Boris Piotrowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Boris Borysowicz Piotrowski
Boris Borysowicz Piotrowski
Data i miejsce urodzenia 14 lutego 1908
Sankt Petersburg
Data i miejsce śmierci 15 października 1990
Leningrad
Zawód archeolog
Miejsce zamieszkania Leningrad
Narodowość rosyjska
Edukacja Leningradzki Uniwersytet Państwowy
Pracodawca Akademia Nauk ZSRR, Ermitaż
Odznaczenia
Złoty Medal "Sierp i Młot" Bohatera Pracy Socjalistycznej Nagroda Stalinowska
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Rewolucji Październikowej Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Czerwonego Sztandaru Pracy Medal 100-lecia urodzin Lenina Medal "Za obronę Leningradu" Komandor Orderu Sztuki i Literatury (Francja) Pour le Mérite
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Boris Borysowicz Piotrowski, ros. Борис Борисович Пиотровский (ur. 14 lutego 1908 w Sankt Petersburgu, zm. 15 października 1990 w Leningradzie) – rosyjski archeolog, egiptolog, doktor nauk historycznych, profesor, dyrektor Państwowego Muzeum Ermitażu (1964–1990), Bohater Pracy Socjalistycznej (1983).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 14 lutego 1908 roku w Sankt Petersburgu. Od lat szkolnych brał udział w zajęciach, organizowanych przez Ermitaż, które poświęcone były antycznym cywilizacjom. W okresie studiów wyjeżdżał na stanowiska archeologiczne na Kaukazie Północnym. Na ostatnim roku studiów rozpoczął pracę w Instytucie Archeologii Akademii Nauk ZSRR. Przełożonym Piotrowskiego był akademik N. J. Marr.

W 1930 roku ukończył fakultet historyczno-lingwistyczny ze specjalizacją archeologiczną na Leningradzkim Uniwersytecie Państwowym i został skierowany do Armenii w celu znalezienia śladów istniejącego tam w starożytności państwa urartyjskiego. Za punkt dla rozpoczęcia badań archeologicznych Piotrowski obrał Karmir Blur, wzniesienie, położone na przedmieściach Erywania. Pracami na tym miejscu kierował w okresie 1939-1971. Pod Karmir Blur zostały odkryte ruiny miasta Tejszebaini, które są obecnie najlepiej zbadanym obiektem kultury urartyjskiej.

Wyniki swoich badań na Karmir Blur Piotrowski opublikował w kilku sprawozdaniach z lat 1950, 1952 i 1955 oraz w monografiach:

  • Historia i kultura UrartuИстория и культура Урарту (1944),
  • Królestwo wanskie (Urartu)Ванское царство (Урарту) (1959),
  • Sztuka Urartu VIII-VI wiek p.n.e.Искусство Урарту VIII-VI вв. до н. э. (1962).

Prace Piotrowskiego, mimo iż zostały opublikowane w połowie XX wieku, nadal stanowią podstawę do urartologii.

Większą część życia Piotrowski był związany z Ermitażem, którego był dyrektorem w latach 1964-1990. Dlatego w sali muzeum, poświęconej sztuce Urartu, została umieszczona tablica pamiątkowa z jego imieniem[1].

Od 1945 roku członek WKP(b)/KPZR.

Zmarł 15 października 1990 roku w wieku 82 lat w Leningradzie.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]