Bugatti EB110

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bugatti EB 110
Bugatti EB 110
Producent Francja Bugatti Automobili SpA
Zaprezentowany Francja 1991 Wersal, Francja
Okres produkcji 19921995[1]
(126 sztuk)
13 prototypów
Miejsce produkcji  Francja, Molsheim
Poprzednik Bugatti Typ 252
Następca Bugatti 16.4 Veyron
Dane techniczne
Segment G+
Typy nadwozia 2-drzwiowe coupé[1]
Silniki V12 Quad-Turbo
1991-94 3.5 60v 560 KM
1992-95 3.5 60v 611 KM
Skrzynia biegów 6-stopniowa manualna[1]
Rodzaj napędu AWD[1]
Długość 4400 mm[1]
Szerokość 1940 mm[1]
Wysokość 1120 mm[1]
Rozstaw osi 2550 mm[1]
Masa własna 1480 – 1620 kg
Liczba miejsc 2[1]
Dane dodatkowe
Pokrewne B Engineering Edonis
Konkurencja McLaren F1
Lamborghini Diablo
Ferrari F40
Ferrari F50
Jaguar XJ 220

Bugatti EB 110 GT – samochód produkowany przez francuską firmę Bugatti, który pojawił się w 1993 roku[2]. Firma Bugatti obchodząca 110-rocznicę urodzin swojego założyciela Ettore Bugatti zaprezentowała EB 110. Kompozytowe panele nadwozia są wykonane z włókien węglowych, Kevlaru, Nomexu, wzajemnie ze sobą posklejanych żywicą epoksydową. Mimo zastosowania lekkich materiałów samochód ma znaczną masę wynoszącą 1620 kg w wersji GT. Wynika to z napędu na cztery koła. Pod nadwoziem znajduje się rurowa rama przestrzenna, do której zamocowano silnik. Silnik to 3.5 L jednostka V12 z 4 turbosprężarkami japońskiej firmy IHI wytwarzająca moc 560 KM. Centralny silnik zamontowany jest wzdłużnie. Napęd jest przekazywany na obie osie (4x4). Samochód ma bardzo dobre hamulce. Przy prędkości ponad 100 km/h potrafi się zatrzymać po niespełna 34 metrach. W 1992 roku zaprezentowano bardziej radykalną odmianę tego modelu, noszącą nazwę EB 110 SS (SuperSport). Moc wzrosła do 611 KM i prędkość maksymalna mocniejszej wersji wynosiła ponad 350 km/h[1]. Od 1991 do 1992 EB110 był najszybszym produkowanym seryjnie samochodem świata do momentu zaprezentowania McLarena F1.

Dane techniczne modelu EB110 GT / EB110 SS[edytuj]

Bugatti EB110 GT EB110 SS
Lata produkcji 1991-1994 1992-1995[1]
Liczba egzemplarzy 95 sztuk 31 sztuk
Liczba egzemplarzy łącznie 126 sztuk
Silnik V12 12-cylindrowy, turbodoładowanie 4 sprężarki IHI, 60 zaworowy, 5 zaworów na cylinder (czterosuwowy)
Pojemność skokowa 3490 cm³[1]
Napęd AWD[1]
Moc maksymalna 412 kW (560 KM) przy 8000 obr/min[1] 449 kW (611 KM) przy 8250 obr/min
Stopień sprężania 7.8:1
Max. moment obr. (611 Nm) przy 4200 obr/min (650 Nm) przy 4200 obr/min
Układ zaworów DOHC, łańcuch, 5 zaworów na cylinder, podwójny wałek rozrządu[1]
Skrzynia biegów 6-biegowa manualna[1]
Rozstaw osi 2550 mm[1]
Wymiary D x S x W 4400 x 1940 x 1120 mm[1]
Masa własna 1620 kg 1480 kg
Rozmiar kół / ogumienie (felgi BBS) przód: 245/40 ZR 18 Pirelli[1]
tył: 325/30ZR-18 Pirelli[1]
Rozmiar tarcz hamulcowych wentylowane hamulce tarczowe Brembo, średnica tarcz - (przód: Ø 360 mm / tył: Ø 330 mm)
0-100 km/h 3,46 s 3,3 s
0-160 km/h 7,0 s 6,4 s
Prędkość maksymalna 341 km/h[1] 350 km/h
Zużycie paliwa 17,3l - 30,0l / 100 km
Prototyp EB110

EB 110 Prototyp[edytuj]

Prototyp powstał w 1989 roku z ręki Paolo Martina. Silnik w założeniach miał te same parametry z wyjątkiem mocy która miała wynosić około 600 KM, tymczasem w oryginalnej wersji moc wynosiła 550 KM. Paradoksem jest to, że dopiero wersja SS spełniła założenia konstruktorów, którzy zakładali że moc 550 KM będzie wystarczająca.

EB110 GT

EB 110 SuperSport[edytuj]

Najmocniejsza wersja EB110 to SS wyprodukowana zaledwie w 31 egzemplarzach. Moc w tym modelu została zwiększona o 50 KM i wynosiła 600 KM. Posiadała inne doładowanie 1.2 bar, gdy seryjny GT posiadał 1,05 bara, wzmocniono zawieszenie i hamulce wraz ze wzrostem mocy polepszył się moment obrotowy.

Dauer EB110 SS

EB 110 Dauer SS (SuperSport)[edytuj]

Auto na zamówienie oferowane było od 1998 do 2007 roku przez jakiś czas jako przeróbka w firmie Dauer, moc auta w zależności od wersji jaką życzył sobie klient mogła zostać oryginalna lub podniesiona poprzez zmianę oprogramowania sterującego pracą silnika, podniesienia ciśnienia 4 turbin lub zamontowanie wyścigowego systemu wydechowego firmy Remus, dzięki wszystkim modyfikacjom silnik legitymował się mocą 705 KM, duża utrata masy powodowała, że osiągi były jeszcze lepsze niż w modelu seryjnym SS. Ten pojazd zadebiutował podczas Grand Prix Monako Formuły 1 w maju 2001 roku. Przyspieszenie od 0-100km/h wynosi 3.2 s i prędkość maksymalna to ok. 370 km/h. Ten model został wyprodukowany tylko w limitowanej edycji wynoszącej 5 sztuk, w kolorach (niebieski, czarny z elementami Kevlaru, srebrny, ciemno-srebrny). Najczęściej spotykaną wersją jest czarna z elementami kevlaru, ponieważ jest ona promocyjnym pojazdem firmy Dauer.

EB 110 w sporcie[edytuj]

Bugatti przygotował też specjalną wersję EB 110, EB 110 Le Mans, która brała udział w słynnym 24-godzinnym maratonie na Circuit de la Sarthe. Firma po reaktywacji nie odnosiła sukcesów w sporcie. Powstał też egzemplarz do bicia rekordu prędkości na lodzie, którego średnia prędkość obu przejazdów wyniosła 296 km/h. Podczas produkcji '110' powstał też eksperymentalny EB 110 GT GreenGas, napędzany gazem ziemnym. Ciekawostką było to, że uzyskał on prędkość większą niż seryjny EB 110 GT (342 km/h) 344 km/h.

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u Wielka Księga Samochodów. Michael Bowler, Giuseppe Guzzardi, Enzo Rizzo. Warszawa: Carta Blanca, 2011, s. 501. ISBN 978-83-7705-129-0.
  2. Enzo Rizzo: Samochody. Ożarów Mazowiecki: Olesiejuk, 2011, s. 313. ISBN 978-83-7708-823-4. (pol.)