Bobrowski Hrabia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
POL COA Bobrowski Hrabia.svg

Bobrowski Hrabia − polski herb szlachecki, odmiana herbu Jastrzębiec.

Opis herbu[edytuj]

Opisy z wykorzystaniem klasycznych zasad blazonowania:

W polu błękitnym w środku podkowy złotej barkiem w dół krzyż kawalerski srebrny. Nad koroną hrabiowską hełm, z korony którego jastrząb barwy naturalnej trzymający w prawej łapie podkowę i krzyż jak na tarczy. Labry błękitne podbite z prawej srebrem, z lewej złotem.

Według Pawliszczewa tarcza powinna mieć złoty otok. Według niego hełm ma być "stalowy ze złotą kratką"[1]

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj]

Nadany 29 czerwca 1800 roku Ignacemu Bobrowskiemu przez Franciszka II. Podstawą nadania był patent szlachecki z 1775, piastowanie przez zainteresowanego urzędów wojskiego oświęcimskiego i zatorskiego, a następnie cześnika oraz przywiązanie do domu cesarskiego. Ignacy miał się posługiwać tytułem hrabiowskim już w 1796.

Wcześniej, 29 marca 1785 tytuł hrabiowski uzyskał inny Bobrowski herbu Jastrzębiec - Michał. Nie zachował się jednak herb z jego dyplomu hrabiowskiego, ale można domniemywać, że był identyczny merytorycznie z herbem Ignacego.

W 1844 roku potomkowie Ignacego Bobrowskiego otrzymali potwierdzenie tytułu od Mikołaja I[2].

9 marca 1905 praprawnuk Ignacego, Adam Rufin, wraz z potomstwem oraz potomkowie hrabiów Erazma i Władysława Bobrowskich zostali wpisani do Metryki Szlacheckiej C. K. Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

Herbowni[edytuj]

Herb ten był herbem własnym, toteż do jego używania uprawniony jest tylko jeden ród herbownych:

graf von Bobrowski.

Przypisy

  1. Nikołaj Aleksandrowicz Pawliszczew: Herbarz Rodzin Królestwa Polskiego Najwyżej Zatwierdzony. T. 1. Warszawa: Orgelbrand S., 1853, s. 7.
  2. Juliusz Karol Ostrowski: Księga herbowa rodów polskich. T. 2. Warszawa: Główny skład księgarnia antykwarska B. Bolcewicza, 1897-1906, s. 25.

Bibliografia[edytuj]

  • Sławomir Górzyński: Arystokracja polska w Galicji: studium heraldyczno-genealogiczne. Warszawa: DiG, 2009, s. 98-104. ISBN 978-83-7181-597-3.

Linki zewnętrzne[edytuj]