Dwanaście krzeseł

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Inne znaczenia Ten artykuł dotyczy powieści. Zobacz też: inne znaczenia tego terminu.
Dwanaście krzeseł
Двенадцать стульев
Autor Ilja Ilf, Jewgienij Pietrow
Miejsce wydania ZSRR
Język rosyjski
Data wydania 1928
W jednym z wątków powieści Ostap Bender, podający się na arcymistrza, w celu wyłudzenia pieniędzy zapowiada przeprowadzenie w drobnej mieścinie Wasiuki międzynarodowego turnieju szachowego (co ma przekształcić Wasiuki w nowoczesne miasto New Wasiuki i pociągnąć przeniesienie tu stolicy państwa). 70 lat później fikcja przemieszała się z rzeczywistością: w stolicy Kałmucji zbudowano miasteczko szachowe i przeprowadzono Olimpiadę szachową 1998, gdyż ówczesny prezydent Kałmucji Kirsan Ilumżynow pełnił funkcję prezydenta FIDE. Miasteczko szachowe nosi nieoficjalną nazwę "New Wasiuki", do niego prowadzi Aleja Ostapa Bendera, gdzie na skrzyżowaniu z ulicą Chruszczowa wzniesiono pomnik Bendera w otoczeniu 12 krzeseł; stoliki przed każdym z krzeseł symbolizują symultankę rozegraną przez powieściowego Bendera w Wasiukach.

Dwanaście krzeseł (ros. Двенадцать стульев) – rosyjska powieść satyryczna napisana w 1928 przez Ilję Ilfa i Eugeniusza Pietrowa.

Główny bohater Ostap Bender powraca w kontynuacji tej książki z 1931 pt. Złote cielę (ros.: Золотой телёнок).

Pierwsze wydanie w języku polskim (tłum. Haliny Pilichowskiej pt. 12 krzeseł) ukazało się w 1929 roku w 128 odcinkach na łamach "Robotnika", a wydanie książkowe w 1931 nakładem wydawnictwa "Rój"[1]. Pierwsze wydanie powojenne (przekład Jana Brzechwy i Tadeusza Żeromskiego pt. Dwanaście krzeseł) było nakładem "Expressu Wieczornego" w 1956, a już w 1957 było jego wydanie książkowe (Iskry). Najczęściej wydawanym w Polsce był ten drugi przekład.

Zarys fabuły[edytuj | edytuj kod]

Akcja powieści dzieje się w Związku Radzieckim w 1927 roku, w okresie NEP-u.

Ostap Bender, kanciarz i oszust, a według własnego określenia "wielki kombinator", prowadzi wraz z partnerem Hipolitem Matwiejewiczem Worobianinowem poszukiwania diamentowego skarbu, ukrytego w jednym z dwunastu krzeseł.

W końcówce powieści Bender zostaje zabity, ponieważ jego partner w poszukiwaniach nie chciał podzielić się skarbem, który wydawał się być w ich zasięgu.

Ekranizacje[edytuj | edytuj kod]

Andrej Mironow w roli Ostapa Bendera (rosyjski znaczek pocztowy z 2001).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]