Dygowo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dygowo
Plac Wolności z pomnikiem łososia
Plac Wolności z pomnikiem łososia
Państwo  Polska
Województwo zachodniopomorskie
Powiat kołobrzeski
Gmina Dygowo
Liczba ludności (2011) 1615
Strefa numeracyjna (+48) 94
Kod pocztowy 78-113
Tablice rejestracyjne ZKL
SIMC 0306012
Położenie na mapie gminy Dygowo
Mapa lokalizacyjna gminy Dygowo
Dygowo
Dygowo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dygowo
Dygowo
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Dygowo
Dygowo
Ziemia 54°07′59″N 15°43′16″E/54,133056 15,721111
Strona internetowa miejscowości

Dygowo (tuż po wojnie Degów[1], niem. Degow) – duża wieś gminna w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie kołobrzeskim, w gminie Dygowo.

Według danych z 1 stycznia 2011 r. wieś miała 1615 mieszkańców[2].

W miejscowości ma siedzibę jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej włączona do krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego[3].

Położenie[edytuj]

Dygowo leży na trasie linii kolejowej nr 404 (Szczecinek–Białogard–Kołobrzeg) i przy drodze wojewódzkiej nr 163 (Kołobrzeg-Białogard-Wałcz). Przez Dygowo przepływa potok Olszynka. Około 1 kilometra na północ-północny wschód od centrum wsi znajduje się stacja kolejowa Dygowo.

Historia[edytuj]

Miejscowość po raz pierwszy wzmiankowana była w roku 1276[4] w dokumencie informującym o nadaniu wsi kapitule kolegiackiej w Kołobrzegu przez biskupa kamieńskiego Hermanna von Gleichena[5]. W 1334 Dygowo stało się własnością biskupa kamieńskiego, który w dwa lata później sprzedał wieś kapitule kolegiackiej w Kołobrzegu. Od 1945 r. w granicach Polski.

Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego

Zabytki[edytuj]

We wsi zabytki[6]: ceglany kościół neoromański z 1880, wewnątrz organy oraz nieczynny cmentarz przykościelny (nr. rej. A-310 z 24.04.2007)[6], oraz dom rzemiosła, obecnie dom mieszkalny nr 11/12 z przełomu XVIII i XIX wieku (nr. rej. 381 z 13.04.1964)[6].

Edukacja i kultura[edytuj]

We wsi znajduje się Zespół Szkół im. Adama Mickiewicza – do której uczęszcza około 350 uczniów. Jest także mini-muzeum PRL-u połączone z biblioteką, które znajdują się obok siedziby poczty.

Wyróżnienia[edytuj]

W 2010 r. plac Wolności w Dygowie wyróżniony został w Konkursie na Najlepiej Zagospodarowaną Przestrzeń Publiczną w Polsce. Konkurs organizowany jest corocznie przez Towarzystwo Urbanistów Polskich, a wyróżnienie przyznane zostało za odkrycie potencjału miejsca i prawidłowe jego zagospodarowanie dla potrzeb społeczności lokalnych, nadając tym samym nowy charakter miejscowości[7].

Przypisy

  1. Pierwsza powojenna mapa Polski wydana przez WIG Sztabu Generalnego w roku 1945
  2. Rozwój ludności wg wsi w gminie. W: Biuletyn Informacji Publicznej [on-line]. Urząd Gminy Dygowo, 2011-02-28. [dostęp 2012-06-21].
  3. Wykaz OSP w KSRG w wojewódzktwie zachodniopomorskim w lutym 2011 r.. Komenda Wojewódzka Państwowej Straży Pożarnej w Szczecinie, 2011-03-02. [dostęp 2011-08-14].
  4. Historia Dygowa. [dostęp 2010-08-27].
  5. ks. Dominik Kubicki: Gotyckie świątynie powiatów koszalińskiego i kołobrzeskiego. Pelplin: Wydawnictwo Diecezji Pelplińskiej "Bernardinum", 2001, s. 134-135. ISBN 8388935011.
  6. a b c Rejestr zabytków nieruchomych - województwo zachodniopomorskie
  7. ima: Urbaniści chwalą Plac Wolności w Dygowie. Głos Koszaliński, 12 listopada 2010. [dostęp 2010-11-13].