Zastępujący go Johan von Aldringen wkrótce też zniesiony został z pola bitwy – nieprzytomny i z pękniętą czaszką. Dowództwo przejął po nim elektor Bawarii Maksymilian I, który widząc zagrożenie szwedzkie od południa i dla ratowania zdezorganizowanych wojsk, wydał rozkaz natychmiastowego odwrotu do Ingolstadt z porzuceniem większości sprzętu i dział na polu walki. Armia katolicka zdołała uniknąć zniszczenia tylko dzięki burzy i silnym wiatrom, które uniemożliwiły ruchy wojsk szwedzkich w nocy jaka nastąpiła po bitwie.

Rana Tillyego okazała się na tyle groźna, że nie udało się go uratować i zmarł dnia 30 kwietnia 1632 r. Gustaw Adolf po nieudanej próbie zdobycia miasta z marszu wycofał się na północ.

Sforsowanie rzeki Lech uważane jest przez historyków wojskowości za popis wykorzystania artylerii szwedzkiej dowodzonej przez Lenarta Torstenssona.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b 22 500 piechoty, 15 000 jazdy; Mała Encyklopedia Wojskowa
  2. a b 22 000; Mała Encyklopedia Wojskowa

Literatura[edytuj]

  • Mała encyklopedia wojskowa. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1967, tom 2.