Deklinacja (językoznawstwo)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Deklinacja (od łac. declinare – odmieniać) – odmiana wyrazu (imienia) przez przypadki i liczby. Występuje w językach fleksyjnych. Może realizować się przez końcówki fleksyjne lub afiksy aglutynacyjne[1]. |W języku polskim deklinacji podlegają rzeczowniki, przymiotniki, imiesłowy przymiotnikowe, zaimki rzeczowne, przymiotne i liczebne oraz liczebniki[2]. Pojęciem deklinacji określa się także zespół form fleksyjnych, występujący w odmienianych w ten sposób wyrazach.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Polański 1999 ↓, s. 109.
  2. Nagórko 2007 ↓, s. 140-150.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]