Dywizjon Minowców

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dywizjon Minowców
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 20 stycznia 1936
Rozformowanie 1939
Tradycje
Kontynuacja 13 Dywizjon Trałowców
Dowódcy
Pierwszy kpt. mar. Wiktor Łomidze
Ostatni kmdr ppor. Zdzisław Boczkowski
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
obrona wybrzeża 1939
operacja Rurka
Organizacja
Dyslokacja port wojenny Gdynia
Rodzaj sił zbrojnych Marynarka Wojenna
Podległość Dowództwo Floty
Dowództwo Morskiej Obrony Wybrzeża
OORP „Rybitwa”, „Czajka”, „Mewa” i „Jaskółka”
ORP „Mewa”

Dywizjon Minowców - dywizjon minowców Marynarki Wojennej II RP.

Historia dywizjonu[edytuj | edytuj kod]

Dywizjon Minowców wywodził się z utworzonego w 1921 roku Dywizjonu Ćwiczebnego, będącego pierwszym zespołem taktycznym polskiej floty[1]. W jego skład wchodziły cztery trałowce typu FM i dwie kanonierki (ORP „Generał Haller” i ORP „Komendant Piłsudski”)[2]. 1 kwietnia 1930 nazwę Dywizjonu Ćwiczebnego zmieniono na Dywizjon Minowców[2]. W jego skład wchodził także tymczasowo torpedowiec ORP „Podhalanin”[2]. W październiku 1931 roku wycofano jednak ze służby trałowce typu FM, stanowiące główne siły Dywizjonu, z powodu zużycia[2].

Z dniem 20 stycznia 1936 roku szef Kierownictwa Marynarki Wojennej wznowił działalność Dywizjonu Minowców. Dowództwo dywizjonu liczyło pięciu oficerów i pięciu podoficerów, a każda z załóg trałowca - dwóch oficerów oraz 26-27 podoficerów i marynarzy. Dowódca dywizjonu podlegał bezpośrednio dowódcy Floty, kontradmirałowi Józefowi Unrugowi[3].

W lipcu 1939 roku dywizjon został podporządkowany dowódcy Morskiej Obrony Wybrzeża, komandorowi Stefanowi Frankowskiemu[4].

Dywizjon został zmobilizowany, zgodnie z planem mobilizacyjnym „W” w okresie zagrożenia, w grupie jednostek oznaczonych kolorem zielonym. Jednostką mobilizującą była Komenda Portu Wojennego Gdynia[5].

W kampanii wrześniowej dywizjon walczył w obronie Wybrzeża.

Decyzją Ministra Obrony Narodowej Antoniego Macierewicza z 13 czerwca 2017 roku 13 Dywizjon Trałowców im. admirała floty Andrzeja Karwety przejął dziedzictwo tradycji Dywizjonu Ćwiczebnego i Dywizjonu Minowców[6].

Organizacja i obsada personalna dyonu 31 sierpnia 1939 roku[edytuj | edytuj kod]

Poniżej przedstawiono organizację i obsadę personalną dyonu w dniu 31 sierpnia 1939 roku. Obok nazwy okrętu, w nawiasach, podano znak taktyczny i datę wcielenia do MW.

Dowództwo Dywizjonu Minowców

  • dowódca dywizjonu - kmdr ppor. Zdzisław Boczkowski
  • oficer flagowy - por. mar. Roman Potocki
  • oficer mechanik - por. mar. Kazimierz Rekner

ORP „Jaskółka” („J”, 27 VIII 1935)

  • dowódca okrętu - kpt. mar. Tadeusz Borysiewicz
  • zastępca dowódcy okrętu - ppor. mar. Wacław Bielina-Bielinowicz
  • oficer wachtowy - bosm. pchor. Piotr Cegielski

ORP „Mewa” („M”, 25 X 1935)

  • dowódca okrętu - kpt. mar. Wacław Lipkowski
  • zastępca dowódcy okrętu - ppor. mar. Zbigniew Mielczarek
  • oficer wachtowy - bosm. pchor. Zbigniew Sokołowski

ORP „Rybitwa” („R”, 21 XII 1935)

  • dowódca okrętu - kpt. mar. Kazimierz Miładowski
  • zastępca dowódcy okrętu - ppor. mar. Mieczysław Wróblewski
  • oficer wachtowy - bosm. pchor. Józef Górny

ORP „Czajka” POL dowódca dywizjonu okrętów rank flag.svg („C”, 10 II 1936)

  • dowódca okrętu - kpt. mar. Aleksy Czerwiński
  • zastępca dowódcy okrętu - ppor. Jan Pęski
  • oficer wachtowy - bosm. pchor. Julian Ochman

ORP „Czapla” (31 VIII 1939)

  • dowódca okrętu - kpt. mar. Eligiusz Ceceniowski
  • zastępca dowódcy okrętu - ppor. mar. Kazimierz Wróblewski
  • oficer wachtowy - bosm. pchor. Mieczysław Umiejewski

ORP „Żuraw” (31 VIII 1939)

  • dowódca okrętu - kpt. mar. Robert Kasperski
  • zastępca dowódcy okrętu - ppor. mar. Klemens Kolasa (po wojnie dowódca okrętu)
  • oficer wachtowy - bosm. pchor. Zbigniew Smoleński

Grupa kanonierek
ORP „Generał Haller” POL dowódca grupy okrętów rank flag.svg („H”, 17 IV 1921)

  • dowódca grupy i dowódca okrętu - kpt. mar. Stanisław Mieszkowski
  • zastępca dowódcy okrętu - ppor. mar. Jerzy Żytowiecki
  • oficer wachtowy - bosm. pchor. Stanisław Żochowski

ORP „Komendant Piłsudski” („P”, 29 XII 1920)

  • dowódca okrętu - kpt. mar. Mieczysław Jacynicz
  • zastępca dowódcy okrętu - ppor. mar. Michał Anaszkiewicz
  • oficer wachtowy - bosm. pchor. Ludwik Zaborski

Dowódcy dywizjonu[edytuj | edytuj kod]

Dywizjon Ćwiczebny / Dywizjon Minowców[edytuj | edytuj kod]

Dywizion Minowców od 1936[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Czesław Ciesielski, Walter Pater, Jerzy Przybylski: Polska Marynarka Wojenna 1918-1980. Zarys dziejów. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1992. ISBN 83110822022.
  • Zdzisław Waśko, Rafał Witkowski, Regularne jednostki Wojska Polskiego. Formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, wyposażenie, metryki okrętów i oddziałów lądowych Marynarki Wojennej, Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej t. 10, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1976, wyd. I.
  • Piotr Zarzycki: Plan mobilizacyjny „W”. Wykaz oddziałów mobilizowanych na wypadek wojny. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 1995. ISBN 8385621873.
  • Janusz Janik. Dywizjon Ćwiczebny 1920-1930. „Okręty Wojenne”. 2/2011. XVIII (106), s. 27-31, marzec-kwiecień 2011. ISSN 1231-014X. 
  • Polska Marynarka Wojenna. Dokumentacja organizacyjna i kadrowa oficerów, podoficerów i marynarzy (1918–1947). W: Jan Kazimierz Sawicki: Kadry morskie Rzeczypospolitej. T. V. Gdynia: 2011. ISBN 978-83-932722-0-4.