Dygowo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dygowo
wieś
Ilustracja
Plac Wolności z pomnikiem łososia
Państwo  Polska
Województwo  zachodniopomorskie
Powiat kołobrzeski
Gmina Dygowo
Liczba ludności (2011) 1615
Strefa numeracyjna 94
Kod pocztowy 78-113
Tablice rejestracyjne ZKL
SIMC 0306012
Położenie na mapie gminy Dygowo
Mapa konturowa gminy Dygowo, blisko centrum na lewo u góry znajduje się punkt z opisem „Dygowo”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Dygowo”
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa konturowa województwa zachodniopomorskiego, u góry znajduje się punkt z opisem „Dygowo”
Położenie na mapie powiatu kołobrzeskiego
Mapa konturowa powiatu kołobrzeskiego, u góry nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Dygowo”
Ziemia54°07′59″N 15°43′16″E/54,133056 15,721111
Strona internetowa

Dygowo (tuż po wojnie Degów[1], niem. Degow[2]) – duża wieś gminna w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie kołobrzeskim, w gminie Dygowo.

Według danych z 1 stycznia 2011 r. wieś miała 1615 mieszkańców[3].

W miejscowości ma siedzibę jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej włączona do krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego[4].

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Dygowo leży na trasie linii kolejowej nr 404 (Szczecinek–Białogard–Kołobrzeg) i przy drodze wojewódzkiej nr 163 (Kołobrzeg-Białogard-Wałcz). Przez Dygowo przepływa potok Olszynka. Około 1 kilometra na północ-północny wschód od centrum wsi znajduje się stacja kolejowa Dygowo.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość po raz pierwszy wzmiankowana była w roku 1276[5] w dokumencie informującym o nadaniu wsi kapitule kolegiackiej w Kołobrzegu przez biskupa kamieńskiego Hermanna von Gleichena[6]. W 1334 Dygowo stało się własnością biskupa kamieńskiego, który w dwa lata później sprzedał wieś kapitule kolegiackiej w Kołobrzegu. Od 1945 r. w granicach Polski.

Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

We wsi zabytki[7]: ceglany kościół neoromański z 1880, wewnątrz organy oraz nieczynny cmentarz przykościelny (nr. rej. A-310 z 24.04.2007)[7], oraz dom rzemiosła, obecnie dom mieszkalny nr 11/12 z przełomu XVIII i XIX wieku (nr. rej. 381 z 13.04.1964)[7].

Edukacja i kultura[edytuj | edytuj kod]

We wsi znajduje się Zespół Szkół im. Adama Mickiewicza – do której uczęszcza około 350 uczniów. Jest także mini-muzeum PRL-u połączone z biblioteką, które znajdują się obok siedziby poczty.

Sport[edytuj | edytuj kod]

Od 2000 roku działa tutaj klub piłki nożnej Rasel Dygowo, grający w IV lidze.

Wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W 2010 r. plac Wolności w Dygowie wyróżniony został w Konkursie na Najlepiej Zagospodarowaną Przestrzeń Publiczną w Polsce. Konkurs organizowany jest corocznie przez Towarzystwo Urbanistów Polskich, a wyróżnienie przyznane zostało za odkrycie potencjału miejsca i prawidłowe jego zagospodarowanie dla potrzeb społeczności lokalnych, nadając tym samym nowy charakter miejscowości[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Pierwsza powojenna mapa Polski wydana przez WIG Sztabu Generalnego w roku 1945
  2. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. nr 142, poz. 262)
  3. Rozwój ludności wg wsi w gminie. W: Biuletyn Informacji Publicznej [on-line]. Urząd Gminy Dygowo, 2011-02-28. [dostęp 2012-06-21].
  4. Wykaz OSP w KSRG w województwie zachodniopomorskim w lutym 2011 r.. Komenda Wojewódzka Państwowej Straży Pożarnej w Szczecinie, 2011-03-02. [dostęp 2011-08-14].
  5. Historia Dygowa. [dostęp 2010-08-27].
  6. ks. Dominik Kubicki: Gotyckie świątynie powiatów koszalińskiego i kołobrzeskiego. Pelplin: Wydawnictwo Diecezji Pelplińskiej "Bernardinum", 2001, s. 134-135. ISBN 83-88935-01-1.
  7. a b c Rejestr zabytków nieruchomych - województwo zachodniopomorskie
  8. ima: Urbaniści chwalą Plac Wolności w Dygowie. Głos Koszaliński, 12 listopada 2010. [dostęp 2010-11-13].