Sobór św. Jana Chrzciciela w Przemyślu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sobór Archikatedralny św. Jana Chrzciciela obrządku greckokatolickiego w Przemyślu
archikatedra
Distinctive emblem for cultural property.svg A-429 z 6 września 1983
Ilustracja
Fasada soboru greckokatolickiego w Przemyślu
Państwo  Polska
Miejscowość Przemyśl
Wyznanie katolickie
Kościół obrządku bizantyjsko-ukraińskiego
Wezwanie św. Jana Chrzciciela
Położenie na mapie Przemyśla
Mapa lokalizacyjna Przemyśla
Sobór Archikatedralny św. Jana Chrzciciela obrządku greckokatolickiego w Przemyślu
Sobór Archikatedralny św. Jana Chrzciciela obrządku greckokatolickiego w Przemyślu
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Sobór Archikatedralny św. Jana Chrzciciela obrządku greckokatolickiego w Przemyślu
Sobór Archikatedralny św. Jana Chrzciciela obrządku greckokatolickiego w Przemyślu
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Sobór Archikatedralny św. Jana Chrzciciela obrządku greckokatolickiego w Przemyślu
Sobór Archikatedralny św. Jana Chrzciciela obrządku greckokatolickiego w Przemyślu
Ziemia49°46′51″N 22°46′13″E/49,780833 22,770278

Sobór św. Jana Chrzcicielakościół archikatedralny obrządku greckokatolickiego w Przemyślu, dawny jezuicki kościół rzymskokatolicki.

Historia[edytuj]

Świątynia został wybudowana przez jezuitów w latach 1626-1632. Prawdopodobnie późniejsze prace dekoracyjne wykonał w niej snycerz Stefan Grodzicki, który pracował dla jezuitów w Przemyślu we wrześniu 1773[1]. Po skasowaniu zakonu jezuitów przez cesarza Józefa kościół św. Ignacego Loyoli służył jako magazyn. Opuszczony i niszczejący został przejęty przez diecezję rzymskokatolicką i wyremontowany w 1904 roku. Pod wezwaniem Serca Pana Jezusa pełnił funkcję kościoła garnizonowego. Od 1957 roku odprawiano w nim również liturgię w rycie bizantyjsko-ukraińskim, a w 1991 roku Archieparchia przemysko-warszawska otrzymała zespół pojezuicki na własność w miejsce kościoła pw. Św. Teresy oo. Karmelitów, który sprawował rolę greckokatolickiej katedry przed wojną.

Przed ołtarzem głównym zainstalowano zabytkowy ikonostas należący do zachodnioukraińskiego malarstwa cerkiewnego, który powstał w latach 80. XVII w. dla cerkwi klasztornej w Szczepłotach koło Krakowca. Po kasacie monasteru w 1788 trafił do drewnianej cerkwi pw. Św. Mikołaja w Lubaczowie, później do nowej murowanej świątyni w tym mieście. Stamtąd w 1979 przeniesiony został do lubaczowskiego Muzeum, a w 1993 zajął obecne miejsce.

W budynkach byłego klasztoru znajduje się Muzeum Archidiecezjalne.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Agata Dworzak: "…in hoc altari stant duo angeli magni deaurati…" : uwagi o ołtarzach w kościele Karmelitów Bosych w Przemyślu. Kraków : Towarzystwo Naukowe Societas Vistulana, 2016, s. 387-388.

Linki zewnętrzne[edytuj]