Cerkiew św. Bazylego Wielkiego w Lesznie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cerkiew św. Bazylego Wielkiego
w Lesznie
obecnie kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny
Distinctive emblem for cultural property.svg A-307 z dnia 11.05.1971[1]
kościół parafialny
Ilustracja
Widok od prezbiterium
Państwo  Polska
Województwo  podkarpackie
Miejscowość Leszno
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia Niepokalanego Poczęcia NMP w Lesznie
Wezwanie Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny (obecnie)
św. Bazylego Wielkiego (poprzednio)
Położenie na mapie gminy Medyka
Mapa lokalizacyjna gminy Medyka
Leszno, cerkiew św. Bazylego Wielkiego
Leszno, cerkiew św. Bazylego Wielkiego
Położenie na mapie powiatu przemyskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu przemyskiego
Leszno, cerkiew św. Bazylego Wielkiego
Leszno, cerkiew św. Bazylego Wielkiego
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Leszno, cerkiew św. Bazylego Wielkiego
Leszno, cerkiew św. Bazylego Wielkiego
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Leszno, cerkiew św. Bazylego Wielkiego
Leszno, cerkiew św. Bazylego Wielkiego
Ziemia49°51′00,6″N 22°57′02,8″E/49,850167 22,950778

Cerkiew św. Wasyla Wielkiego w Lesznie – drewniana parafialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Lesznie (dawniej Poździaczu).

Od 1957 użytkowana jako kościół rzymskokatolicki.

Obiekt włączony do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Cerkiew została zbudowana w 1737 na miejscu starszej drewnianej świątyni. Remontowana w 1939. Po wysiedleniu ludności ukraińskiej opuszczona., Kolejne remonty przeprowadzono w 1967, 1971 oraz 1989. W czasie ostatniego z nich zastąpiono gontowe pokrycie dachu blachą miedzianą, zakryto polichromię we wnętrzu boazerią. Przy poszerzaniu wejścia zniszczono też stare nadproże z datą budowy cerkwi[2].

Architektura i wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

Główna część stanowi nawa, przy niej znacznie niższe prezbiterium i babiniec. Nawa jest w dolnej części czworoboczna, w górnej ośmioboczna, z cebulastym, ośmiobocznym hełmem. We wschodnim masywie nawy kryłosy (miejsca po obu stronach ikonostasu przeznaczone dla chórzystów i psalmistów). Wzdłuż ścian biegnie szeroki, niski okap, tworzący podcienia. Prezbiterium zamknięte trójbocznie, ze sklepieniem kolebkowym wewnątrz. Dach nad prezbiterium kalenicowy, pięciopołaciowy z kalenicą poniżej okapu dachu nawy.

Oryginalny ikonostas został przeniesiony do Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku i umieszczony w cerkwi z Grąziowej.

Cerkiew należy do najcenniejszych zabytków architektury cerkiewnej na terenie Polski.

Otoczenie świątyni[edytuj | edytuj kod]

W 2000 zawaliła się drewniana dzwonnica datowana na przełom XVI i XVII w. Była to najstarsza i największa pod względem gabarytowym drewniana dzwonnica w Polsce. Planuje się jej restytucję ale przy drugiej w Lesznie cerkwi greckokatolickiej Trójcy Świętej[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo podkarpackie. 2018-09-30. [dostęp 2018-07-17].
  2. a b Krzysztof Zieliński: Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego. PRO CARPATHIA, Rzeszów 2015, s. 152,153. ISBN 978-83-61577-68-3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]