Christoph Schaffrath

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Christoph Schaffrath, ur. 1709 w Hohnstein niedaleko Drezna, zm. 17 lutego (według gazety Berlinische Nachrichten) lub po 5 listopada 1763 w Berlinie – niemiecki klawesynista, teoretyk muzyki i kompozytor późnobarokowy i preklasyczny.

Niewiele wiadomo o jego rodzinie i młodości. Od około roku 1730 August II Mocny zaangażował go do swej warszawskiej saskiej orkiestry dworskiej. Schaffrath poznał w Warszawie wielu wybitnych muzyków; jednym z nich był Franz Benda. Po zlikwidowaniu "Polnische Kapelle" (początek 1733 roku), powrócił do Drezna.

Przez jakiś czas był kapelmistrzem litewskiego księcia Pawła Karola Sanguszki (1680-1750) w Zasławiu w dzisiejszej Ukrainie. Dnia 2 czerwca 1733 roku wysłał stosowne listy, by ubiegać się o stanowisko organisty w Kościele Św. Zofii (Drezno). Przesłuchanie wygrał jednak 22 czerwca Wilhelm Friedemann Bach.

W marcu 1734 roku był już członkiem kapeli księcia Fryderyka Pruskiego w Ruppin (dziś Neuruppin). Po przejęciu władzy przez księcia (już jako król Fryderyk Wielki) Schaffrath dołączył do jego orkiestry w Poczdamie, która liczyła wówczas ok. 40 muzyków (w tym takich zdolnych kompozytorów, jak Franz Benda, Carl Philipp Emanuel Bach, Johann Gottlieb Graun, Carl Heinrich Graun, Johann Gottlieb Janitsch). Jego roczna pensja w 1741 roku wynosiła 400 talarów.

Od 1744 roku Schaffrath pracował jako kapelmistrz u siostry Fryderyka, księżniczki Anny Amalii Pruskiej, która sama też komponowała.

Schaffrath komponował wiele koncertów i sonat klawesynowych.