Christoph Schaffrath

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Christoph Schaffrath
Data i miejsce urodzenia 1709
Hohnstein k. Chemnitz
Pochodzenie niemieckie
Data i miejsce śmierci 17 lutego 1763
Berlin
Instrumenty klawesyn
Gatunki muzyka poważna, muzyka barokowa, muzyka klasycystyczna
Zawód kompozytor, klawesynista, teoretyk muzyki

Christoph Schaffrath (ur. 1709 w Hohnstein koło Chemnitz, zm. 17 lutego 1763 w Berlinie)[1]niemiecki klawesynista, teoretyk muzyki i kompozytor przełomu baroku i klasycyzmu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Niewiele wiadomo o jego rodzinie i młodości. Od około roku 1730 August II Mocny zaangażował go do swej warszawskiej saskiej orkiestry dworskiej. Schaffrath poznał w Warszawie wielu wybitnych muzyków; jednym z nich był František Benda. Po zlikwidowaniu „Polnische Kapelle” (na początku 1733 roku) wyjechał do Drezna.

W czerwcu 1733 roku starał się tam o stanowisko organisty w kościele św. Zofii (Sophienkirche) w Dreźnie. Przesłuchanie wygrał jednak Wilhelm Friedemann Bach (22 czerwca 1733). Przez jakiś czas był kapelmistrzem litewskiego księcia Pawła Karola Sanguszki (1680–1750) w Zasławiu w dzisiejszej Ukrainie[1].

W marcu 1734 roku był już członkiem kapeli księcia Fryderyka Pruskiego w Ruppin (dziś Neuruppin). Po przejęciu władzy przez księcia (już jako król Fryderyk II Wielki) Schaffrath dołączył do jego orkiestry w Berlinie[1], która liczyła wówczas ok. 40 muzyków (w tym takich zdolnych kompozytorów, jak František Benda, Carl Philipp Emanuel Bach, Johann Gottlieb Graun, Carl Heinrich Graun, Johann Gottlieb Janitsch). Jego roczna pensja w 1741 roku wynosiła 400 talarów.

Od 1744 roku Schaffrath pracował jako kapelmistrz u siostry Fryderyka, księżniczki Anny Amalii Pruskiej[1], która sama też komponowała.

Schaffrath skomponował wiele koncertów i sonat klawesynowych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Pippa Drummond: Schaffrath [Schafrath, Schafrat], Christoph. W: The New Grove Dictionary of Music and Musicians, vol. S. Oxford University Press, 2004. ISBN 978-0-19-517067-2. (ang.)