Bolesław Miciński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Bolesław Miciński (ur. 23 kwietnia 1911 w Mokrej (Podole), zm. 30 maja 1943 w Grenoble, Francja) – polski eseista, autor napisanych językiem literackim, bliskich poezji esejów i szkiców filozoficznych opublikowanych w tomach Podróże do piekieł oraz Portret Kanta i trzech esejów o wojnie.

Studiował filozofię na Uniwersytecie Warszawskim, naukę kontynuował w Paryżu i Grenoble. Po powrocie do Polski był asystentem na Uniwersytecie Warszawskim, od 1932 przez dwa lata był członkiem redakcji czasopisma „Zet”. W 1935 otrzymał etat kierownika działu krytyki literackiej w "Prosto z Mostu", w 1938 przeniósł się do Polskiego Radia, gdzie był redaktorem działu prozy. W 1939 emigrował do Francji, w Paryżu został współpracownikiem Wiadomości Polskich. W 1940 zamieszkał w Grenoble, gdzie zmarł na gruźlicę. Spoczywa na cmentarzu w Laffrey.

Mąż Haliny z Krauzów. Ich córka Anna była znawczynią dzieła Witkacego, z którym przyjaźnił się jej ojciec.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]