Frank Rijkaard

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Frank Rijkaard
Ilustracja
Imię i nazwisko Franklin Edmundo Rijkaard
Data i miejsce
urodzenia
30 września 1962
Amsterdam, Holandia
Pozycja defensywny pomocnik, środkowy obrońca
Wzrost 190 cm
Kariera piłkarska
Lata Klub M (G)
1980–1987
1987–1988
1987–1988
1988–1993
1993–1995
AFC Ajax
Sporting CP
Real Saragossa (wyp.)
AC Milan
AFC Ajax
205 (47)
0 (0)
11 (0)
142 (16)
56 (12)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja M (G)
1981–1994  Holandia 73 (10)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1998–2000
2001–2002
2003–2008
2009–2010
2011–2013
 Holandia
Sparta Rotterdam
FC Barcelona
Galatasaray SK
 Arabia Saudyjska

Franklin Edmundo „Frank” Rijkaard (ur. 30 września 1962 w Amsterdamie) – holenderski trener piłkarski i były piłkarz. W barwach Milanu i Ajaksu trzykrotnie zdobywał Puchar Mistrzów. W latach 1998-2000 był selekcjonerem reprezentacji Holandii, z którą na Euro 2000 doszedł do półfinałów. Od 2003 do 2008 roku był szkoleniowcem FC Barcelony. W sezonie 2005-06 doprowadził ją do zwycięstwa w Primera División i Lidze Mistrzów.

Kariera piłkarska[edytuj]

Występował na pozycji środkowego obrońcy (libero) lub defensywnego pomocnika.

Debiutował w barwach Ajaksu w wieku osiemnastu lat w meczu z Go Ahead Eagles, w którym zresztą strzelił gola. W tym samym sezonie rozegrał dwadzieścia trzy mecze i cztery razy trafiał do bramki rywali. Przez kolejnych siedem lat młody piłkarz stał się liderem drużyny i poprowadził ją do triumfów w krajowych rozgrywkach i Pucharze Zdobywców Pucharów w 1987 roku. W 1981 roku zadebiutował w reprezentacji Holandii.

W 1987 roku po konflikcie z trenerem Ajaksu Johanem Cruyffem postanowił odejść z klubu i podpisał kontrakt z portugalskim Sportingiem Lizbona. Uczynił to jednak po zatwierdzeniu list startowych i nie mógł wystąpić w żadnym meczu w jego barwach. Do końca sezonu został wypożyczony do Realu Saragossa. W lidze hiszpańskiej rozegrał jedenaście meczów.

W 1988 roku, obok Marco van Bastena i Ruuda Gullita był największą gwiazdą reprezentacji Holandii, która prowadzona przez Rinusa Michelsa zdobyła mistrzostwo Europy. Po turnieju Rijkaard przeszedł do A.C. Milan, w którym także z van Bastenem i Gullitem dwa razy wywalczył najcenniejsze trofeum w piłkarstwie europejskim – Puchar Mistrzów. Trójka Holendrów przez pięć lat nadawała ton tej drużynie, zdobywając ponadto dwukrotnie mistrzostwo i Puchar Włoch.

W 1993 roku, kiedy stracił miejsce w pierwszej jedenastce Milanu, postanowił wrócić do Ajaksu. Bardzo dobrze zaaklimatyzował się w młodej drużynie budowanej przez Louisa van Gaala i do 1995 roku, kiedy ogłosił zakończenie piłkarskiej kariery, był jej mocnym punktem. W Amsterdamie po raz trzeci w swojej karierze wygrał Ligę Mistrzów – w 1995 roku Ajax pokonał w finale AC Milan 1:0.

Po 1988 roku targana ciągłymi zmianami selekcjonerów i konfliktami w kadrze znacznie słabiej grała reprezentacja Holandii. Na Mundialu 1990 ówcześni mistrzowie Europy z trudem wyszli z grupy, a w drugiej rundzie przegrali z Niemcami. Rijkaard nie wspomina tego meczu najlepiej, gdyż po opluciu Rudi Völlera otrzymał czerwoną kartkę. Cztery lata później trzydziestodwuletni piłkarz musiał przełknąć kolejną gorycz porażki, kiedy Holendrzy w ćwierćfinale ulegli Brazylijczykom. Po tym meczu Rijkaard pożegnał się z kadrą.

Sezon Klub Rozgrywki Mecze Bramki
1980/81 AFC Ajax Holandia Eredivisie 24 4
1981/82 AFC Ajax Holandia Eredivisie 27 4
1982/83 AFC Ajax Holandia Eredivisie 25 3
1983/84 AFC Ajax Holandia Eredivisie 23 9
1984/85 AFC Ajax Holandia Eredivisie 34 7
1985/86 AFC Ajax Holandia Eredivisie 31 9
1986/87 AFC Ajax Holandia Eredivisie 34 7
1987/88 AFC Ajax Holandia Eredivisie 8 3
1987/88 Real Saragossa Hiszpania Primera División 11 0
1988/89 A.C. Milan Włochy Serie A 31 4
1989/90 A.C. Milan Włochy Serie A 29 2
1990/91 A.C. Milan Włochy Serie A 30 3
1991/92 A.C. Milan Włochy Serie A 30 5
1992/93 A.C. Milan Włochy Serie A 22 2
1993/94 AFC Ajax Holandia Eredivisie 30 10
1994/95 AFC Ajax Holandia Eredivisie 26 2
Łącznie w Eredivisie 262 58
Łącznie w Primera División 11 0
Łącznie w Serie A 142 16

Sukcesy piłkarskie[edytuj]

W lidze holenderskiej rozegrał 262 mecze i strzelił 58 goli.

W lidze włoskiej rozegrał 142 mecze i strzelił 16 goli.

W reprezentacji Holandii od 1981 do 1994 roku rozegrał 73 mecze i strzelił 10 goli – mistrzostwo Europy 1988, start w Mistrzostwach Świata 1990 (1/8 finału) i 1994 (ćwierćfinał).

Kariera szkoleniowa[edytuj]

Tuż przed Mundialem 1998 został dokooptowany do sztabu szkoleniowego reprezentacji Holandii przez selekcjonera Guusa Hiddinka.

Po mistrzostwach, kiedy Hiddink odszedł do Realu Madryt, ku zaskoczeniu większości obserwatorów Rijkaard został wybrany na jego następcę. Holendrzy nie musieli grać w eliminacjach do Euro 2000, więc zadaniem Rijkaarda było zbudowanie i przygotowanie drużyny do mistrzostw w meczach towarzyskich. Mimo udanego debiutu (2:1 z Peru) Holendrzy przez rok (jedenaście meczów) nie odnieśli zwycięstwa. Wygrali dopiero cztery miesiące przed turniejem, z Niemcami. Selekcjoner rzadko eksperymentował (z nowych graczy na mistrzostwa Europy pojechali tylko Roy Makaay i Sander Westerveld, którzy i tak byli tylko rezerwowymi) i oparł drużynę na doświadczonych graczach, w większości swoich dawnych kolegach z Ajaksu Amsterdam. Sam był przez nich traktowany jak dobry kolega (większość zawodników zwracała się do niego po imieniu) i być może taka nieoficjalna atmosfera spowodowała, że po raz pierwszy od wielu lat w kadrze nie było konfliktów między piłkarzami. Holendrzy efektownie wygrali swoją grupę (1:0 z Czechami, 3:0 z Danią i 3:2 z mistrzami świata Francją), a w drugiej rundzie rozgromili 6:1 Jugosławię. Na drodze do finału stanęli im jednak Włosi, z którymi przegrali w karnych 1:3. Mimo iż podopieczni Dino Zoffa od 34 minuty grali w dziesiątkę, a Holendrzy mieli przewagę i częściej strzelali na bramkę dobrze dysponowanego tego dnia Toldo, odpadli, gdyż z sześciu rzutów karnych (dwa w regulaminowym czasie gry) wykorzystali tylko jeden. Po tej porażce w prasie przetoczyła się ostra krytyka Rijkaarda, który wkrótce podał się do dymisji.

Po roku odpoczynku przyjął propozycję ze Sparty Rotterdam. Nie zdołał jej jednak utrzymać w pierwszej lidze.

Nowy etap jego kariery szkoleniowej rozpoczął się w 2003 roku. Wówczas został trenerem przeżywającej duży kryzys formy Barcelony. Najpierw pożegnał się z doświadczonymi piłkarzami (m.in. dawnymi podopiecznymi z kadry Overmarsem i braćmi de Boer) i zdecydowanie postawił na młodych i nieogranych zawodników (Ronaldinho, Víctor Valdés, Deco, Rafael Márquez, Oleguer), a już wkrótce świętował pierwsze od sześciu lat mistrzostwo Hiszpanii. Po zwycięstwie w Lidze Mistrzów w 2006 roku, Barcelona uważana była za jedną z najskuteczniejszych i najefektowniej grających drużyn na świecie, a jej trener znalazł się w piątce najlepszych szkoleniowców 2005 roku wybranych przez UEFA. Trzy lata później klub przegrał rywalizację o tytuł mistrzowski w Hiszpanii, a na finiszu sezonu uległ 1:4 Realowi Madryt. Do tego dołożyła się porażka w Lidze Mistrzów (przegrany półfinał z Manchesterem United) oraz znaczna obniżka formy niedawnych gwiazd, np. Ronaldinho; Rijkaard musiał ustąpić miejsca Josepowi Guardioli. 20 października 2010 Galatasaray rozwiązało umowę za porozumieniem stron. 28 czerwca 2011 został selekcjonerem reprezentacji Arabii Saudyjskiej podpisując trzyletni kontrakt. 16 stycznia 2013 zdymisjonowany z funkcji selekcjonera reprezentacji Arabii Saudyjskiej.

Sukcesy szkoleniowe[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]