EBM (muzyka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
EBM
Pochodzenie industrial, electropunk
Czas i miejsce powstania wczesne Lata 80. XX wieku, Belgia, Niemcy, Kanada, Wielka Brytania
Instrumenty syntezatory, samplery, automaty perkusyjne
Gatunki pokrewne new beat, goa trance, electro-industrial, dark electro

Electronic body music (EBM) – gatunek muzyczny, który łączy w sobie elementy industrial i elektropunku. Powstał we wczesnych latach osiemdziesiątych. Na gatunek ten początkowo wpływała muzyka industrialna (Throbbing Gristle, Cabaret Voltaire), czysto elektroniczna (Kraftwerk, Depeche Mode) i europejski electropunk (DAF, Liaisons Dangereuses, Portion Control).

Charakterystyka[edytuj]

Styl charakteryzował się początkowo twardym tanecznym beatem, czystym, nieprzetworzonym elektronicznie wokalem z elementami growlingu, efektami pogłosu i echa powtarzalnymi wstawkami z sekwencera. W tamtych czasach popularnymi syntezatorami były Korg MS-20, Emulator II, Oberheim Matrix czy Yamaha DX7. Typowe rytmy EBM bazują na beatach 4/4 wymieszanym w pewnym stopniu z rytmem synthpopowym ma sugerować strukturę muzyki rockowej.

Etymologia[edytuj]

Termin electronic body music został wprowadzony przez belgijską grupę Front 242 w 1984 do opisu muzyki [1] z ich EP No Comment, wydanej tego samego roku.[1][2] Kilka lat wcześniej, DAF z Niemiec użyła terminu "Körpermusik" (body music) w udzielonym wywiadzie do opisanie ich tenecznych elektronicznej muzyki punkowej (choć przede wszystkim DAF uznaje się za przedstawiciela nowej niemieckiej fali Neue Deutsche Welle[3][4][5]). Innym terminem używanym na określenie EBM jest aggrepo co jest skróconym opisem "aggressive pop" - agresywnego popu. Termin był głównie używany w Niemczech we wczesnych latach osiemdziesiątych.

Historia[edytuj]

We wczesnych latach osiemdziesiątych grupy takie jak Front 242 czy Nitzer Ebb (obie zainspirowane przez Deutsch-Amerikanische Freundschaft, Cabaret Voltaire i Throbbing Gristle) zaczęły łączyć niemieckiego electropunka z elementami brytyjskiej muzyki industrialnej. Rezultatem tego połączenia była proste taneczne dźwięki nazwane EBM. Najważniejszymi albumami z tego gatunku były "Official Version" Front 242 i "That Total Age" Nitzer Ebb obie wydane w 1987 roku.

W drugiej połowie lat osiemdziesiątych amerykańskie i kanadyjskie grupy muzyczne takie jak Front Line Assembly, Ministry, Batz Without Flesh czy Schnitt Acht zaczęły grać typowy europejski EBM. Połączyły one dotychczasowe elementy z twardością amerykańskiej muzyki post-industrialej (Revolting Cocks). Krótko potem wiele grup, np. Nine Inch Nails stworzyło pod wpływem EBM bardziej rockowy styl. Jednym z bardziej znanych rezultatów było wydanie w 1989 roku albumu Pretty Hate Machine[6].

W tym samym czasie EBM stał się popularny w podziemiu sceny muzycznej, głównie w Europie. Wówczas najbardziej znanymi wytwórniami były Antler-Subway, KK Records, niemieckie Animalized, Techno Drome International, Zoth Ommog Records, amerykańskie Wax Trax! i szwedzkie Front Music Production, Energy (później przyłączona do Energy Rekords). Innymi artystami poza Front 242 i Nitzer Ebb są Die Krupps, Vomito Negro, Signal Aout 42, Insekt, Force Dimension, Bigod 20 i Electro Assassin. Kilka innych zespołów takich jak A Split-Second (belgijski electro-rock), AAAK, The Weathermen, The Klinik, Borghesia, The Neon Judgement, Attrition or Philadelphia Five tworzyło również muzykę charakterystyczną dla gatunku jednak nie zalicza się ich do grup typowo EBM.

Niektórzy z artystów sceny EBM tworzyło pod wpływem muzyków New beat i Goa trance (Juno Reactor, Astral Projection, Eon Project).

Rozwój i pochodne[edytuj]

Wczesny rozwój[edytuj]

W pierwszej połowie lat dziewięćdziesiątych, wielu artystów EBM rozdzieliło lub zmieniło swój styl muzyczny i zaczęło zapożyczać elementy syntetycznego industrialu czy też muzyki rockowej i heavymetalowej. Tyranny For You i kolejne albumy pionierów gatunku - Front 242 zapoczątkowały koniec klasycznej epoki EBM z lat osiemdziesiątych. Nitzer Ebb, jeden z najważniejszych artystów sceny EBM stał się typową grupą electro-rocka. Bez swych głównych ikon muzyka EBM w klasycznej postaci wygasła ostatecznie w połowie lat dziewięćdziesiątych. Nowe grupy takie jak Leæther Strip, :wumpscut:, i wczesne VNV Nation połączyły ostre zniekształcone beaty z muzyką syntezatorową. Termin tej rewolucji jest kontrowersyjny przez częste zamienne używanie w tamtych czasach terminu EBM z hardcore electro, electro-industrial lub też co szczególnie częste w Niemczech i Ameryce z muzyka elektroniczną. Inni znani artyści tej epoki to Allied Vision, Psychopomps, Controlled Fusion, wczesny Decoded Feedback i NVMPH.

Drugim rozwiniętym z tych samych korzeni gatunkiem było tak zwane dark electro. Dark electro łączy w sobie mroczną muzykę elektroniczną z charakterystycznym zawodzącym wokalem. Ważnymi grupami w gatunku były yelworC, Mortal Constraint, Trial, i Tri-state.

Późny rozwój[edytuj]

Późniejszymi gatunkami które wyewoluowały z EBM w późnych latach dziewięćdziesiątych były aggrotech, który łączy electro-industrial i dark electro w muzykę bardziej szorstką, beatami charakterystycznymi dla muzyki techno i agresywnymi tekstami o pesymistycznym wydźwięku. Przykładami mogą być Funker Vogt, Tactical Sekt, Hocico, nowsze Suicide Commando, Feindflug, Dismantled, i Velvet Acid Christ. Przed końcem lat dziewięćdziesiątych kilka grup (VNV Nation, Covenant i Apoptygma Berzerk zaimportowało wiele elementów z synthpopu i trance. Muzycy Ronan Harris z VNV Nation i Stephan Groth z Apoptygma Berzerk nazwali ten styl futurepop. Termin ten jest obecnie używany do określania pomniejszej muzyki ich oraz podobnych grup. Mniej więcej w tym samym czasie zapoczątkowany został ruch odwrotny. Wielu artystów europejskiej sceny techno, takich jak Terence Fixmer, Thomas P. Heckmann czy David Carretta, zaczęło zapożyczać elementy EBM do tworzonej przez siebie muzyki. Przykładem tego trendu w Stanach Zjednoczonych jest Adam X. Tendencja ta rozprzestrzeniła się na electroclash. Kiedy scena ta zaczęła zanikać, wielu artystów przeniosło się w klimaty techno/EBM.

Charakterystyka muzyki jak i sceny EBM jest trudna ze względu częstą wymianę wpływów pomiędzy sceną futurepop/EBM a także old school i wieloma innymi. Artyści często miksowali nawzajem swoje utwory, przechodziło między grupami czy łączyło się. (na przykład Terence Fixmer i Douglas McCarthy). W 2005 roku Andy LaPlegua wywodzący się z klimatów futurepop/techno ukuł nowy termin Techno Body Music (Combichrist - This is TBM). Termin został użyty w kompilacji Masterhit Recordings "This Is... Techno Body Music Vol. 1". ("TBM zburzy ściany w ludzkich głowach łącząc to co najlepsze z obu scen w jednej nazwie"). Także deklarująca futurepop grupa VNV Nation załączyła dwie ścieżki TBM - "Strata" and "Interceptor" w swoim albumie zatytułowanym Matter+Form. Inne późniejsze grupy takie jak Ionic Vision, Spetsnaz i Proceed poszło inna drogą prezentując w ostatnich latach klasyczny styl EBM.

Znani artyści EBM[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy

  1. (2004-06-20) Monsoon, Jon EBM - A revolution in progress iAfrica.com (dostęp: 2007-08-03)
  2. Ernie Rideout, interview with Front 242, Keyboard Presents the Best of the '80s, Backbeat, 2008, s. 57.
  3. You Tube: Welcome to the 80's: Postpunk und Neue Deutsche Welle reż. Birgit Herdlitschke (film dokumentalny, Niemcy, ZDF 2009) (niem.). www.youtube.com. [dostęp 2012-09-26].
  4. YouTube, www.youtube.com [dostęp 2017-11-23] (fr.).
  5. Uncle Dave Lewis: Artist Biography by Uncle Dave Lewis. [dostęp 3 sierpnia 2016].
  6. Steve Huey: Nine Inch Nails: Biography. [dostęp 3 sierpień 2016].