Ed de Goey

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ed de Goey
Data i miejsce urodzenia 20 grudnia 1966
Gouda, Holandia
Wzrost 197 cm
Pozycja bramkarz
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1985–1990 Sparta Rotterdam 145 (0)
1990–1997 Feyenoord 235 (0)
1997–2003 Chelsea F.C. 123 (0)
2003–2006 Stoke City 56 (0)
W sumie: 559 (0)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1992–1998  Holandia 31 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub
2006–2007 Chelsea F.C. (trener bramkarzy)
2007 QPR (trener 1. zespołu)
2010– RKC Waalwijk (trener bramkarzy)

Ed de Goey (ur. 20 grudnia 1966 w Goudzie) – holenderski piłkarz grający na pozycji bramkarza, reprezentant kraju. Od 2010 roku trener bramkarzy w RKC Waalwijk[1].

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Początkowo był zawodnikiem Sparty Rotterdam, w której barwach w sezonie 1985/1986 zadebiutował w holenderskiej ekstraklasie. W 1990 roku przeszedł do Feyenoordu. W nowym zespole szybko wywalczył miejsce w pierwszym składzie. W 1991 po raz pierwszy wystąpił w europejskich pucharach w zremisowanym 0:0 meczu z Partizani Tirana w ramach Pucharu Zdobywców Pucharów[2]. Wraz z Feyenoordem został mistrzem Holandii (1993), czterokrotnie zdobył puchar kraju (1991, 1992, 1994, 1995) oraz wywalczył Superpuchar Holandii (1991). Ponadto w 1993 został wybrany najlepszym bramkarzem grającym w Holandii, a w 1994 otrzymał Złote Buty[3].

W 1997 roku przeszedł do Chelsea, cena transferu wyniosła 2,25 miliony funtów[4]. W angielskiej drużynie zadebiutował 3 sierpnia w przegranym po serii rzutów karnych meczu o Tarczę Wspólnoty z Manchesterem United. W sezonie 1997/1998 wraz z londyńskim zespołem zdobył Puchar Zdobywców Pucharów – w wygranym 1:0 finale z VfB Stuttgart zagrał przez pełne 90 minut[5]. Ponadto w 1998 wywalczył Puchar Ligi Angielskiej oraz Superpuchar Europy (w spotkaniu z Realem Madryt zagrał w podstawowym składzie)[6]. Dwa lata później zdobył puchar Anglii oraz sięgnął po Tarczę Wspólnoty. W sezonie 2000/2001 utracił miejsce w podstawowym składzie Chelsea na rzecz Włocha Carlo Cudiciniego[4][7].

1 sierpnia 2003 roku podpisał dwuletni kontrakt ze Stoke City[8]. Trzy lata później w jego barwach zakończył piłkarską karierę[9]. Po raz ostatni wystąpił 28 stycznia 2006 roku w wygranym 2:1 meczu z Walsall[10].

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji Holandii zadebiutował 16 grudnia 1992 roku w wygranym 3:1 meczu z Turcją[11]. W 1994 uczestniczył w mistrzostwach świata w Stanach Zjednoczonych. W turnieju tym był podstawowym bramkarzem swojej kadry – wystąpił w pięciu meczach, a w spotkaniu 1/8 finału z Irlandią zachował „czyste konto”[12].

Wraz z reprezentacją Holandii wziął również udział w mistrzostwach Europy w Anglii (1996), mistrzostwach świata we Francji (1998) oraz mistrzostwach Europy w Belgii i Holandii (2000). We wszystkich tych turniejach był rezerwowym bramkarzem i nie zagrał w żadnym meczu. Po raz ostatni w barwach narodowych wystąpił 1 czerwca 1998 roku w wygranym 5:1 pojedynku z Paragwajem[11].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. De Goey completeert technische staf RKC Waalwijk (niderl.). vi.nl. [dostęp 5 października 2011]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-09-19)].
  2. Ed de Goey - Matches in European Cups (ang.). rsssf.com. [dostęp 5 października 2011].
  3. Netherlands - Player of the Year and Other Awards (ang.). rsssf.com. [dostęp 5 października 2011].
  4. a b IN PROFILE: ED DE GOEY (ang.). qpr.co.uk. [dostęp 5 października 2011].
  5. Cup Winners' Cup 1997-98 (ang.). rsssf.com. [dostęp 5 października 2011].
  6. Super Cup 1998 (ang.). rsssf.com. [dostęp 5 października 2011].
  7. Ed de Goey (ang.). chelseafc.com. [dostęp 2015-09-22].
  8. Stoke sign De Goey (ang.). news.bbc.co.uk. [dostęp 5 października 2011].
  9. Goalkeeper De Goey leaves Stoke (ang.). news.bbc.co.uk. [dostęp 5 października 2011].
  10. Stoke 2-1 Walsall (ang.). news.bbc.co.uk. [dostęp 5 października 2011].
  11. a b Ed de Goey - International Appearances (ang.). rsssf.com. [dostęp 5 października 2011].
  12. Ed DE GOEY (ang.). fifa.com. [dostęp 5 października 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Profil w bazie Soccerbase (ang.)
  • Profil w bazie National Football Teams (ang.)