Edgar II Ætheling

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Edgar II Ætheling
Król Anglii
ilustracja
Król Anglii
Okres panowania od 15 października 1066
do 10 grudnia 1066
Poprzednik Harold II
Następca Wilhelm I Zdobywca
Dane biograficzne
Dynastia Dynastia Cedryka
Data i miejsce urodzenia ok. 1051
Węgry
Data śmierci ok. 1126
Ojciec Edward Wygnaniec
Matka Agata

Edgar II Ætheling (ur. ok. 1051 - zm. ok. 1126) – ostatni członek rodu królów anglosaskich z dynastii Wesseksu. Syn Edwarda Wygnańca i Agaty, urodził się na Węgrzech. W 1057 r. został mianowany przez króla Edwarda Wyznawcę swoim następcą, ale po jego śmierci w 1066 r. przegrał z earlem Wesseksu Haroldem.

Na wieść o klęsce pod Hastings i śmierci Harolda Witan zebrany 15 października w Londynie obwołał Edgara królem. Jednak szybkie działania Wilhelma Zdobywcy, normandzkiego pretendenta do tronu i zwycięzcy spod Hastings, sprawiały, że Edgara odstępowali kolejni stronnicy, m.in. arcybiskup Canterbury Stigand. Opuszczany przez kolejnych możnych Edgar skapitulował przed Zdobywcą w Berkhamsted pod koniec listopada lub na początku grudnia 1066 r. Znany jest tylko jeden akt wydany przez Edgara jako króla. Było to zatwierdzenie wybranego przez mnichów nowego opata klasztoru w Peterborough.

Wilhelm traktował Edgara z szacunkiem. Ten początkowo był mu wierny, ale w 1068 r. wsparł rebelię earlów Edwina i Morcara. Po stłumieniu rebelii uciekł do Szkocji, na dwór Malcolma III, który w 1069 r. poślubił siostrę Edgara, Małgorzatę. Zobowiązał się również wspierać pretensje Edgara do angielskiej korony. Edgar doszedł również do porozumienia z innym pretendentem, królem Danii Swenem II.

Połączone siły szkocko-duńskie zaatakowały Anglię w 1069 r. i zdobyły miasto York. Wilhelm zareagował błyskawicznie i ruszył na północ pustosząc tereny na trasie swojego marszu. Opłaceni Duńczycy wycofali się, a Edgar uciekł do Szkocji. Przebywał tam do 1072 r., kiedy to groźby Wilhelma wobec Malcolma skłoniły tego ostatniego do zaprzestania popierania sprawy pretendenta. W 1074 r. Edgar zawarł ostatecznie pokój z Wilhelmem i stał się lojalnym członkiem anglo-normańskiego dworu.

Po śmierci Zdobywcy w 1087 r. Edgar wsparł jego najstarszego syna Roberta II Krótkoudego. Tron Anglii zdobył jednak młodszy syn Wilhelma, Wilhelm II Rudy. Edgar ponownie musiał uciekać do Szkocji. W 1091 r. wsparł swojego siostrzeńca, Edgara, w walce z jego stryjem Donaldem III o tron Szkocji (Edgar został królem w 1091 r.).

Ok. 1098 r. wyruszył w pielgrzymkę na Wschód. Zatrzymał się jednak w Konstantynopolu i wstąpił do gwardii wareskiej, gdzie służyło już wielu anglosaskich emigrantów. Cesarz Aleksy I Komnen postawił go wkrótce na czele floty i wysłał go z zadaniem pilnowania krzyżowców i zbierania informacji o oblężeniu Antiochii. Po powrocie do Europy związał się z dworem Roberta Krótkoudego. Brał po jego stronie udział w bitwie pod Tinchebray w 1106 r. i dostał się do niewoli króla Anglii Henryka I. Henryk wybaczył mu jednak i obdarował włościami w hrabstwie Hertfordshire. Ok. 1120 r. wybrał się w podróż do Szkocji.

Wiadomo, że Edgar żył jeszcze w 1125 r., ale zmarł niedługo później. Miejsce jego pochówku jest nieznane.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Charles Phillips: The Illustrated Encyclopedia of Royal Britain. John Haywood, Richard G. Wilson (konsult.). New York: Metro Books, 2011. ISBN 978-1-4351-1835-5.