Duff McKagan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Duff McKagan
Ilustracja
Duff McKagan, 2012
Imię i nazwisko Michael Andrew McKagan
Pseudonim Rose
Data i miejsce urodzenia 5 lutego 1964
Seattle
Instrumenty gitara basowa
Gatunki hard rock[1]
Zawód muzyk
Aktywność od 1985
Wytwórnie płytowe UZI Suicide, Geffen Records, RCA
Zespoły
The Fartz (1982–1983)
10 Minute Warning (1982–1984, 1997–1998)
Guns N’ Roses (1985–1997, 2014, od 2016)
Neurotic Outsiders (1995–1997, 1999, 2006)
The Gentlemen (1998–1999, 2000–2001)
Loaded (1999, 2000–2002, od 2008)
Velvet Revolver (2003–2008, 2012)
Alice in Chains (2005–2006)
Jane’s Addiction (2010)
Walking Papers (od 2012)
Hollywood Vampires (2015)
Strona internetowa

Duff McKagan, właściwie Michael Andrew McKagan (ur. 5 lutego 1964 w Seattle[1][2]) – amerykański multiinstrumentalista rockowy, głównie basista znany z gry w zespole Guns N’ Roses. Był ponadto członkiem zespołów The Fartz, 10 Minute Warning, Neurotic Outsiders, Velvet Revolver, The Gentlemen i Jane’s Addiction. Jako muzyk koncertowy współpracował z grupą Alice in Chains[3]

Kariera[edytuj]

Duff jako młody chłopak związany był ze sceną punkową w rodzinnym Seattle. Grał w tym czasie na perkusji oraz gitarze. Ponieważ chciał rozwijać swoją karierę muzyczną, nauczył się grać na basie (pomógł mu w tym brat) i wyjechał do Los Angeles. Poznał tam Slasha i Stevena Adlera i przyłączył się do ich zespołu – Road Crew. Wciąż jednak szukał możliwości grania w innych zespołach. Gdy przeglądał gazetę zauważył ogłoszenie, że poszukiwany jest basista. Postanowił się zgłosić. Tak poznał Axla Rose, Izzy'ego Stradlina i resztę ówczesnego składu Guns N’ Roses. Po niedługim czasie zaprosił do gry w zespole Slasha i Stevena Adlera. W ten sposób powstał najsłynniejszy skład grupy Guns N’ Roses. W trakcie grania w zespole, a także później Duff zajmował się karierą solową. Grał także w zespole Loaded i Neurotic Outsiders oraz występował w Velvet Revolver. W 2010 roku po odejściu basisty Erica Avery'ego wstąpił do Jane’s Addiction.

Życie prywatne[edytuj]

Duff McKagan był trzykrotnie żonaty - pierwsza żona to Mandy Brix, druga Linda Johnson, a obecnie Susan Holmes, z którą ma dwie córki - Grace (urodzona 27 sierpnia 1997) oraz Mae Marie (urodzona 16 lipca 2000). Ze swoją rodziną mieszka w Seattle w stanie Waszyngton. Za najlepszego basistę uważa Sida Viciousa.

W 2011 roku wydał autobiografię It's So Easy (And Other Lies), w której napisał między innymi, że fikcyjne piwo o nazwie Duff Beer z animowanego serialu Simpsonowie zostało nazwane na jego cześć. Autor serialu, Matt Groening, nie potwierdza tej informacji i nazywa ją „absurdem”. Książka w roku 2015 została wydana w języku polskim pod tytułem Sex, drugs & rock n' roll... i inne kłamstwa.

McKagan jest jedną z ostatnich osób, którzy widzieli i rozmawiali z frontmanem zespołu Nirvana, Kurtem Cobainem, przed jego samobójczą śmiercią 5 kwietnia 1994 roku. 1 kwietnia Cobain usiadł koło McKagana w samolocie lecącym z Los Angeles do Seattle. W jednym z wywiadów powiedział: „Nie widać było po nim, że zamierza zrobić to, co zrobił. Na pewno był zdołowany, bo sam bywałem w takim stanie... Przy odbieraniu bagaży pomyślałem, że zabiorę go do siebie do domu. Odwróciłem się, a jego już nie było[4].

Instrumentarium[edytuj]

  • Fender Duff McKagan Signature Precision Bass[5]

Publikacje[edytuj]

Dyskografia[edytuj]

Burden Brothers

Fastbacks

The Fartz

Iggy Pop

Guns N’ Roses

Solo

Teddy Andreadis

Neurotic Outsiders

The Outpatience

Izzy Stradlin

10 Minute Warning

Loaded

The Racketeers

Zilch

Mark Lanegan

Velvet Revolver

Filmografia[edytuj]

  • The Dead Pool (1988, film fabularny, reżyseria: Buddy Van Horn; rola epizodyczna)[6]
  • Rock Prophecies (2009, film dokumentalny, reżyseria: John Chester)[7]
  • Lemmy (2010, film dokumentalny, reżyseria: Greg Olliver, Wes Orshoski)[8]
  • The Life, Blood and Rhythm of Randy Castillo (2014, film dokumentalny, reżyseria: Wynn Ponder)[9]

Przypisy

  1. a b Bradley Torreano: Duff McKagan Biography (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2016-04-14].
  2. Holly George-Warren, Patricia Romanowski, Jon Pareles: The Rolling stone encyclopedia of rock & roll. Fireside, 2001, s. 395. ISBN 9780743201209.
  3. Alice in Chains - Encyclopedia Metallum (ang.). metal-archives.com. [dostęp 2012-10-24].
  4. Duff McKagan Wonders 'What If' He Could Have Saved Kurt Cobain (ang.). www.metalunderground.com. [dostęp 2016-04-14].
  5. DUFF MCKAGAN PRECISION BASS (ang.). fender.com. [dostęp 2016-04-14].
  6. Pula smierci (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2013-01-07].
  7. Rock Prophecies (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2011-07-30].
  8. Lemmy (2010) (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2011-07-30].
  9. Documentary About Late OZZY OSBOURNE/MÖTLEY CRÜE Drummer RANDY CASTILLO To Premiere In Beverly Hills (ang.). www.blabbermouth.net. [dostęp 2016-05-02].