Wessex

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Westseaxna rīce
Królestwo Wessex
519–927
Godło Wessexu
Godło Wessexu
Położenie Wessexu
Język urzędowy staroangielski, kornijski
Stolica Vintan Ceaster
Ustrój polityczny monarchia
Pierwszy król Cerdic
Ostatni król Athelstan
założone 519
Unifikacja Anglii przez Athelstana 927
Religia dominująca pogaństwo (przed VII w.) chrześcijaństwo

Wessex – jedno z siedmiu państw anglosaskiej heptarchii.

Położone na południowym krańcu Brytanii, graniczyło od wschodu z Sussexem, od północy z Mercją, od południowego zachodu z Kornwalią. Na południu Wessex otaczało morze.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwa królestwa pochodzi od staroangielskiego West Seaxe (Sasi zachodni) i używano jej dla odróżnienia terenów przez nich zasiedlonych od ziem Eealdesaxe (Sasi starzy, zamieszkujący niemiecką Saksonię)[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

W IX wieku Wessex objął przewodnictwo w heptarchii, zawdzięczając to w dużej mierze inwazji wikingów na państwa anglosaskie. Za panowania króla Alfreda Wielkiego (871–899) Wessex jako jedyny nie został podbity przez najeźdźców duńskich.

Do 1066 Wessex był głównym państwem anglosaskim i Królestwo Wessexu utożsamiane było z Królestwem Anglii. Dopiero w 1066, po podboju dokonanym przez Wilhelma Zdobywcę, potęga Wessexu została zniszczona, a Królestwo Anglii stało się oficjalną nazwą państwa.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Saxon (ang.). Online Etymology Dictionary. [dostęp 2010-12-12].