Leszek Gnoiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Leszek Gnoiński (ur. 19 września 1966) – polski dziennikarz muzyczny. Członek Akademii Fonograficznej ZPAV[1].

Życiorys[edytuj]

Pracownik Super Expressu (1994-2003), z-ca redaktora naczelnego magazynu muzycznego Muza (2003), redaktor naczelny portalu cgm.pl (2003-2004), dziennikarz Discovery Historia TVN (2007-2008). Współpracownik m.in. Tylko Rocka (1992-1994), Machiny (1998 oraz 2006-2007), Premier (2005-2006), Dziennika Polskiego (2005-2006), Dziennika (2005-2007), portalu t-mobile-music.pl (do 2013), Miasto Kobiet (od 2012-2014).

Redaktor ponad setki płyt, m.in. wydanych w ramach Złotej kolekcji (John Porter, Lech Janerka, Urszula, Sztywny Pal Azji, Róże Europy, Voo Voo, Chłopcy z Placu Broni, Tomek Lipiński, T.Love, Lata osiemdziesiąte, Lata dziewięćdziesiąte), serii 30 albumów dodawanych do Dziennika z serii „Gwiazdy polskiej muzyki lat 80.”, „Najmniejszych koncertów świata” (Myslovitz, Pustki, Lech Janerka, Muniek), boksu Acid Drinkers „Anthology 1989 - 2009”, a także albumów Myslovitz, Lenny Valentino, projektu Nowe Sytuacje.

Współautor scenariusza wystawy stałej jarocińskiego Spichlerza Polskiego Rocka.

Książki[edytuj]

Filmografia[edytuj]

Przypisy

  1. ZPAV: Akademia Fonograficzna (Sekcja Muzyki Rozrywkowej) (pol.). www.zpav.pl. [dostęp 2010-10-03].

Linki zewnętrzne[edytuj]