Axl Rose

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Axl Rose
Ilustracja
Axl Rose (2022)
Imię i nazwisko

William Bruce Rose[1]

Pseudonim

Axl Rose

Data i miejsce urodzenia

6 lutego 1962[2]
Lafayette

Instrumenty

fortepian, gitara akustyczna, keyboard, syntezator, pianino

Typ głosu

baryton[3]

Gatunki

hard rock, heavy metal, blues-rock, rock industrialny

Zawód

muzyk, wokalista, producent, autor tekstów

Aktywność

od 1979

Wydawnictwo

Geffen Records

Powiązania

Bailey Trio, Steven Tyler, Alice Cooper

Zespoły
Rapidfire (1983)
L.A. Guns (1984)
Hollywood Rose (1983-84, 1985)
Guns N’ Roses (od 1985)
AC/DC (2016)
Faksymile

W. Axl Rose, właśc. William Bruce Bailey Jr.[4] (ur. 6 lutego 1962[5] w Lafayette[6]) – amerykański wokalista rockowy, autor tekstów, producent, muzyk i multiinstrumentalista. Lider zespołu Guns N’ Roses.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

William Bruce Rose Jr. urodził się 6 lutego 1962 w Lafayette[7] jako syn Williama Bruce’a Rose’a i Sharon E. z domu Lintner[1]. Kiedy się urodził, jego matka miała 16 lat i była licealistką, a ojciec, określony jako „trudny i charyzmatyczny lokalny przestępca”, miał 20 lat[8]. Jego babka pochodziła z Polski[9]. Dorastał przy 24th Street w Lafayette[10]. Gdy miał zaledwie dwa lata, jego rodzice się rozeszli[11], a ojciec wkrótce opuścił Lafayette[12] i został zamordowamy w 1984 w Illinois[13]. Muzyk w wywiadzie dla magazynu „Rolling Stone” ujawnił, że jako dwulatek został uprowadzony przez ojca, a także był przez niego molestowany seksualnie[11]. W 1965 Sharon Rose poznała Stephena L. Baileya, kaznodzieję zielonoświątkowego, za którego wkrótce wyszła za mąż, po czym zmieniła nazwisko syna na Bailey[14]. Axl miał dwoje młodszego przyrodniego rodzeństwa: siostrę Amy i brata Stuarta[1][15]. W wywiadach twierdził, że ojczym często bił jego i rodzeństwo, często z błahych powodów, jak np. śpiewanie piosenek popowych lub oglądanie niedozwolonych (zdaniem ojczyma) programów w telewizji[15]. Podkreślał też, iż jako dziecko czuł się odrzucony przez matkę, dlatego w późniejszych latach nienawidził kobiet[16]. Sharon Bailey zmarła 28 maja 1996 wskutek nowotworu[17].

Jako dziecko był wstydliwy i niechętny do kontaktu wzrokowego z innymi[16]. Z rodziną chodził do kościoła kilka razy w tygodniu[18]. Od najmłodszych lat szukał ukojenia w muzyce. Od piątego roku życia śpiewał w chórze kościelnym, a także występował z bratem i siostrą jako Bailey Trio[19]. Dzięki występom w chórze nauczył się śpiewać różnymi głosami[20]. W Lafayette Jefferson High School[1] udzielał się w chórze szkolnym, a także grał na pianinie w kościele[18]. W końcu dołączył jako wokalista do rockowego zespołu, który stworzył m.in. Jeffrey D. Isbell[21], później znany jako Izzy Stradlin. W młodości był fanem muzyki rockowych zespołów Aerosmith i Kiss, hard rockowej grupy Led Zeppelin, a także artystów popowych, w tym Eltona Johna, Billy’ego Joela i Todda Rundgrena oraz grup Queen i Electric Light Orchestra[22].

Nie sprawiał większych problemów wychowawczych, dopóki nie odkrył, że mąż matki nie jest jego biologicznym ojcem[18]. Prawdę o prawdziwym ojcu poznał w wieku 17 lat[23], wtedy zmienił nazwisko na Axl W. Rose, przy czym swoje nowe imię zaczerpnął z nazwy zespołu Axl, w którym grał jego kolega[24][25]. Kierowany nastoletnim buntem, przed ukończeniem 16. roku życia rzucił szkołę, choć wcześniej był wzorowym uczniem[26]. Po tym, jak ojczym wyrzucił go z domu, zamieszkał w domu babki ze strony matki[27]. Zaczął coraz częściej wdawać się w bójki, przez co zaczął mieć kłopoty z prawem[28]. Był wielokrotnie aresztowany, m.in. za spożywanie alkoholu w miejscu publicznym, zakłócanie porządku, naruszanie własności czy nieopłacanie kar grzywny[29]. W tym czasie udzielał się w różnych zespołach jako basista, klawiszowiec i wokalista.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Po przeprowadzce do Los Angeles zamieszkał przy 1921 Whitley Avenue w Hollywood[30]. Kontynuował karierę muzyczną, zostając wokalistą w zespole Rapidfire, z którym w 1983 nagrał demo z piosenkami: „Ready to Rumble”, „All Night Long”, „The Prowler” i „On the Run”[31]. Założył także grupę Rose, następnie przemianowaną na Hollywood Rose, z którą koncertował w amerykańskich klubach: Troubadour, The Country Club, Madam Wong’s East i Shamrock Studios oraz w 1984 nagrał demo z piosenkami: „My Way Your Way”, „Killing Time”, „Rocker”, „Wreckless” i „Shadow of Your Love”[32]. W tym okresie dorabiał jako zawodowy palacz papierosów na potrzeby badań prowadzonych przez UCLA[33]. We wrześniu 1984 rozwiązał Hollywood Rose, po czym przeszedł do zespołu L.A. Guns[34].

Latem 1985 wraz z Izzym Stradlinem założył zespół Guns N’ Roses, w którym komponował muzykę oraz pisał teksty[18]. Po podpisaniu z zespołem kontraktu z wytwórnią Geffen Records w marcu 1986 zmienił formalnie imię i nazwisko na W. Axl Rose[35]. Nagrał z zespołem dobrze przyjęte albumy oraz napisał przeboje, m.in. „Welcome in the Jungle”, „Don’t Cry”, „Sweet Child O’Mine”, „Paradise City”, „My Michelle”, „Out Ta Get Me”, „Rocket Queen”, „November Rain” i „Civil War[36][37]. Pod koniec 1989 wraz z Izzym Stradlinem wystąpili jako goście na kilku grudniowych koncertach The Rolling Stones[38].

Wraz z Guns N’ Roses podczas koncertu w Izraelu (1993).

Podczas koncertów z Guns N’ Roses często wdawał się w potyczki słowne i bójki z agresywną publicznością oraz przerywał występy, poza tym to głównie z jego powodu koncerty zespołu często były poopóźniane[39]. Na początku 1990 wziął udział w testach psychologicznych, po których zdiagnozowano u niego zespół maniakalno-depresyjny[40]. W lutym 1991 rozpoczął psychoterapię[41], na której zdiagnozowano u niego wczesne stadium psychozy[42]. Przeprowadzono na nim również test IQ, z którego wynikło, że ma wysoki iloraz inteligencji[42]. Na podstawie tych wniosków, w wieku 26 lat zdiagnozowano u niego chorobę afektywną dwubiegunową[42]. Zaobserwowano u niego także objawy depresji, za którą przyczynę podał wykorzystywanie seksualne w czasach dzieciństwa, co zatrzymało jego rozwój emocjonalny, a także późniejsze uzależnienie od narkotyków[43]. Zaczął zażywać leki homeopatyczne w celu walki z chorobą[44].

Na początku lat 90. sporadycznie koncertował z innymi wykonawcami, m.in. z Westem Arkeenem i Tomem Pettym, a także wystąpił w teledysku do piosenki Michaela Monroe „Dead, Jail or Rock’n’Roll”[45]. W 1991 podpisał umowę z pozostałymi muzykami Guns N’ Roses, na której mocy przejął prawa do nazwy zespołu[46]. 20 stycznia 1994 zaśpiewał utwór „Come Together” w duecie z Bruce’em Springsteenem na przyjęciu z okazji wprowadzenia Eltona Johna do Rock and Roll Hall of Fame[47]. W 1994 zawiesił działalność artystyczną z powodu problemów z krtanią. 31 sierpnia 1995 listownie poinformował Slasha i Duffa McKagana, że odchodzi z Guns N’ Roses[18]. Slash i McKagan podpisali nową umowę, a Slash w październiku 1996 ogłosił publicznie, że opuszcza grupę[18].

W 1997 premierę miał musical White Trash Wins Lotto autorstwa Andy’ego Prieboya, inspirowany losami Rose’a[48]. Spektakl cieszył się dużą popularnością w Los Angeles i był wystawiany na Broadwayu[48]. W tym okresie sam muzyk zmienił swój wizerunek – ściął włosy i przybrał na wadze, zaczął też nosić ubranie nierzucające się w oczy[49]. Podjął także lekcje gry na gitarze oraz zaczął treningi kick-boxingu[49].

W 2006 został sklasyfikowany na 11. miejscu listy 100 najlepszych wokalistów wszech czasów według Hit Parader[50]. W 2009 został sklasyfikowany na czwartym miejscu listy 50 najlepszych heavymetalowych frontmanów wszech czasów według Roadrunner Records[51]. W 2010 został uznany za najlepszego frontmana wszech czasów w ankiecie serwisu Music Radar[52], a magazyn „Rolling Stone” umieścił go na 64. miejscu 100 najlepszych wokalistów wszech czasów[53].

Rose (2010)

22 czerwca 2000, po sześcioletniej przerwie w występach publicznych, spontanicznie zaśpiewał podczas koncertu z zespołem The Starfuckers w klubie „The Cat Club” przy Sunset Strip [54]. W 2002 wrócił na dobre do działalności muzycznej. W 2008 z Guns N’ Roses wydał album pt. Chinese Democracy, nad którym pracował przez 14 lat[28]. 10 listopada 2011 udzielił wywiadu telewizyjnego w That Metal Show, w którym omawił całą swoją karierę i przyszłość Guns N’ Roses.

W kwietniu 2012 wraz z Guns N’ Roses został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame, jednak publicznie odmówił przyjęcia nominacji i zaznaczył, że nie jest możliwa reaktywacja grupy w oryginalnym składzie[55][56]. Jesienią 2012 gościł w programie Jimmy Kimmel Live!, w którym udzielił pierwszego od ponad 20 lat wywiadu na żywo w amerykańskiej telewizji[57].

Rose (2018)

W kwietniu 2016 został tymczasowym wokalistą AC/DC, zajmując miejsce dotychczasowego frontmana grupy, Briana Johnsona[58].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W latach 1982-1985 związany był z Giną Siler, której kilkukrotnie się oświadczał[59]. Następnie spotykał się z Michelle Young, koleżanką ze szkoły średniej, dla której napisał piosenkę „My Michelle[60]. W 1986 zaczął spotykać się z Erin Everly, córką Dona Everly’ego (z The Everly Brothers) i aktorki Venetii Stevenson[61][1]. Napisał dla niej utwór „Sweet Child O’ Mine” – jeden z singli debiutanckiego albumu Guns N’ Roses Appetite for Destruction[61]. Para pobrała się 28 kwietnia 1990 w Las Vegas[62]. Poprzedniego dnia Rose z bronią w ręku razem z Everly w swoim samochodzie zapowiedział jej, że jeśli za niego nie wyjdzie, popełni samobójstwo[63]. Mniej niż miesiąc później Rose pierwszy wniósł pozew o rozwód, jednak po dwóch dniach go wycofał[63][64]. Latem 1990 Erin zaszła w ciążę, ale już w październiku poroniła[65], najpewniej w wyniku pobicia przez Axla[64]. Niedługo później się rozstali, a ich małżeństwo zostało unieważnione w styczniu 1991[64][66]. W połowie 1991 związał się z supermodelką Stephanie Seymour[1], która zagrała w dwóch teledyskach Guns N’ Roses – „November Rain” i „Don’t Cry[67]. Zaręczyli się w lutym 1993[1], jednak zakończyli związek we wrześniu 1993[68]. Spotykał się również m.in. z modelką Dianą O’Connor[69].

Posiada dom w Latigo Canyon, niedaleko Malibu[70].

W 1999 został skazany na 500 dol. grzywny i dzień więzienia za zakłócenie porządku, kiedy to rok wcześniej wdał się w kłótnię z celnikiem na lotnisku w Phoenix[71]. W czerwcu 2006 został ukarany grzywną w wysokości 40 tys. koron szwedzkich za zniszczenie mienia, napaść ochroniarza i grożenie policji podczas bójki w hotelu w Sztokholmie[72].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Dyskografia Guns N’ Roses.

Z Guns N’ Roses[73]

  1. Appetite for Destruction (1987)
  2. GN'R Lies (1988)
  3. Use Your Illusion I (1991)
  4. Use Your Illusion II (1991)
  5. The Spaghetti Incident (1993)
  6. Chinese Democracy (2008)

Jako członek zespołu Hollywood Rose[74]:

  1. The Roots of Guns N’ Roses (2004)

Z Rapidfire[75]:

  1. Ready to Rumble (2014) – demo z 1983 roku

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Axl Rose w bazie Notable Names Database (ang.)
  2. Axl Rose w bazie IMDb (ang.)
  3. Alice Vincent: Axl Rose has a larger vocal range than Mariah Carey. Telegraph. [dostęp 2016-10-07]. (ang.).
  4. Axl Rose Net Worth, TheRichest [dostęp 2016-08-03] (ang.).
  5. Axl Rose, Listal [dostęp 2016-08-03] (ang.).
  6. Greg Prato, Axl Rose Biography, AllMusic [dostęp 2012-02-03] (ang.).
  7. Wall 2013 ↓, s. 31.
  8. Axl Rose, „Rolling Stone [dostęp 2016-08-03] [zarchiwizowane z adresu 2017-12-06] (ang.).
  9. Polonia – polska emigracja, www.staypoland.com [dostęp 2011-01-29] [zarchiwizowane z adresu 2016-09-23] (pol.).
  10. Wall 2013 ↓, s. 33.
  11. a b Wall 2013 ↓, s. 34.
  12. Davis, Stephen (2008). Watch You Bleed: The Saga of Guns N’ Roses. Gotham Publishing. ISBN 978-1-59240-377-6
  13. Wall 2013 ↓, s. 34, 209.
  14. Wall 2013 ↓, s. 34–35.
  15. a b Wall 2013 ↓, s. 36.
  16. a b Wall 2013 ↓, s. 37.
  17. Wall 2013 ↓, s. 34, 307.
  18. a b c d e f Aleksandra Szatan, Alfabet Guns N’ Roses, czyli łyk historii najniebezpieczniejszej grupy świata, dziennikzachodni.pl, 13 lipca 2012 [dostęp 2015-04-21].
  19. Wall 2013 ↓, s. 38.
  20. Wall 2013 ↓, s. 125–126.
  21. Wall 2013 ↓, s. 45–46.
  22. Wall 2013 ↓, s. 40–43, 67.
  23. Wall 2013 ↓, s. 46.
  24. Wall 2013 ↓, s. 51–52.
  25. The Hard Truth About Guns N’ Roses. Rolling Stone. [dostęp 2016-08-04]. (ang.).
  26. Wall 2013 ↓, s. 39.
  27. Wall 2013 ↓, s. 47.
  28. a b rockers.com.pl: Rockopedia (muzycy) > Axl Rose. [dostęp 2015-04-21].
  29. Wall 2013 ↓, s. 47–48.
  30. Wall 2013 ↓, s. 75.
  31. Wall 2013 ↓, s. 77–78.
  32. Wall 2013 ↓, s. 80–81.
  33. Wall 2013 ↓, s. 79.
  34. Wall 2013 ↓, s. 82.
  35. Wall 2013 ↓, s. 113.
  36. Wall 2013 ↓, s. 97, 119, 124, 126, 215.
  37. Witajcie w dżungli. Onet.pl, 2012-02-05. [dostęp 2015-04-21].
  38. Wall 2013 ↓, s. 200–201.
  39. Wall 2013 ↓, s. 160–161, 246–247, 272–275, 373–375, 387–388.
  40. Wall 2013 ↓, s. 180–181.
  41. Wall 2013 ↓, s. 252.
  42. a b c Rob Tannenbaum. he Hard Truth About Guns N’ Roses. „Rolling Stone”. RS539, 1988-11-17. Stany Zjednoczone: Wenner Publishing. ISSN 0035-791X. 
  43. Kim Neely. Axl Rose: The Rolling Stone Interview. „Rolling Stone”. RS627, 1992-04-02. Stany Zjednoczone: Wenner Publishing. ISSN 0035-791X. 
  44. What Happened To Axl Rose – The inside story of rock's most famous recluse. „Rolling Stone”, 2000-05-11. Stany Zjednoczone: Wenner Publishing. ISSN 0035-791X. 
  45. Wall 2013 ↓, s. 192–193.
  46. Wall 2013 ↓, s. 234.
  47. Wall 2013 ↓, s. 297.
  48. a b Wall 2013 ↓, s. 308.
  49. a b Wall 2013 ↓, s. 309.
  50. Hit Parader’s Top 100 Metal Vocalists of All Time. www.hearya.com. [dostęp 2010-06-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-09-08)]. (ang.).
  51. THE 50 GREATEST METAL FRONT-MEN OF ALL TIME!. www.roadrunnerrecords.com. [dostęp 2011-12-08]. (ang.).
  52. The 30 greatest lead singers of all time. www.musicradar.com. [dostęp 2011-01-29]. (ang.).
  53. Jonathan Lethem: 100 Greatest Singers – 64. Axl Rose. rollingstone.com, 2008-11-27. [dostęp 2010-12-02]. (ang.).
  54. Wall 2013 ↓, s. 323.
  55. Wall 2013 ↓, s. 414, 417.
  56. Sean Michaels: Guns N’ Roses and Red Hot Chili Peppers for Rock and Roll Hall of Fame. „The Guardian”. [dostęp 2011-12-08]. (ang.).
  57. Wall 2013 ↓, s. 417–418.
  58. Brian Johnson odchodzi. Znamy nowego wokalistę AC/DC. tvn24.pl. (pol.).
  59. Wall 2013 ↓, s. 75–77.
  60. Wall 2013 ↓, s. 124.
  61. a b Wall 2013 ↓, s. 119.
  62. rmf24.pl: Axl Rose „największym palantem w historii rocka”. 2012-04-20. [dostęp 2015-04-16].
  63. a b Wall 2013 ↓, s. 217.
  64. a b c mygnr.republika.pl: ERIN EVERLY. [dostęp 2015-04-21].
  65. Wall 2013 ↓, s. 221.
  66. Wall 2013 ↓, s. 222.
  67. Wall 2013 ↓, s. 234–235, 255.
  68. Wall 2013 ↓, s. 294.
  69. Wall 2013 ↓, s. 365.
  70. Wall 2013 ↓, s. 284, 309.
  71. Wall 2013 ↓, s. 311.
  72. Wall 2013 ↓, s. 371–373.
  73. Axl Rose w bazie Discogs.com (ang.)
  74. Stephen Thomas Erlewine: Hollywood Rose The Roots of Guns N’ Roses. allmusic.com. [dostęp 2015-04-16]. (ang.).
  75. Rapidfire: Wczesne lata Axla. muzyka.interia.pl. [dostęp 2004-06-26]. (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mick Wall, W. Axl Rose, Robert Filipowski (tłum.), Wydawnictwo In Rock, 2013, ISBN 978-83-60157-87-9.