Bogdan Roman Nawroczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bogdan Roman Nawroczyński
Data i miejsce urodzenia 9 kwietnia 1882
Dąbrowa Górnicza, Polska
Data i miejsce śmierci 17 stycznia 1974
Warszawa, Polska
Zawód Pedagog
Rodzice Roman Nawroczyński, Stanisława Nawroczyńska[1]
Małżeństwo Wanda Klamborowska, Maria Zaorska (1957)
Dzieci Lech Nawroczyński
Krewni i powinowaci Eugeniusz Nawroczyński(brat styjeczny)
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Bogdan Roman Nawroczyński (ur. 9 kwietnia 1882 w Dąbrowie Górniczej, zm. 17 stycznia 1974 w Warszawie) – pedagog i historyk pedagogiki, współtwórca polskiej pedagogiki naukowej. Brat stryjeczny adwokata i działacza oświatowego Eugeniusza Nawroczyńskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1892 podjął naukę w gimnazjum w Kielcach, rok później kontynuował edukację w IV Gimnazjum rządowym w Warszawie. Mając 20 lat ukończył szkołę średnią, zyskując srebrny medal. Różnorodność zainteresowań spowodowała, że Nawroczyński miał trudności z wyborem dalszej drogi życiowej i kierunku studiów. Początkowo nie wyobrażał sobie pracy w charakterze nauczyciela, pociągały go jednak studia uniwersyteckie. Był rozmiłowany w literaturze polskiej i naukach filozoficznych.

Działał w Organizacji Młodzieży, inicjował wiece i manifestacje przeciw rusyfikacji szkolnictwa wyższego i średniego, był delegatem na ogólnopolski zjazd młodzieży szkół wyższych w Zakopanem w 1909. W tym samym roku zdał egzamin na nauczyciela języka polskiego i łacińskiego oraz propedeutyki filozofii, po czym udał się do Lwowa. Zaczął studia na tamtejszym Uniwersytecie pod opieką Kazimierza Twardowskiego, pod którego kierunkiem napisał pracę doktorską „Prolegomena do nauki o jasności sądów", której promocja odbyła się w 1914 roku. Był członkiem Ligi Narodowej w latach 1910-1911[2]. Był członkiem Zarządu Związku Unarodowienia Szkół[3]. Był pracownikiem Rady Sekcji Oświecenia Publicznego Departamentu Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego Tymczasowej Rady Stanu[4].

Miał wiele zainteresowań naukowych. Odbył studia prawnicze, filozoficzne oraz zdobył wiedzę filozoficzną i socjologiczną. W latach 1925–1926 był profesorem na Uniwersytecie Poznańskim, gdzie praca naukowa Nawroczyńskiego koncentrowała się w dużej mierze na dalszych studiach nad tzw. „nowym wychowaniem”, a szczególnie nad podstawowymi zasadami szkoły pracy i różnymi odmianami tej koncepcji.

W 1926 podjął pracę na Uniwersytecie Warszawskim i objął kierownictwo Katedry Pedagogiki oraz doprowadził do zorganizowania tam studiów pedagogicznych. Właśnie w tym okresie powstały najważniejsze dzieła pedagogiczne jego życia.

W czasie okupacji niemieckiej był jednym z organizatorów tajnego nauczania uniwersyteckiego.

1 października 1948 został przeniesiony na emeryturę, nie zakończył jednak działalności naukowej i organizatorskiej w dziedzinie nauki. Mianowano go dyrektorem Biura w Towarzystwie Naukowym Warszawskim oraz bibliotekarzem w Polskiej Akademii Nauk.

W 1958 powrócił do pracy dydaktycznej, zajmował się badawczo pedagogiką porównawczą, co zaowocowało nowymi dziełami. Do 1967 nadal wykładał, prowadził prace naukowo-badawcze i publikował.

Odznaczenia i ordery[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. http://mazowsze.hist.pl/35/Rocznik_Towarzystwa_Naukowego_Warszawskiego/737/2004/25161/
  2. Stanisław Kozicki, Historia Ligi Narodowej (okres 1887-1907), Londyn 1964, s. 579.
  3. Nasza walka o szkołę polską 1901-1917, t. II, Warszawa 1934, s. 18.
  4. Włodzimierz Suleja, Tymczasowa Rada Stanu, Warszawa 1998, s. 226.
  5. M.P. z 1947 r. Nr 52, poz. 366
  6. M.P. z 1937 r. Nr 260, poz. 411.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bogdan Nawroczyński, J. Krasuski
  • Studia Kieleckie 1974, nr 1, J. Sosnowski
  • Bogdan Nawroczyński nie żyje, „Ruch Pedagogiczny” 1974, nr 3
  • Polski Słownik Biograficzny, T. XXII, s. 632