Cardiff City F.C.

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cardiff City
Cardiff City
Pełna nazwa Cardiff City Association Football Club
Przydomek The Bluebirds
Data założenia 1899 jako Riverside AFC
Liga Premier League
Stadion Cardiff City Stadium,
Cardiff
Właściciel Vincent Tan
Prezes Mehmet Dalman
Trener Neil Warnock
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe

Cardiff City Association Football Club (wal. Clwb pêl-droed Dinas Caerdydd) – walijski klub piłkarski z Cardiff. W sezonie 2012/2013 Cardiff City uzyskał awans do najwyższej klasy rozgrywkowej w Anglii po 51 latach gry w niższych ligach[1], ale w następnym sezonie spadł z ligi[2][3].

Klub został założony w 1899 roku jako Riverside AFC, jednakże zmienił nazwę na Cardiff City w 1908 roku i dołączył do ligi angielskiej w 1910 roku. Są jedynym klubem spoza Anglii, który zdobył Puchar Anglii w 1927 roku. Oprócz tego sukcesu, trzykrotnie mierzyli swoje siły w finałowych starciach, min: w Pucharze Anglii z 1925 roku przeciwko Sheffield United, finale Pucharu Anglii z Portsmouth i grali także w finale Pucharu Ligi Angielskiej w 2012 roku przeciwko Liverpoolowi, gdzie przegrali po serii rzutów karnych. Najdłuższy okres zespołu w najwyższej klasie rozgrywkowej nastąpił w latach 1921-1929, gdzie spędzili w niej siedem sezonów. Od 1908 roku barwy klubu są niebieskie i białe, a potoczny przydomek to The Bluebirds, z wyjątkiem okresu między 2012 a 2015 rokiem, kiedy właściciel klubu, Vincent Tan, zmienił nazwę klubową, a także kolor domowy na czerwony. W styczniu 2015 roku ponownie wrócono do tradycyjnego błękitnego koloru. Cardiff mecze domowe rozgrywa na Cardiff City Stadium, po przeprowadzce z Ninian Park w 2009 roku i toczy długą rywalizację z pobliskimi klubami Swansea City, oraz Bristol City.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki (1899-1920)[edytuj | edytuj kod]

Klub został założony w 1899 roku, pod nazwą Riverside AFC[4] , po spotkaniu w domu Bartleya Wilsona w miejscowości Cardiff[5]. W roku 1905 Cardiff otrzymał status miasta od króla Edwarda VII, w wyniku czego klub zwrócił się do Południowej Walii i Monmouthshire Football Association o zmianę nazwy na Cardiff City, ale prośba ta została odrzucona. Dopiero w 1908 roku drużyna dostała pozwolenie na zmianę tej nazwy[4]. Przez następne dwa lata, Cardiff rozgrywał mecze towarzyskie z najlepszymi brytyjskimi drużynami, w tym z Middlesbrough F.C., Bristol City i Crystal Palace, a mecze rozgrywane były na różnych boiskach w miejscowości Cardiff i pobliskich miastach. Ostatecznie klub zabezpieczył grunt pod budowę własnego stadionu, przeniósł się na Ninian Park w 1910 roku.

Cardiff dołączył do Southern Football League[6] , a pierwszym trenerem został Davy McDougall[7]. Ukończyli sezon na czwartym miejscu w pierwszym roku w lidze, ale zarząd postanowił zwolnić McDougalla, i zastąpił go Fredem Stewartem, który wcześniej miał doświadczenie menedżerskie w Stockport County. Stewart zdecydował się na bardziej profesjonalne podejście, podpisując kilku graczy z doświadczeniem piłkarskim, i poprowadził drużynę do awansu w swoim drugim sezonie, zdobywając tytuł drugiej ligi. Pozostali w pierwszej lidze przez następną dekadę, dwukrotnie kończąc w pierwszej czwórce, chociaż liga została zawieszona z powodu wybuchu I wojny światowej w latach 1915-1919.

Okres międzywojenny i II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

W 1920 roku klub złożył pozytywną aplikację, aby dołączyć do Football League i został umieszczony w drugiej lidze na sezon 1920-21. Stewart sprowadził kilku zawodników, dwukrotnie bijąc rekord transferowy klubu. Był to Jimmy Gill, oraz Jimmy Blair. Pierwszy mecz rozegrali 28 sierpnia 1920 roku, pokonując Stockport County 5:2, a sezon zakończyli na drugim miejscu, co skutkowało awansem[8]. W 1925 roku Cardiff City po raz pierwszy zagrał na stadionie Wembley, rozgrywając finał Pucharu Anglii, przegrywając 0:1 z Sheffield United. W dzień Świętego Jerzego, 23 kwietnia 1927 roku, Cardiff stał się pierwszym klubem z poza Anglii, który wygrał Puchar Anglii pokonując Arsenal 1:0 w finale. Klub wygrał także Puchar Walii w 1927 roku pokonując Rhyl 2:0 i zdobył FA Charity Shield po pokonaniu amatorskiej drużyny The Corinthians 2:1 na Stamford Bridge. Jednak coraz większy kryzys, sprawił, że po zwycięstwie w Pucharze Anglii, drużyna spadła w sezonie 1928-29, mimo że stracił najmniejszą liczbę bramek w całej lidze, i dwa lata później doznał kolejnego spadku, po raz pierwszy od czasu wstąpienia do Football League. Po zakończeniu sezonu 1932-33 na 19. miejscu w ligowej tabeli, menedżer Fred Stewart złożył rezygnację ze stanowiska po 22 latach. Cardiff pozostał w trzeciej lidze Południowej do czasu zawieszenia Football League w związku z wybuchem II wojny światowej.

Po II wojnie światowej (lata 1945-2000)[edytuj | edytuj kod]

W swoim pierwszym sezonie od powrotu do Football League, Cardiff ukończył sezon 1946/47, jako mistrz trzeciej ligi Południowej pod kierownictwem nowego menedżera Billy’ego McCandlessa i wrócił do drugiej ligi. McCandless wkrótce opuścił klub i został zastąpiony przez Cyryla Spiersa, który doprowadził drużynę do awansu w sezonie 1951-52, a także po raz pierwszy od 23 lat przywrócił klub na najwyższy poziom rozgrywkowy w Anglii. Jednak pomimo spędzenia pięciu sezonów w pierwszej lidze, zespół nieustannie walczył o utrzymanie i ostatecznie spadł w 1957 roku. Uzyskali kolejny awans dwukrotnie w latach 1960-1966, w międzyczasie grając na zapleczu pierwszej ligi. W latach XX. wieku, Cardiff po raz pierwszy zakwalifikował się do europejskich rozgrywek dzięki triumfie w Pucharze Walii. Pierwszy mecz na arenie międzynarodowej odbył się w rozgrywkach Pucharu Zdobywców Pucharów w sezonie 1964-65 przeciwko duńskiej drużynie Esbjerg fB. Walijczycy awansowali do ćwierćfinałów, zanim zostali wyeliminowani przez Real Saragossa. Pomimo dobrych wyników w Europie, zespół wciąż walczył w rozgrywkach ligowych pod wodzą Jimmy’ego Scoulara, zajmując 20 pozycję w drugiej lidze. Dwa lata później drużyna dotarła do półfinału Pucharu Zdobywców Pucharów, po zwycięstwach nad Shamrock Rovers, NAC Breda i Torpedo Moskwa. W sezonie 1970/71 Cardiff dotarł do ćwierćfinału tych rozgrywek, gdzie zmierzył się z hiszpańską drużyną – Realem Madryt. Pierwsze starcie miało miejsce na stadionie Ninian Park, gdzie 47 tysięcy kibiców oglądało jedno z najsłynniejszych zwycięstw w historii Cardiff, jednak zostali wyeliminowani, przegrywając w rewanżu 0:2. Klub grał w drugiej lidze przez 19 z 20 sezonów w latach 1962-1982, ale w sezonie 1975/76 nie udało się uniknąć spadku do trzeciej ligi na jeden sezon. Zostali zdegradowani do czwartej ligi w sezonie 1985-86, i pomimo dwukrotnego powrotu na wyższy poziom rozgrywek w 1996 roku, sezon ukończyli na 22 miejscu w tabeli. W 1995 roku, Cardiff i inne walijskie kluby rywalizujące w ligach angielskich otrzymały zakaz udziału w Pucharze Walii przez Football Association of Wales.

Od 2000 roku[edytuj | edytuj kod]

W sierpniu 2000 roku, Libański biznesmen Sam Hammam przejął kontrolę nad klubem[9]. Wkrótce Hammam kontrowersyjnie zobowiązał się, że wszyscy kibice klubu poprą jego pomysł, zmieniając nazwę klubu na „The Cardiff Celts”, a także inne barwy klubowe, jakimi miały być kolory: zielony, czerwony i biały[10]. Jednak po długich rozmowach z seniorami i fanami zdecydował, że najlepszym wyjściem jest zmiana herbu, a nie nazwy klubu. Nowy projekt herbu zawierał bluebird z Cardiff City przed flagą Świętego Dawida, a na górze widniał przydomek drużyny[11]. Hammam zainwestował bardzo dużo pieniędzy w zespół, finansując transfery kilku nowych graczy, a w 2003 roku udało się wywalczyć awans do Division One po 18 latach nieobecności. W dniu 9 marca 2008 roku klub po 81 latach awansował do półfinału Pucharu Anglii, pokonując Middlesbrough 2:0. W finale ulegli Portsmouth 0:1.

W maju 2010 roku. Maleian Datuk Chan Tien Ghee objął funkcję prezesa klubu, a Vincent Tan również dołączył do zarządu. W następnym roku klub mianował Malky'ego Mackaya na stanowisko trenera, który po raz pierwszy w historii klubu awansował do finału Pucharu Ligi Angielskiej. W następnym sezonie Cardiff zdobył tytuł mistrzowski Championship, a po raz pierwszy uzyskał awans do Premier League, wracając na szczyt po 52 latach. W dniu 18 sierpnia 2013 roku, klub rozegrał pierwszy mecz w Premier League z West Hamem, przegrywając 0:2. 27 grudnia 2013 roku, Mackay został zwolniony przez Vincenta Tana i zastąpiony przez Ole Gunnara Solskjæra. Pomimo zmiany menedżera, drużyna została zdegradowana do Championship po zaledwie jednym sezonie. Sam Solskjær został zwolniony w dniu 18 września 2014 roku, a zastąpił go menedżer Leyton Orient, Russell Slade.

W październiku 2016 roku Neil Warnock został mianowany na trenera. W sezonie 2017/18 przywrócił drużynę do Premier League po czterech latach przerwy.

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Zawodnicy[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy zespół[edytuj | edytuj kod]

stan na 19 sierpnia 2018[12]

Nr Poz. Piłkarz
1 BR Filipiny Neil Etheridge
2 OB Anglia Lee Peltier
3 OB Anglia Joe Bennett
4 OB Anglia Sean Morrison (kapitan)
5 OB Gabon Bruno Ecuele Manga
6 OB Walia Ashley Richards
7 PO Irlandia Harry Arter (wypozyczony z Bournemouth)
8 PO Anglia Joe Ralls
9 NA Anglia Danny Ward
10 NA Dania Kenneth Zohore
11 PO Anglia Josh Murphy
12 BR Anglia Alex Smithies
13 OB Szkocja Callum Paterson
14 NA Anglia Bobby Reid
16 OB Anglia Matthew Connolly
17 PO Islandia Aron Gunnarsson
Nr Poz. Piłkarz
18 OB Irlandia Greg Cunningham
19 NA Anglia Nathaniel Mendez-Laing
20 PO Francja Loïc Damour
21 PO Hiszpania Víctor Camarasa (wypożyczony z Realu Betis)
22 OB Wybrzeże Kości Słoniowej Sol Bamba
24 NA Anglia Gary Madine
27 NA Anglia Ibrahim Meité
28 BR Irlandia Brian Murphy
33 PO Kanada Junior Hoilett
34 OB Walia Cameron Coxe
37 NA Anglia Rhys Healey
41 BR Stany Zjednoczone Chris Konopka
PO Anglia Kadeem Harris
NA Anglia Lee Tomlin
PO Irlandia Anthony Pilkington
PO Anglia Stuart O’Keefe

Piłkarze na wypożyczeniu[edytuj | edytuj kod]

Nr Poz. Piłkarz
NA Anglia Omar Bogle (w Birmingham City do 31 maja 2019)
Nr Poz. Piłkarz
PO Walia Mark Harris (w Newport County do 31 maja 2019)

Sztab szkoleniowy[edytuj | edytuj kod]

Aktualne na dzień 15 stycznia 2015[13][14].
Funkcja Imię i Nazwisko Kraj
menadżer Russell Slade  Anglia
asystent menadżera Scott Young  Walia
trener pierwszego zespołu Danny Gabbidon  Walia
trener bramkarzy Martyn Margetson  Walia
asystent trenera pierwszego zespołu Adam Rattenberry  Anglia
instruktor fitness Richard Collinge  Anglia
fizjoterapeuta Sean Connelly  Anglia
lekarz klubowy Len Nokes  Walia
szef scoutów John Vik  Anglia
analityk piłkarski Martin Hodge  Anglia
analityk piłkarski Graham Younger  Anglia
menadżer od strojów Ian Lanning  Anglia
trener akademii Nilton Terroso  Anglia

Trenerzy[edytuj | edytuj kod]

Narodowość Nazwisko Od Do Razem gier Wygrane Przegrane Remisy
Szkocja Davy McDougall 01-08-1910 01-05-1911 12 4 2 6
Anglia Fred Stewart 01-05-1911 01-05-1933 605 244 225 136
Anglia Bartley Wilson 01-05-1933 01-02-1934 28 8 16 4
Walia Ben Watts-Jones 01-02-1934 01-04-1937 141 41 71 29
Anglia Bill Jennings 01-04-1937 01-04-1939 92 35 34 23
Anglia Cyril Spiers 01-04-1939 01-04-1946 10 3 4 3
Irlandia Północna Billy McCandless 01-06-1946 01-11-1948 100 53 26 21
Anglia Cyril Spiers 01-04-1948 01-04-1954 265 107 85 73
Walia Trevor Morris 01-04-1954 31-08-1958 186 59 87 40
Walia Bill Jones 01-09-1958 30-09-1962 190 73 68 49
Anglia George Swindin 01-10-1962 01-04-1964 71 25 30 16
Szkocja Jimmy Scoular 01-06-1964 07-11-1973 427 143 167 117
Irlandia Frank O’Farrell 13-11-1973 30-04-1974 27 8 10 9
Szkocja Jimmy Andrews 01-05-1974 06-11-1978 190 63 76 51
Walia Richie Morgan 01-11-1978 03-03-1981 105 38 43 24
Walia Graham Williams 01-11-1981 28-02-1982 15 4 9 2
Anglia Len Ashurst 03-03-1982 01-03-1984 90 41 32 17
Anglia Jimmy Goodfellow 01-03-1984 27-09-1984 23 6 13 4
Walia Alan Durban 23-09-1984 21-05-1986 87 22 48 17
Szkocja Frank Burrows 21-05-1986 31-08-1989 166 64 54 48
Anglia Len Ashurst 31-08-1989 01-05-1991 98 30 36 32
Anglia Eddie May 01-07-1991 28-11-1994 170 66 58 46
Walia Terry Yorath 01-08-1994 30-03-1995 41 8 24 9
Anglia Eddie May 31-03-1995 22-05-1995 8 2 4 2
Anglia Kenny Hibbitt 01-08-1996 11-11-1996 19 9 6 4
Anglia Phil Neal 30-07-1996 31-07-1996 0 0 0 0
Anglia Russell Osman 11-11-1996 23-01-1998 67 22 24 21
Anglia Kenny Hibbitt 23-01-1998 16-02-1998 6 0 1 5
Szkocja Frank Burrows 16-02-1998 01-02-2000 107 36 37 34
Anglia Billy Ayre 02-02-2000 14-08-2000 19 5 7 7
Anglia Bobby Gould 14-08-2000 03-07-2001 52 24 13 15
Anglia Alan Cork 03-07-2001 17-02-2002 40 17 12 11
Anglia Lennie Lawrence 18-02-2002 25-05-2005 194 72 72 50
Anglia Dave Jones 25-05-2005 30-05-2011 315 132 84 99
Szkocja Malky Mackay 17-06-2011 27-12-2013 125 57 34 37
Norwegia Ole Gunnar Solskjær 02-01-2014 18-09-2014 30 9 5 16
Anglia Russell Slade 06-10-2014 15 7 3 5

Europejskie puchary[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Legenda do wszystkich tabel:

  • Q – runda eliminacyjna, 1/16, 1/8, 1/4, 1/2 – odpowiednia faza rozgrywek, Grupa – runda grupowa, 1r gr – pierwsza runda grupowa, 2r gr – druga runda grupowa, F – finał, R – runda, PO – play-off
  • k. – rzuty karne, los. – losowanie, Dogr. – dogrywka, w. – zasada bramek strzelonych na wyjeździe
Sezon Rozgrywki Runda Klub Dom Wyjazd Ogólnie
1964/65 Puchar Zdobywców Pucharów 1R Dania Esbjerg fB 1–0 0–0 1–0
2R Portugalia Sporting CP 0–0 2–1 2–1
1/4 Państwo Hiszpańskie Real Saragossa 0–1 2–2 2–3
1965/66 Puchar Zdobywców Pucharów 1R Belgia Standard Liège 0–1 1–2 1–3
1967/68 Puchar Zdobywców Pucharów 1R Irlandia Shamrock Rovers 2–0 1–1 3–1
2R Holandia NAC Breda 4–1 1–1 5–2
1/4 Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Torpedo Moskwa 1–1 0–1 1–1, 1–0 (N)
1/2 Niemcy Hamburger SV 2–3 1–1 3–4
1968/69 Puchar Zdobywców Pucharów 1R Portugalia FC Porto 2–2 1–2 3–4
1969/70 Puchar Zdobywców Pucharów 1R Norwegia Mjøndalen IF 5–1 7–1 12–2
2R Turcja Göztepe 1–0 0–3 1–3
1970/71 Puchar Zdobywców Pucharów 1R Cypr Pezoporikos Larnaka 8–0 0–0 8–0
2R Francja FC Nantes 5–1 2–1 7–2
1/4 Państwo Hiszpańskie Real Madryt 1–0 0–2 1–2
1971/72 Puchar Zdobywców Pucharów 1R Niemiecka Republika Demokratyczna Dynamo Berlin 1–1 1–1 2–2, k: 4–5
1973/74 Puchar Zdobywców Pucharów 1R Portugalia Sporting CP 0–0 1–2 1–2
1974/75 Puchar Zdobywców Pucharów 1R Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Ferencvárosi TC 1–4 0–2 1–6
1976/77 Puchar Zdobywców Pucharów Q Szwajcaria Servette 1–0 1–2 2–2, w.
1R Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Dinamo Tbilisi 1–0 0–3 1–3
1977/78 Puchar Zdobywców Pucharów 1R Austria Austria Wiedeń 0–0 0–1 0–1
1988/89 Puchar Zdobywców Pucharów 1R Irlandia Derry City 4–0 0–0 4–0
2R Dania Aarhus GF 0–4 1–2 1–6
1992/93 Puchar Zdobywców Pucharów 1R Austria Admira Wacker Mödling 1–1 0–2 1–3
1993/94 Puchar Zdobywców Pucharów 1R Belgia Standard Liège 1–3 2–5 3–8

Rekordy klubowe[edytuj | edytuj kod]

Najdroższy piłkarz w historii klubu – Gary Medel

Najwięcej występów we wszystkich rozgrywkach w historii klubu zanotował Billy Hardy, który wystąpił w 590 meczach dla klubu w latach 1911-1932. Phil Dwyer osiągnął najwięcej występów w erze Football League, rozgrywając 575 spotkań. Len Davies jest rekordzistą pod względem zdobytych bramek we wszystkich rozgrywkach w Anglii ze 179 trafieniami. Siedem innych graczy, min: Peter King, Robert Earnshaw, Brian Clark, Carl Dale, Derek Tapscott, Jimmy Gill i John Toshack zdobyli również zdobyli 100 lub więcej bramek dla klubu[15].

Jack Evans został pierwszym graczem w Cardiff City, który zagrał dla kadry narodowej w dniu 13 kwietnia 1912 roku, kiedy reprezentował Walię w przegranym 3-2 meczu z Irlandią. Zawodnikiem, który rzoergał najwięcej meczów dla reprezentacji narodowej, reprezentujący barwy Cardiff, jest Alf Sherwood, który zagrał 39 razy dla Walii. Najwyższa opłata transferowa, którą klub zapłacił za gracza, wynosi 9,5 miliona za Garyego Medela w 2013 roku z Sevilli[16]. Rok później Medel stał się najdroższym graczem sprzedanym przez klub, gdy dołączył do Interu Mediolan za 10 milionów funtów[17].

Największe zwycięstwo w Cardiff miało miejsce nad Knighton Town w piątej rundzie Pucharu Walijskiego w 1962 roku. Największe zwycięstwo w lidze to 9-2 nad Tamizą 6 lutego 1932 roku, a największe zwycięstwo w FA Cup wyniosło 8-0 nad Enfield 28 listopada 1931 roku[18].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Cardiff City Are Premier League (ang.). cardiffcityfc.co.uk. [dostęp 17 kwietnia 2013].
  2. Louise Taylor: Cardiff City are relegated after a thumping 3-0 defeat at Newcastle (ang.). theguardian.com, 2014-05-03. [dostęp 2014-05-10].
  3. Yr Adar Gleision yn Disgyn (wal.). golwg360.com, 2014-05-03. [dostęp 2014-05-10].
  4. a b Steve Tucker: The obscure story of Cardiff City's blue kit and nickname. WalesOnline, 9 maja 2012. [dostęp 21 sierpnia 2017].
  5. Hayes 2006 ↓, s. 208.
  6. Cardiff City. Football Club History Database. [dostęp 22 stycznia 2017].
  7. Playing Manager Appointed. „Evening Express”, s. 4, 14 września 1910. 
  8. Opening Day History – Starting with success. Cardiff City F.C., 1 sierpnia 2017. [dostęp 9 września 2017].
  9. Richard Shepherd: 2000–2010 Ignition & Progression. Cardiff City F.C., 21 marca 2013. [dostęp 12 sierpnia 2017].
  10. Grahame Lloyd. Hammam dreams of Wales United. „The Guardian”, 8 sierpnia 2000. [dostęp 12 sierpnia 2017]. 
  11. Dave Moor: Cardiff City. Historical Football Kits. [dostęp 19 września 2017].
  12. 1st Team Profiles (ang.). Cardiff City F.C.. [dostęp 15 stycznia 2015].
  13. First Team Management. cardiffcityfc.co.uk.
  14. Academy Management. cardiffcityfc.co.uk.
  15. Shepherd 2002 ↓, s. 104–113.
  16. SKY Sports – Cardiff City News, Fixtures, Transfers. Sky Sports. [dostęp 27 sierpnia 2014].
  17. Inter Milan: Cardiff City's Gary Medel joins club for £10m. BBC Sport. [dostęp 27 sierpnia 2014].
  18. Club records (ang.). Cardiff City F.C.. [dostęp 12 sierpnia 2017].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]