Bolesław III płocki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bolesław III Płocki
Ilustracja
Bolesław III książę mazowiecki i płocki, nadaje 21 października 1349 roku matce swej Elżbiecie Giedyminównie ziemię wyszogrodzką za udzielenie mu jej pieniędzy posażnych na posag dla siostry Anny, wydanej za Henryka, księcia żagańskiego
ilustracja herbu
Książę płocki
Okres

od 1336
do 1351

Poprzednik

Wacław płocki

Następca

Kazimierz III Wielki

Książę wiski
Okres

od 1345
do 1351

Poprzednik

Siemowit II

Następca

Kazimierz III Wielki

Dane biograficzne
Dynastia

Piastowie (Piastowie mazowieccy)

Data urodzenia

pomiędzy 1322 a 1330

Data śmierci

20 sierpnia 1351

Miejsce spoczynku

Płock

Ojciec

Wacław płocki

Matka

Elżbieta Giedyminówna

Podział Mazowsza
(1313-1345) pomiędzy Siemowita II rawskiego, Trojdena I, Wacława płockiego

Bolesław (Bolko) III płocki także jako Bolesław Wańkowic[1] (ur. pomiędzy 1322 a 1330, zm. 20 sierpnia 1351) – książę płocki od 1336, początkowo do 1340 regencja stryjów, od 1345 w Wiźnie i Sochaczewie, przez cały okres rządów formalnie lennik czeski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Bolesław III był jedynym synem księcia płockiego Wańki i Elżbiety Giedyminówny. W chwili śmierci w 1336 ojca małoletni, znalazł się do 1340 pod opieką stryjów Siemowita II i Trojdena I. Pięć lat później zmarł bezpotomnie jego stryj Siemowit II, co przyniosło mu Wiznę i Sochaczew.

W bliżej nieznanym momencie Bolesław III uznał się, tak jak ojciec, lennikiem króla czeskiego Jana Luksemburczyka, co miało mu zapewnić integralność terytorialną księstwa położonego między dwiema zwalczającymi się potęgami – Polską i zakonem krzyżackim. W tym też celu 30 września 1341 Bolesław zobowiązał się ponowić hołd lenny na ręce Karola Luksemburskiego na wypadek śmierci króla Jana.

W 1343 Bolesław razem z pozostałymi książętami mazowieckimi potwierdził postanowienia pokoju kaliskiego i zgodził się na rezygnację Polski z Pomorza i ziemi chełmińskiej.

W drugiej połowie lat czterdziestych XIV wieku Bolesław zaczął jednak odchodzić od polityki współpracy z czeskimi Luksemburgami, zbliżając się do króla polskiego Kazimierza Wielkiego. Co więcej, w bliżej nieznanym momencie na wypadek braku męskiego potomstwa zapisał swoje księstwo Kazimierzowi, co uczynił wbrew interesom politycznym dynastii Luksemburgów.

W 1351 Bolesław III wziął udział razem z Kazimierzem Wielkim i Ludwikiem Andegaweńskim w wyprawie przeciwko władcy litewskiemu Kiejstutowi. Wyprawa zakończyła się pełnym sukcesem, zwłaszcza że 15 lipca 1351 udało się zawrzeć z Litwinami układ rozejmowy na mocy którego Kiejstut zobowiązał się przyjąć chrześcijaństwo i w tym celu został oddany pod opiekę księcia płockiego w charakterze honorowego jeńca. Wkrótce okazało się jednak, że ze strony Kiejstuta był to tylko zabieg dyplomatyczny, gdyż pięć dni później zdecydował się on na ucieczkę, korzystając z ataku podążających za oddziałami Bolesława wojsk litewskich. W pościgu za Kiejstutem Bolesław III zginął pod Mielnikiem[1] trafiony strzałą z łuku, a władca litewski nie niepokojony już przez nikogo wrócił do siebie.

Zmarły 20 sierpnia 1351 Bolesław III został pochowany w katedrze płockiej[2]. Nigdy się nie ożenił i nie zostawił następców. Księstwo płockie po jego śmierci zostało podzielone pomiędzy książąt mazowieckich, braci - Siemowita III i Kazimierza Trojdenowica (dostał się im Gostynin i Sochaczew), i króla Polski (Płock i Wizna, Ziemia Zakroczymska). 18 września 1351 obaj bracia złożyli hołd lenny królowi Kazimierzowi. Ostateczna rezygnacja od zobowiązań lennych Mazowsza przez cesarza Karola IV, nastąpiła 26 lutego 1360 na sejmie Rzeszy w Norymberdze[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Jaszczołt Tomasz, Granica pomiędzy ziemiami drohicką i liwską w świetle protokołów komisji z 1546 roku, „„Rocznik Liwski” t. VI: 2012/2013”, Liw: Muzeum Zbrojownia na Zamku w Liwie, 2012–2013, s. 15, ISSN 1895-748X ISSN 1895-748X.
  2. Bujak 1988 ↓, s. 10.
  3. Andrzej Nowak, Dzieje Polski. Tom III. "Królestwo zwycięskiego orła"; str. 54 - 55., 2017.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]