Cyfrowy nomada

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Cyfrowy nomada - osoba, która wykonuje pracę zdalną przy wykorzystaniu nowych technologii i nie jest przywiązana do jednego, konkretnego miejsca zamieszkania[1][2]. Cyfrowi nomadzi zwykle wyznają filozofię minimalizmu i ograniczają posiadanie rzeczy do minimum, za to skupiają się gromadzeniu doświadczeń niematerialnych[3]. Pracują wszędzie tam, gdzie mają dostęp do internetu - w tymczasowych mieszkaniach, hotelach, bibliotekach publicznych, przestrzeniach coworkingowych czy kamperach, korzystając z Wi-Fi, smartfonów lub mobilnych hot spotów[4].

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

Jednym z pierwszych cyfrowych nomadów był Steve Roberts, który w 1983 roku jeździł na skomputeryzowanym poziomym rowerze i został opisany w magazynie Popular Computing, który określił go jako „nomadę nowoczesnych technologii" ("high-tech nomad")[5].

Termin "cyfrowy nomada" zaczął być używany na początku lat 90. XX wieku, aby opisać nowy rodzaj stylu życia, który stał się możliwy dzięki rozwojowi sieci komputerowych i popularyzacji mobilnych urządzeń, takich jak laptopy, tablety i palmtopy.

W książce pt. Digital Nomad z 1997 roku autorstwa Tsugio Makimoto i Davida Mannersa użyto tego terminu do opisania, w jaki sposób technologia pozwala na powrót społeczeństw do koczowniczego trybu życia. Makimoto i Manners zidentyfikowali w niej wyłaniający się styl życia „cyfrowych nomadów”, uwolniony dzięki technologii „od ograniczeń geograficznych i odległości"[6].

Współcześnie, termin "cyfrowy nomada" odnosi się do szeroko pojętej kategorii mobilnych profesjonalistów, którzy są niezależni od lokalizacji i są w stanie pracować zdalnie z dowolnego miejsca na świecie z dostępem do internetu[7].

Cyfrowa nomadka pracująca w restauracji

Zalety[edytuj | edytuj kod]

Bycie cyfrowym nomadą ma wiele zalet. Główne powody, dla których ludzie zostają cyfrowymi nomadami to chęć podróżowania, niezależność od lokalizacji, możliwość nawiązywania znajomości, a także poznawanie obcych kultur i języków[8].

Koszty życia, klimat, różnorodność i dostęp do rozrywki to główne kryteria, które cyfrowi nomadzi biorą pod uwagę przy wyborze miejsca pracy zdalnej. Popularnymi kierunkami cyfrowych nomadów są miejsca atrakcyjne pod względem turystycznym[9], m.in. Bali, Madera, Aruba, Andaluzja, Kostaryka, Chorwacja czy Portugalia.

Wyzwania[edytuj | edytuj kod]

Głównym wyzwaniem cyfrowych nomadów jest poczucie osamotnienia i wypalenie zawodowe. Praca zdalna połączona z podróżowaniem zwykle wymaga oderwania od osobistych zobowiązań, takich jak małżeństwo. Natomiast brak bezpośredniego kontaktu z ludźmi twarzą w twarz może powodować problemy z utrzymaniem zdrowia psychicznego[10].

Inne wyzwania cyfrowych nomadów dotyczą kwestii międzynarodowego ubezpieczenia zdrowotnego, stosowania się do przepisów lokalnych, w tym płacenia podatków i uzyskiwania wiz pracowniczych, a także utrzymywania relacji na odległość z rodziną i przyjaciółmi. Cyfrowi nomadzi rzadko mają dostęp do świadczeń emerytalnych czy ubezpieczenia od bezrobocia. Co więcej, trudno jest im wyraźnie oddzielić czas wolny od pracy, a także zwykle zarabiają mniej niż mogliby zarobić w ramach tradycyjnego zatrudnienia.

Kwestie prawne[edytuj | edytuj kod]

Wielu cyfrowych nomadów pochodzi z krajów bardziej rozwiniętych i posiada paszporty, które dają im możliwości swobodnego podróżowania. Z tego powodu wielu z nich podejmuje pracę podczas pobytu w danym kraju posiadając wizę turystyczną. Taka praktyka jest technicznie rzecz biorąc nielegalna i budzi kontrowersje[11].

Wiele krajów wprowadziło specjalne regulacje prawne i systemy wizowe skierowane bezpośrednio do cyfrowych nomadów[12][13]. Są to m.in. takie kraje jak: Antigua i Barbuda, Argentyna, Bermudy, Brazylia, Chorwacja, Cypr, Estonia, Grecja, Gruzja, Hiszpania, Holandia, Islandia, Indonezja, Kajmany, Kostaryka, Łotwa, Malta, Mauritius, Norwegia (tylko w Svalbard), Południowa Afryka, Portugalia, Rumunia, Węgry, Włochy, Zjednoczone Emiraty Arabskie (Dubaj)[14][15].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. The Rise of the Digital Nomad, HuffPost, 3 czerwca 2015 [dostęp 2023-05-03] (ang.).
  2. Aleksander Piskorz, Cyfrowy Nomada - kim tak naprawdę jest?, Just Geek IT, 6 czerwca 2022 [dostęp 2023-05-03] (pol.).
  3. Caroline Castrillon, Why The Digital Nomad Lifestyle Is On The Rise, Forbes [dostęp 2023-05-03] (ang.).
  4. What Is a Digital Nomad?, Investopedia [dostęp 2023-05-03] (ang.).
  5. Internet Archive, Popular Computing 1984-08: Vol 3 Iss 10, The McGraw-Hill Companies, Inc., sierpień 1984 [dostęp 2023-05-03] (ang.).
  6. Tsugio Makimoto, David Manners, Digital Nomad, Wiley, 29 grudnia 1997, ISBN 978-0-471-97499-4 [dostęp 2023-05-03] (ang.).
  7. Nomad List - FAQ, Nomad List [dostęp 2023-05-03] (ang.).
  8. Rowena Hennigan, How to Become a Digital Nomad, „Harvard Business Review”, 8 lutego 2023, ISSN 0017-8012 [dostęp 2023-05-03] (ang.).
  9. Bryan Lufkin, Is the great digital-nomad workforce actually coming?, www.bbc.com [dostęp 2023-05-03] (ang.).
  10. Kim jest cyfrowy nomada i kto może nim zostać?, EFL.pl [dostęp 2023-05-03] (pol.).
  11. Bali lures digital nomads despite controversy – DW – 11/14/2022, dw.com [dostęp 2023-05-03] (ang.).
  12. Countries Offering Digital Nomad Visas, Investopedia [dostęp 2023-05-03] (ang.).
  13. Prithwiraj (Raj) Choudhury, How “Digital Nomad” Visas Can Boost Local Economies, „Harvard Business Review”, 27 maja 2022, ISSN 0017-8012 [dostęp 2023-05-03].
  14. EU Digital Nomad Visa - Work Remotely From EU Countries, SchengenVisaInfo.com [dostęp 2023-05-03] (ang.).
  15. Digital Nomad Visa - Countries Offering Visas for Digital Nomads, visaguide.world [dostęp 2023-05-03] (ang.).