Danny Drinkwater

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Danny Drinkwater
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Daniel Noel Drinkwater
Data i miejsce urodzenia 5 marca 1990
Manchester
Wzrost 177 cm[1]
Pozycja pomocnik
Informacje klubowe
Klub Burnley (wyp. z Chelsea)
Numer w klubie 8
Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole
2009–2012 Manchester United 0 (0)
2009–2010 Huddersfield Town (wyp.) 33 (2)
2010–2011 Cardiff City (wyp.) 9 (0)
2011 Watford (wyp.) 12 (0)
2011–2012 Barnsley (wyp.) 17 (1)
2012–2017 Leicester City 193 (13)
2017– Chelsea 12 (1)
2019– Burnley (wyp.) 0 (0)
W sumie: 276 (17)
Kariera reprezentacyjna[b]
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
2006–2008  Anglia U-18 2 (1)
2008–2009  Anglia U-19 12 (0)
2016–  Anglia 3 (0)
W sumie: 17 (1)
  1. Aktualne na: 2 stycznia 2018.
  2. Aktualne na: 11 stycznia 2017.

Daniel Noel „Danny” Drinkwater (ur. 5 marca 1990 w Manchesterze, Anglia) – piłkarz występujący na pozycji pomocnika w Burnley i reprezentacji Anglii.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Manchester United[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w Manchesterze, Drinkwater dołączył do akademii Manchester United w wieku dziewięciu lat. W swoim pierwszym sezonie Drinkwater stał się podstawowym zawodnikiem w drużynie rezerw. Rozegrał 27 występów i zdobył dwa gole. W dniu 24 maja 2009 znalazł się na ławce rezerwowych w meczu dorosłej drużyny w spotkaniu Premier League przeciwko Hull City, ale nie pojawił się na boisku[2].

Aby zdobyć doświadczenie w dniu 14 sierpnia 2009 Drinkwater dołączył do Huddersfield Town na roczne wypożyczenie, grając tam przez cały sezon 2009/2010. Zadebiutował następnego dnia w wygranym spotkaniu 3-1 z Southampton. Pierwszą bramkę dla Huddersfield zdobył trzy dni później w zwycięstwie 7-1 nad Brighton & Hove Albion, pięć minut po wejściu na boisko. W pierwszej jedenastce po raz pierwszy zagra w przegranym 1-0 meczu z Bristol Rovers 22 sierpnia.

W dniu 8 lipca 2010 Manchester United zgodził się, aby Drinkwater spędził sezonowe wypożyczenie w Cardiff City. Ruch został ostatecznie potwierdzony w dniu 6 sierpnia 2010. Dwa dni później zadebiutował w meczu z Sheffield United o 1-1. Pomimo wypożyczenia, które początkowo miała trwać cały sezon, Manchester United odwołał je w dniu 25 stycznia 2011. Podczas swojej przygody z Cardiff, Drinkwater wystąpił 12 razy, w tym dziesięć spotkań w League One.

Zaledwie trzy dni po powrocie do Manchesteru United, Drinkwater dołączył do Watfordu w dniu 28 stycznia 2011, które obowiązuje do końca sezonu.

W dniu 23 sierpnia 2011 dołączył do Barnsley F.C. na zasadzie wypożyczenia do dnia 2 stycznia 2012. Następnie zostało przedłużone do 30 czerwca 2012. Rozegrał siedemnaście spotkań, w których raz wpisał się na listę strzelców[3].

Leicester City[edytuj | edytuj kod]

W dniu 20 stycznia 2012 Drinkwater dołączył do Leicester City. W grudniu 2013 roku został mianowany piłkarzem miesiąca w Championship. Drinkwater miał swój najbardziej udany rok w profesjonalnej piłce, zdobywając siedem bramek i będąc wybranym do Drużyny Roku wraz z kolegami z drużyny Kasperem Schmeichelem i Wesem Morganem. Ponadto Leicester awansowało do Premier League po zwycięstwie w całej lidze. W dniu 17 czerwca 2014 Drinkwater podpisał nową czteroletnią umowę z Leicester.

W sezonie 2015/16 Lisy zdobyły mistrzostwo Anglii. Swojego pierwszego gola w mistrzowskim sezonie zdobył 23 stycznia 2016 w wygranym meczu 3-0 nad Stoke City na stadionie King Power Stadium[4].

W dniu 25 sierpnia 2016 Drinkwater podpisał nową umowę, obowiązującą do 2021 roku[5].

Chelsea[edytuj | edytuj kod]

W dniu 1 września 2017 podpisał kontrakt z Chelsea F.C.[6] Kwota transferu wyniosła ok. 35 mln funtów. Zadebiutował 25 października w Pucharze Ligi Angielskiej z Evertonem[7]. 30 grudnia zdobył debiutancką bramkę dla The Blues w ligowym spotkaniu przeciwko Stoke City[8].

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Drinkwater zadebiutował w reprezentacji Anglii U-18 w wygranym 2-0 meczu z Ghaną, gdzie zdobył jedną z bramek[9].

W latach 2008–2009 występował także w reprezentacji Anglii do lat 19-tych. Debiutował w meczu z Albanią w dniu 8 października 2008 roku. Jego ostatni występ dla młodzieżowych drużyn Anglii rozegrał przeciwko Ukrainie 2 sierpnia 2009 roku.

Po raz pierwszy został powołany do dorosłej reprezentacji Anglii w dniu 17 marca 2016 na mecze towarzyskie przeciwko Niemcom i Holandii[10]. Zadebiutował 12 dni później w przegranym meczu z Holandią i został wybrany graczem meczu. Drinkwater został powołany do tymczasowej 26-osobowej kadry na UEFA Euro 2016, ale był jednym z trzech zawodników, którzy ostatecznie nie pojechali na Mundial[11].

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Leicester City

Indywidualne

  • Drużyna roku Championship: 2013/2014
  • Gracz miesiąca w Championship: grudzień 2013
  • Gracz sezonu w Leicester City: 2014/2015

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Danny Drinkwater (ang.). lcfc.com. [dostęp 2017-07-19].
  2. Ian Hughes: Hull 0–1 Man Utd. BBC Sport, 24 maja 2009. [dostęp 15 sierpnia 2009].
  3. Cardiff 5–3 Barnsley. BBC Sport, 22 października 2011. [dostęp 11 kwietnia 2017].
  4. Shamoon Hafez: Leicester City 3–0 Stoke City. BBC Sport, 23 stycznia 2016. [dostęp 11 kwietnia 2017].
  5. Danny Drinkwater signs long-term Leicester contract (ang.). Leicester City F.C., 25 sierpnia 2016. [dostęp 25 sierpnia 2016].
  6. Danny Drinkwater: Chelsea sign midfielder from Leicester (ang.). BBC Sport, 1 września 2017. [dostęp 1 września 2017].
  7. Simon Johnson: Chelsea analysis: Danny Drinkwater debut a boost but Ethan Ampadu and Charly Musonda have work to do (ang.). Evening Standard, 25 października 2017. [dostęp 26 października 2017].
  8. Willian shines as Chelsea crush Stoke (ang.). SBS, 31 grudnia 2017. [dostęp 2 stycznia 2018].
  9. Super-Dan. The Football Association, 20 listopada 2007. [dostęp 23 lutego 2011].
  10. Leicester’s Danny Drinkwater steps out of shadows to merit England place. „The Guardian”, 17 marca 2016. London. [dostęp 18 marca 2016]. 
  11. Euro 2016: Marcus Rashford in England squad – Townsend and Drinkwater miss out. BBC Sport, 31 maja 2016. [dostęp 31 maja 2016].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]