Przejdź do zawartości

Breakout (zespół muzyczny)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Breakout
Rok założenia

1968

Rok rozwiązania

1982

Pochodzenie

 Polska

Gatunek

blues-rock, hard rock

Powiązania

Blackout, Bogdan Loebl, Franciszek Walicki

Skład
Mira Kubasińska
Tadeusz Nalepa
Jan Borysewicz
Zbigniew Wypych
Marek Surzyn
Byli członkowie
Piotr Nowak, Michał Muzolf, Janusz Zieliński, Krzysztof Dłutowski, Józef Skrzek, Jerzy Goleniewski, Józef Hajdasz, Włodzimierz Nahorny, Dariusz Kozakiewicz, Tadeusz Trzciński, Jan Izbiński, Jan Mazurek, Stefan Płaza, Winicjusz Chróst, Zdzisław Zawadzki, Wojciech Morawski, Bogdan Kowalewski, Zbigniew Wesołowski, Bogdan Lewandowski, Andrzej Tylec, Stanisław Kasprzyk, Roman Wojciechowski, Krystian Wilczek, Maciej Kubicki, Aleksander Bem, Janusz Stefański
Nalepa i Mira Kubasińska (ok. 1968)

Breakout – polski zespół bluesrockowy, założony 1 lutego 1968 w Rzeszowie.

Historia

[edytuj | edytuj kod]

Muzyk i piosenkarz Tadeusz Nalepa założył zespół na początku 1968, miesiąc po rozwiązaniu grupy Blackout[1]. Największy wpływ na powołanie przez Nalepę nowego zespołu wywarł Franciszek Walicki, który zainspirował go do tworzenia muzyki undergroundowej i psychodelicznej oraz wymyślił nazwę formacji[2]. W pierwszym składzie zespołu znaleźli się, poza Nalepą: Mira Kubasińska (śpiew), Janusz Zieliński (gitara basowa), Krzysztof Dłutowski (organy) i Józef Hajdasz (perkusja). Skład zadebiutował w lutym 1968 podczas pierwszej edycji Musicoramy. W kwietniu tego samego roku nowym basistą zespołu został Michał Muzolf. By zarobić na lepsze instrumenty, muzycy w czerwcu odbyli trasę koncertową po krajach Beneluksu, z której wrócili w listopadzie 1968[3]. W listopadzie wystąpili na kilku koncertach w Polsce, a niedługo później stali się jednym z najważniejszych polskich zespołów rockowych.

Muzycy w 1969 wydali album pt. Na drugim brzegu tęczy, który nagrali już bez Michała Muzolfa i Krzysztofa Dłutowskiego, ale za to z saksofonistą i flecistą Włodzimierzem Nahornym[4]. Pochodzące z płyty single „Gdybyś kochał, hej!” i „Poszłabym za tobą” stały się przebojami[5]. Muzycy w lipcu wystąpili z utworem „Powiedzcie wierzby” na 3. Festiwalu Piosenki Żołnierskiej[6]. W sierpniu nowym basistą Breakoutu został Piotr Nowak, ale już na początku 1970 jego miejsce zajął Józef Skrzek [7]. W tym okresie z zespołu odszedł też Franciszek Walicki, współtwórca sukcesów grupy[8].

Muzycy w 1970 coraz częściej byli krytykowani przez media za muzykę prozachodnią i długie włosy, co w końcu doprowadziło do całkowitego zakazu emitowania utworów Breakoutu w radiu i telewizji[9]. Zespół mimo to nadal koncertował po kraju i wydał album pt. 70a(1970), który jednak nie powtórzył sukcesu debiutu[9]. Muzycy w lutym 1971 nagrali płytę pt. Blues w odświeżonym składzie – Kubasińska nie wzięła udziału w nagraniach, a do Nalepy dołączyli: gitarzysta Dariusz Kozakiewicz, basista Jerzy Goleniewski i harmonijkarz Tadeusz Trzciński[10]. Album osiągnął miano kultowego i zawiera m.in. przeboje: „Kiedy byłem małym chłopcem”, „Co się stało kwiatom”, „Oni zaraz przyjdą tu” i „Ona poszła inną drogą”[11].

Muzycy w 1972 wydali album pt. Karate, który nagrali już bez Kozakiewicza, ale ponownie z Kubasińską[12]. Po nagraniu tej płyty do zespołu dołączył na krótko wokalista Jan Izbiński. W 1973 z zespołu odszedł Włodzimierz Nahorny, a pozostali muzycy Breaoutu wzięli udział w nagraniu solowego albumu Miry Kubasińskiej pt. Ogień. W latach 1973–1975 zagrali koncerty w ZSRR, NRD i Holandii. W kwietniu 1974 nagrali album pt. Kamienie m.in. z nowym gitarzystą w składzie, Winicjuszem Chrostem[13]. 21 listopada 1974 otrzymali złotą płytę za wysoką sprzedaż albumu pt. Karate.

Przez cały rok 1975 dochodziło do wielu zmian personalnych w zespole, ale już na początku kolejnego roku zawiązał się skład: Mira Kubasińska (śpiew), Tadeusz Nalepa (gitara), Zbigniew Wypych (gitara basowa), Bogdan Lewandowski (instrumenty klawiszowe), Andrzej Tylec (perkusja), który nagrał wspólnie album pt. NOL z 1976. W 1979 nagrali z Romanem „Pazurem” Wojciechowskim album pt. Żagiel Ziemi, który był jednym z tryptyku olimpijskiego przygotowanego na letnie Igrzyska Olimpijskie 1980 w Moskwie i uchodzi za najgorsze wydawnictwocw historii zespołu[14]. Grupa równolegle w okrojonym składzie nagrała album pt. ZOL.

Zespół oficjalnie istniał do 1982[15]. Później zespół był reaktywowany jeszcze wiele razy z okazji wielu imprez i koncertów.

19 czerwca 2007 w Rzeszowie odbył się 1. Festiwal Breakout ku pamięci Miry Kubasińskiej i Tadeusza Nalepy. 22 sierpnia 2008 w Cieszanowie miała miejsce druga edycja festiwalu.

Dyskografia

[edytuj | edytuj kod]

Albumy studyjne

[edytuj | edytuj kod]

Albumy kompilacyjne

[edytuj | edytuj kod]
  • Bluesbreakout 1971–72 (1991) (jako Tadeusz Nalepa)
  • Ballady (1995)
  • Breakout 69/70 (1996)
  • Blackout, Breakout i Mira Kubasińska – Gold (1997)
  • Mira / Ogień (1997)
  • Złote przeboje (1998)
  • Największe przeboje (1999)
  • Breakout vol. 1 – Blues / Ogień (2000)
  • Breakout vol. 2 – Karate / Na drugim brzegu tęczy (2000)
  • Poszłabym za tobą (2000)
  • Oni zaraz przyjdą tu (2001)
  • Poszłabym za tobą (2011)
  • Za siódmą górą. Niepublikowane nagrania z lat 1968–1969 (2016)

Źródło[16]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Koper i Sierocki 2024 ↓, s. 75.
  2. ↑ Koper i Sierocki 2024 ↓, s. 75–76.
  3. ↑ Koper i Sierocki 2024 ↓, s. 76–78.
  4. ↑ Koper i Sierocki 2024 ↓, s. 79–80.
  5. ↑ Koper i Sierocki 2024 ↓, s. 82.
  6. ↑ Jan Kawecki, Janusz Sadłowski, Marek Ćwikła, Wojciech Zając: Encyklopedia polskiej muzyki rockowej Rock'n'roll 1959–1973. Kraków: Wydawnictwo „Rock-Serwis”, 1995, s. 294. ISBN 83-85335-25-0.
  7. ↑ Koper i Sierocki 2024 ↓, s. 84.
  8. ↑ Koper i Sierocki 2024 ↓, s. 84–85.
  9. 1 2 Koper i Sierocki 2024 ↓, s. 86.
  10. ↑ Koper i Sierocki 2024 ↓, s. 86–87.
  11. ↑ Koper i Sierocki 2024 ↓, s. 86–89.
  12. ↑ Koper i Sierocki 2024 ↓, s. 90–91.
  13. ↑ Koper i Sierocki 2024 ↓, s. 91.
  14. ↑ Koper i Sierocki 2024 ↓, s. 94–95.
  15. ↑ Koper i Sierocki 2024 ↓, s. 95.
  16. ↑ Leszek Gnoiński, Encyklopedia Polskiego Rocka, Jan Skaradziński, Warszawa: Świat Książki, 1997, s. 73–77, ISBN 83-7129-570-7, OCLC 43868642.

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Wolański Ryszard, Leksykon Polskiej Muzyki Rozrywkowej, Warszawa 1995, Agencja Wydawnicza Morex, ISBN 83-86848-05-7, tu hasło Breakout, s. 23.
  • Sławomir Koper, Marek Sierocki: Przeboje PRL. Hity rocka. Wydawnictwo Harde, 2024. ISBN 978-83-8343-354-7.

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]