Bystrzyk (Pieniny)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bystrzyk
Ilustracja
Widok z Palenicy
Państwo  Polska
 Słowacja
Pasmo Pieniny, Karpaty
Wysokość 704 m n.p.m.
Położenie na mapie Pienin
Mapa lokalizacyjna Pienin
Bystrzyk
Bystrzyk
Ziemia49°24′54,1″N 20°27′24,5″E/49,415028 20,456806
Bystrzyk od zachodniej strony

Bystrzyk (704 m n.p.m.) – szczyt wieńczący wschodnią ścianę Przełomu Pienińskiego, naprzeciwko Sokolicy. Należy do Małych Pienin, przez niektórych geografów zaliczany jest jednak do Pienin Właściwych, jako zakończenie grzbietu Pieninek[1]. Zbudowany jest z twardych wapieni rogowcowych serii pienińskiej. Tworzy skalistą grań długości ok. 200 m, przez którą przebiega granica polsko-słowacka. Po północnej (polskiej) stronie tej grani znajduje się strome zbocze porośnięte świerkowo-jodłowym lasem, na południową natomiast stronę do Leśnickiego Potoku grań opada bardzo efektowną, niemal pionową ścianą o wysokości ok. 70 m. W ścianie tej znajdują się duże wnęki i rosną pojedyncze kępy bardzo rzadkiego gatunku jałowca sawiny. U podnóża ściany, wzdłuż Leśnickiego Potoku prowadzi do Leśnicy droga (zamknięta dla ruchu pojazdów, jeżdżą nią tylko samochody odwożące tratwy flisaków słowackich i inne upoważnione), ścieżka rowerowa i pieszy szlak turystyczny, oddzielony od drogi barierą. W miejscu, gdzie Leśnicki Potok uchodzi do Dunajca, ściana Bystrzyka kończy się potężną skałą zwaną Wylizaną.

Od północno-zachodniej strony Bystrzyk opada do Dunajca bardzo stromym, zalesionym zboczem, w którym wyróżnia się doskonale widoczna z drogi od Krościenka do Szczawnicy wapienna skała zwana Białą Skałą. Ze Szczawnicy, wzdłuż Dunajca, podnóżami zboczy Bystrzyka prowadzi Droga Pienińska.

Istniało dawniej, wyznakowane w 1928 r. dojście na grań Bystrzyka od strony zachodniej. Obecnie jest ono niedostępne. Bystrzyk w starych dokumentach nosił różne nazwy; zwany był Kaczą Górą, Kaczyńcem, Siodełkiem (tę nazwę obecnie nosi przełęcz oddzielająca Białą Ścianę od grani Bystrzyka).

Ciekawa flora. Występują tutaj m.in. tak rzadkie w Polsce gatunki roślin, jak: chaber barwny, irga czarna, tawuła średnia[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nyka Józef: Pieniny. Przewodnik turystyczny, wyd. III, uaktualnione i poprawione, Sport i Turystyka, Warszawa 1975, b. ISBN, s. 238;
  2. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Kazimierz Zarzycki, Roman Marcinek, Sławomir Wróbel: Pieniński Park Narodowy. Warszawa: Multico Oficyna Wyd., 2003. ISBN 83-7073-288-7.
  2. Józef Nyka: Pieniny. Przewodnik. Wyd. IX. Latchorzew: Wyd. Trawers, 2006. ISBN 83-915859-4-8.
  3. Pieniński Park Narodowy. Pieniny polskie i słowackie. Mapa 1:25 000, 1:15 000. Kraków: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2006/07. ISBN 83-87873-07-1.