Bitwa pod Wimpfen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wojna trzydziestoletnia

Pilzno - Lomnice - Biała Góra - Mingolsheim - Wimpfen - Höchst - Fleurus - Stadtlohn - Granowo - Dessau - Lutter am Barenberge - Wołogoszcz - Breitenfeld I - Rain - Norymberga - Lützen - Ścinawa - Nördlingen I - Wittstock - Rheinfelden - Wittenweier - Thann - Chemnitz - Honnecourt - Breitenfeld II - Rocroi - Tuttlingen - Zatoka Kilońska - Fryburg - Fehmarn - Jankov - Herbsthausen - Nördlingen II - Zusmarshausen - Lens - Praga

Bitwa na XVII-wiecznej rycinie

Bitwa pod Wimpfen – starcie zbrojne, które miało miejsce 6 maja 1622 podczas wojny trzydziestoletniej.

Wojska cesarskie i Ligi Katolickiej dowodzone przez hrabiego Tilly i hiszpańskiego wodza Gonzalo de Cordobę pobiły wojska protestanckie dowodzone przez generała Mansfelda i margrabiego badeńskiego Jerzego Fryderyka.

Po upadku czeskiej Pragi w następstwie bitwy na Białej Górze, margrabia Jerzy Fryderyk zdecydował się kontynuować walkę i stawić opór katolickim wodzom Tilly'emu i Cordobie pod Wimpfen.

Na początku maja sojusznicze wojska księcia Brunszwickiego doszły na północ od rzeki Neckar i zamierzały połączyć się z głównymi siłami protestantów. Było to pomyślną zapowiedzią dla Mansfelda i margrabiego badeńskiego, którzy spodziewali się też połączyć swe armie przed główną bitwą. Jednak dla zyskania na czasie i w próbie podzielenia zebranych wojsk katolickich, Mansfeld przeprawił się przez Neckar koło Heidelbergu, podczas gdy Jerzy Fryderyk pomaszerował na wschód w górę rzeki, by przeprawić się pod Wimpfen. Plan ten zawiódł, gdyż Tilly i de Cordoba nie rozdzielili się, natomiast wyruszyli w pościg za liczącą 14 000 żołnierzy armią margrabiego i dopadli go pod Wimpfen.

Swe znacznie słabsze liczebnie wojska margrabia okopał na niskim wzgórzu poza wioską. Protestanci stawiali tam skuteczny opór, wspomagani przez silną artylerię. Sytuacja jednak raptownie się zmieniła, gdy jeden z przypadkowych kontrataków hiszpańskich doprowadził do wybuchu magazynu z prochem u protestantów. Zachęcone tym oddziały Ligi uderzyły na wzgórze i rozbiły ich armię. Margrabia Jerzy Fryderyk uciekł do Stuttgartu z kilkoma zaledwie ludźmi.

Tymczasem Mansfeld spiesznie próbował dotrzeć do księcia Brunszwickiego, który zajął pozycje nad Menem. Cordoba i Tilly rozpoczęli pościg, by uniemożliwić połączenie wojsk protestanckich.