Droit d’auteur

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Droit d’auteur (fr. prawo autora) – system prawa autorskiego funkcjonujący głównie w państwach Europy kontynentalnej (zob. system prawa kontynentalnego), w tym w Polsce.

Nazwa tego systemu pochodzi od treści francuskich ustaw: z dnia 13 (19) stycznia 1791 o przedstawieniach oraz z dnia 19 (24) lipca 1793 o własności literackiej i artystycznej. Ustawy te stanowiły, że utwór jest objęty ochroną z chwilą powstania i że ta ochrona jest naturalnym prawem autora[1].

W odróżnieniu od systemu copyright, system droit d’auteur obejmuje autorskie prawa osobiste i majątkowe. Podkreśla się, że prawo autorskie mniej służy społeczeństwu (rozwojowi kultury, nauki), a bardziej ochronie interesów twórcy. W systemie droit d’auteur wykształciły się dwa modele: dualistyczny (w którym autorskie prawa osobiste i majątkowe są wyraźnie wydzielone) i monistyczny (w którym nie są). Model dualistyczny obowiązuje m.in. w krajach Europy łacińskiej i Polsce, a monistyczny – w Niemczech (Urheberrecht)[2].

Zbiór norm droit d’auteur jest ponadto przeciwstawiany normom zaliczanym do prawa własności przemysłowej (propriété industrielle, gewerbliches Eigentum)[3], a także pojęciu „własność literacka i artystyczna” (propriété littéraire et artistique)[4].

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • JanuszJ. Barta JanuszJ., RyszardR. Markiewicz RyszardR., Prawo autorskie, Warszawa: Wolters Kluwer, 2016, ISBN 978-83-264-9694-3.
  • LeonardL. Górnicki LeonardL., Rozwój idei praw autorskich: od starożytności do II wojny światowej, Wrocław: Prawnicza i Ekonomiczna Biblioteka Cyfrowa, 2013, ISBN 978-83-61370-89-5.