Watford F.C.

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Watford F.C.
Watford F.C.
Pełna nazwa Watford Football Club
Przydomek The Hornets (Szerszenie)
The Golden Boys (Złoci Chłopcy)
Barwy               
Data założenia 1881 (jako Watford Rovers)
Debiut w najwyższej lidze 1982/1983
Liga Premier League
Adres Watford Football Club
Vicarage Road Stadium
Watford
Hertfordshire WD18 OER
Wielka Brytania
Stadion Vicarage Road,
Watford
Właściciel Gino Pozzo
Prezes Raffaele Riva
Trener Marco Silva
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Strona internetowa

Watford Football Clubangielski klub piłkarski z siedzibą w mieście Watford, w hrabstwie Hertfordshire, występujący w angielskiej Premier League.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Klub został założony w 1881 roku i na początku występował na stadionie Cassio Road. W 1922 przeniósł się na obecny stadion Vicarage Road. Od 1997 roku na tym samym obiekcie występuje drużyna rugby Saracens Rugby Club. Pseudonim klubu The Hornets (szerszenie) pochodzi od strojów w żółto-czarne pasy. Watford znane jest z długotrwałej rywalizacji z lokalnym klubem Luton Town.

Najlepsze okresy w historii klubu miały miejsce pod przewodnictwem trenera Grahama Taylora, byłego selekcjonera reprezentacji Anglii. Pierwszy raz objął on zespół w 1977 i trenował go 10 lat. W tym czasie Watford przebyło drogę z Division Four do Division One zdobywając wicemistrzostwo Anglii w 1983, osiągnęło także finał Pucharu Anglii w 1984 i wystąpiło w Pucharze UEFA. Po raz drugi Taylor objął klub w 1997 i w 1999 zespół awansował do Premier League, z której spadł rok później. W tym czasie właścicielem klubu był wokalista Elton John, który miał być dożywotnim honorowym prezesem Watford F.C. 9 listopada 2008 roku pojawiła się informacja, iż zrzeka się on honorowego tytułu, z powodu złej polityki drużyny.

W sezonie 2005/2006 zajął 3. miejsce w rozgrywkach Championship i w finale play-off o wejście do Premier League pokonał 3:0 Leeds United. W sezonie 2006/2007 występował w rozgrywkach angielskiej ekstraklasy, jednakże po zajęciu ostatniego miejsca w tabeli ponownie spadł do niższej klasy rozgrywkowej. W roku 2012 trenerem klubu został Gianfranco Zola, który poprowadził zespół do trzeciego miejsca w lidze, gwarantującego awans do baraży o Premier League. W półfinale zawodnicy włoskiego szkoleniowca po pasjonującej końcówce pokonali Leicester City. W finale przegrali z Crystal Palace F.C. 0:1 i pozostali w Championship.

W sezonie 2014/2015 piłkarze Watfordu wywalczyli awans do najwyższej klasy rozgrywkowej Premier League.

Zawodnicy[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze Watfordu F.C..

Aktualny skład[edytuj | edytuj kod]

stan na 24 września 2017
Nr Poz. Piłkarz
1 BR Brazylia Heurelho Gomes
2 OB Holandia Daryl Janmaat
3 OB Urugwaj Miguel Britos
4 OB Francja Younès Kaboul
5 OB Austria Sebastian Prödl
6 OB Jamajka Adrian Mariappa
8 PO Anglia Tom Cleverley
9 NA Anglia Troy Deeney (kapitan)
10 NA Nigeria Isaac Success
11 PO Brazylia Richarlison
13 OB Mali Molla Wagué (wypożyczony z Udinese)
14 PO Anglia Nathaniel Chalobah
15 OB Irlandia Północna Craig Cathcart
16 PO Francja Abdoulaye Doucouré
17 NA Anglia Jerome Sinclair
18 NA Anglia Andre Gray
Nr Poz. Piłkarz
19 PO Anglia Will Hughes
20 NA Argentyna Mauro Zárate
21 OB Hiszpania Kiko Femenía
22 OB Holandia Marvin Zeegelaar
23 PO Anglia Ben Watson
25 OB Grecja José Holebas
26 OB Wybrzeże Kości Słoniowej Brice Dja Djédjé
27 OB Belgia Christian Kabasele
28 PO Peru André Carrillo (wypożyczony z Benfiki)
29 PO Francja Étienne Capoue
30 BR Grecja Orestis Karnezis (wypożyczony z Udinese)
31 OB Irlandia Thomas Hoban
33 NA Włochy Stefano Okaka
35 BR Austria Daniel Bachmann
37 PO Argentyna Roberto Pereyra

Piłkarze na wypożyczeniu[edytuj | edytuj kod]

Nr Poz. Piłkarz
PO Nigeria Uche Agbo (w Standard Liège do 30 czerwca 2018)
OB Ekwador Pervis Estupiñán (w Almeríi do 30 czerwca 2018)
OB Francja Dimitri Foulquier (w Strasbourgu do 30 czerwca 2018)
PO Maroko Nordin Amrabat (w Leganés do 30 czerwca 2018)
Nr Poz. Piłkarz
BR Rumunia Costel Pantilimon (w Deportivo La Coruña do 30 czerwca 2018)
NA Wenezuela Adalberto Peñaranda (w Máladze do 30 czerwca 2018)
PO Belgia Obbi Oularé (w Royal Antwerp do 30 czerwca 2018)

Sztab szkoleniowy[edytuj | edytuj kod]

Dotychczasowi menedżerowie[edytuj | edytuj kod]


Statystyki klubowe[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

R Przeciwnik Kraj 1.mecz Rewanż
I 1. FC Kaiserslautern Niemcy 1:3 3:0
II Lewski Sofia Bułgaria 1:1 3:1 dogr.
III Sparta Praga Czechy 2:3 0:4


Rekordy[edytuj | edytuj kod]

Europejskie puchary[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Legenda do wszystkich tabel:

  • el lub Q – runda eliminacyjna, 1/32, 1/16, 1/8, 1/4, 1/2 – odpowiednia faza rozgrywek, gr – runda grupowa, 1r gr – pierwsza runda grupowa, 2r gr – druga runda grupowa, f – finał, 1r, 2r, 3r – runda, PO – play-off
  • k. – rzuty karne, los. – losowanie
Sezon Rozgrywki Runda Przeciwnik Dom Wyjazd Ogólnie
1983/84 Puchar UEFA 1R Niemcy 1. FC Kaiserslautern 3–0 1–3 4–3
2R Ludowa Republika Bułgarii Lewski Sofia 1–1 3–1 4–2, Dogr.
1/8 Czechosłowacja Sparta Praga 2–3 0–4 2–7

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Trefor Jones: The Watford Football Club Illustrated Who's Who. 1996. ISBN 0-9527458-0-1.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]