Chlebowo (powiat gryfiński)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy wsi w powiecie gryfińskim. Zobacz też: inne miejscowości.
Chlebowo
Państwo  Polska
Województwo zachodniopomorskie
Powiat gryfiński
Gmina Gryfino
Liczba ludności (2006) 157
Strefa numeracyjna (+48) 91
Tablice rejestracyjne ZGR
SIMC 0776232
Położenie na mapie gminy Gryfino
Mapa lokalizacyjna gminy Gryfino
Chlebowo
Chlebowo
Położenie na mapie powiatu gryfińskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu gryfińskiego
Chlebowo
Chlebowo
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Chlebowo
Chlebowo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Chlebowo
Chlebowo
Ziemia53°18′32″N 14°35′43″E/53,308889 14,595278

Chlebowo (do 1945 niem. Klebow) – wieś owalnica w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie gryfińskim, w gminie Gryfino, przy południowo-zachodnim skraju Puszczy Bukowej. Przez wieś przebiega droga wojewódzka nr 119.

Na południe od wsi znajduje się Jezioro Chlebowskie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Osada słowiańska ofiarowana w 1212 roku przez księcia Barnima II cystersom z Kołbacza, którzy w 1237 roku zakupili resztę wsi.

Pod koniec II wojny światowej rejon wsi był sceną jednej z największych bitew o sforsowanie Odry w okolicy Szczecina. 9 marca 1945 r. żołnierze Armii Czerwonej (60. Dywizja Strzelecka) i Wojska Polskiego (2. Dywizja Artylerii) rozpoczęli natarcie na Chlebowo i sąsiednie Stare Brynki. Wieczorem wieś została zdobyte przez radziecką piechotę. Następnego dnia wskutek kontrataku dwóch niemieckich dywizji pancernych linie radzieckie zostały przełamane i wieś przeszła w ręce niemieckie. 11 marca Sowieci podjęli ponowną próbę zdobycia Chlebowa zakończoną sukcesem dopiero po kilku dniach.

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa szczecińskiego.

Zabytki i obiekty historyczne[edytuj | edytuj kod]

We wsi znajduje się kościół gotycki z cegły, wybudowany w XIV wieku, który został zniszczony w 1945 roku. W latach 1967-68 został zabezpieczony jako trwała ruina. Od 1997 roku trwa odbudowa świątyni, która w 2001 roku została przykryta nowym dachem[1].

Do roku 1945 we wsi znajdował się dwór, niestety po zakończeniu działań wojennych nie został odbudowany. Pozostał kopiec z lodownią i park podworski z I połowy XIX wieku, przekomponowany na początku XX wieku. Posiada powierzchnię ok. 7,4 ha i jest położony w centralnej części miejscowości. W parku znajdują się dwa stawy, sady oraz liczny starodrzew tj. lipy, wiązy i kasztanowce. Podziw budzi czteropienny "Cis Braterstwa Broni" o obwodzie ponad 250 cm.[2]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]