Bochen (herb szlachecki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herb Bochen

Bochen (Boch)kaszubski herb szlachecki. Ze względu na specyficzną historię regionu, mimo przynależności do Rzeczypospolitej, rodzina i herb nie zostały odnotowane przez polskich heraldyków.

Opis herbu[edytuj]

Opis z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego[1]:

W polu srebrnym papuga zielona z dziobem złotym, stojąca na ostrzewi w skos, naturalnej, z dwoma sękami po lewej i jednym po prawej. W klejnocie samo godło. Labry zielone, podbite srebrem.

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj]

Wzmiankowany na Pomorzu w 1550 roku[2]. Herb pojawił się na mapie Pomorza Lubinusa z 1618 i wszystkich herbarzach niemieckich, w tym Nowy Siebmacher, Pommersches Wappenbuch Bagmihla i Der polnische Adel Żernickiego.

Rodzina Bochen[edytuj]

Drobna szlachta kaszubska herbu własnego. Pierwsza wzmianka 9 marca 1575 (Bochannen). Posiadali działy we wsiach Bożepole Wielkie, Bożepole Małe, Godętowo, Nawcz, Osiek, Dąbrówka Wielka, Paraszyno, Chmieleniec. Gałęzie tej rodziny przyjmowały też inne herby. Lansdorf-Bocheńscy przyjęli herb Rawicz. Niewykluczone też, że kaszubscy Bocheńscy przyjęli herb pruskich Bocheńskich – Bocheński I. Bochen-Chmielińscy mieli używać herbu Bochen II.

Herbowni[edytuj]

Bochen (Boch, Bochan, Bochenski, Bocheński, Bochiński, Bochinski, Bochow, Bochyński, Bogesken). Bochenowie przyjmowali też nazwiska od posiadanych wsi: Bożopolski, Chmieliński, Osiecki, Paraszyński (Paraski, Paraziński, Porazicki, Porażycki), niekiedy zachowując Bochen jako przydomek.

Przypisy

  1. Alfred Znamierowski, Paweł Dudziński: Wielka księga heraldyki. Warszawa: Świat Książki, 2008, s. 104-108. ISBN 978-83-247-0100-1.
  2. Emilian Szeliga-Żernicki: Der polnische Adel und die demselben hinzugetretenen andersländischen Adelsfamilien. Hamburg: Henri Grand, 1900, s. 80.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]