Bujacza Przełęcz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bujacza Przełęcz
Ilustracja
Golica Bielska i Bujacza Przełęcz ponad Wspólną Pastwą
Państwo  Słowacja
Wysokość 1912 m n.p.m.
Pasmo Karpaty, Tatry Bielskie
Sąsiednie szczyty Golica Bielska, Bujaczy Wierch
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Bujacza Przełęcz
Bujacza Przełęcz
Ziemia49°13′50″N 20°15′35″E/49,230556 20,259722

Bujacza Przełęcz (słow. Bujačie sedlo[1], niem. Stiernbergsattel[2]) – szeroka trawiasta przełęcz położona na wysokości 1912 m n.p.m. w grani głównej Tatr Bielskich na Słowacji[2].

Przełęcz ta oddziela od siebie dwa masywy we wschodniej części Tatr Bielskich: grań Bielskich Jatek (prowadzącą z zachodu od Szalonej Przełęczy poprzez Zadnie, Pośrednie i Skrajne Jatki) oraz Bujaczy Wierch (Bujačí vrch, 1947 m) na wschodzie[1]. Ostatnim wzniesieniem w grani Jatek, opadającym na Bujaczą Przełęcz, jest Golica Bielska, tworząca wraz z podwójnym wierzchołkiem Skrajnych Jatek charakterystyczną koronę[3].

W pobliżu przełęczy z północnej strony grani odgałęzia się Jagnięcy Grzbiet, oddzielający południowo-wschodnią część Doliny pod Koszary (Mały Koszar) od wąskiej Doliny Jagnięcej. Na południe z przełęczy opada żleb, prowadzący na polanę Wspólna Pastwa w Dolinie Kieżmarskiej[1].

Do 1978 r. granią przez przełęcz prowadził szlak Magistrali Tatrzańskiej[2]. Fragment znajdujący się w Tatrach Bielskich został jednak zamknięty, a na terenie grzbietu utworzono rezerwat ścisły[3]. U jego stóp przebiega zielony szlak z Tatrzańskiej Kotliny do Doliny Białych Stawów[1].

Nazwa przełęczy, podobnie jak Bujaczego Wierchu, pochodzi od słowa bujak, oznaczającego w gwarze podtatrzańskiej byka albo buhaja, i wiąże się z hodowlą i wypasem bydła, prowadzonymi przez wiele wieków na terenie Tatr Bielskich[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Tomasz Nodzyński, Marta Cobel-Tokarska: Tatry Wysokie i Bielskie: polskie i słowackie. Warszawa: ExpressMap, 2007, s. 120. ISBN 978-83-60120-88-0.
  2. a b c Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004, s. 123. ISBN 83-7104-009-1.
  3. a b c Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 448. ISBN 83-01-13184-5.
Bujacza Przełęcz od strony Zdziaru