Boris Piotrowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Boris Borysowicz Piotrowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 14 lutego 1908
Sankt Petersburg
Data i miejsce śmierci 15 października 1990
Leningrad
Zawód, zajęcie archeolog
Miejsce zamieszkania Leningrad
Narodowość rosyjska
Edukacja Leningradzki Uniwersytet Państwowy
Pracodawca Akademia Nauk ZSRR, Ermitaż
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Pracy Socjalistycznej Nagroda Stalinowska
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Rewolucji Październikowej Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Czerwonego Sztandaru Pracy Medal 100-lecia urodzin Lenina Medal „Za Obronę Leningradu” Komandor Orderu Sztuki i Literatury (Francja) Order „Pour le Mérite”
Tablica pamiątkowa na ścianie domu Piotrowskiego

Boris Borysowicz Piotrowski, ros. Борис Борисович Пиотровский (ur. 14 lutego 1908 w Sankt Petersburgu, zm. 15 października 1990 w Leningradzie) – rosyjski archeolog, egiptolog, doktor nauk historycznych, profesor, dyrektor Państwowego Muzeum Ermitażu (1964–1990), Bohater Pracy Socjalistycznej (1983).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 14 lutego 1908 roku w Sankt Petersburgu. Od lat szkolnych brał udział w zajęciach, organizowanych przez Ermitaż, które poświęcone były antycznym cywilizacjom. W okresie studiów wyjeżdżał na stanowiska archeologiczne na Kaukazie Północnym. Na ostatnim roku studiów rozpoczął pracę w Instytucie Archeologii Akademii Nauk ZSRR. Przełożonym Piotrowskiego był akademik N. J. Marr.

W 1930 roku ukończył fakultet historyczno-lingwistyczny ze specjalizacją archeologiczną na Leningradzkim Uniwersytecie Państwowym i został skierowany do Armenii w celu znalezienia śladów istniejącego tam w starożytności państwa urartyjskiego. Za punkt dla rozpoczęcia badań archeologicznych Piotrowski obrał Karmir Blur, wzniesienie, położone na przedmieściach Erywania. Pracami na tym miejscu kierował w okresie 1939-1971. Pod Karmir Blur zostały odkryte ruiny miasta Tejszebaini, które są obecnie najlepiej zbadanym obiektem kultury urartyjskiej. Wyniki swoich badań na Karmir Blur Piotrowski opublikował w kilku sprawozdaniach z lat 1950, 1952 i 1955 oraz w monografiach:

  • Historia i kultura UrartuИстория и культура Урарту (1944),
  • Królestwo wanskie (Urartu)Ванское царство (Урарту) (1959),
  • Sztuka Urartu VIII-VI wiek p.n.e.Искусство Урарту VIII-VI вв. до н. э. (1962).

Prace Piotrowskiego, mimo iż zostały opublikowane w połowie XX wieku, nadal stanowią podstawę do urartologii.

Większą część życia Piotrowski był związany z Ermitażem, którego był dyrektorem w latach 1964-1990. Dlatego w sali muzeum, poświęconej sztuce Urartu, została umieszczona tablica pamiątkowa z jego imieniem[1].

Od 1945 roku członek WKP(b)/KPZR.

Zmarł 15 października 1990 roku w wieku 82 lat w Leningradzie. Jego synem jest Michaił, także naukowiec i dyrektor Ermitażu.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]