Emil Godlewski (1875−1944)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Emil Godlewski
Data i miejsce urodzenia 12 sierpnia 1875
Hołosko Wielkie
Data i miejsce śmierci 25 kwietnia 1944
Kraków
profesor nauk embriologii i biologii
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Uczelnia Uniwersytet Jagielloński
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Emil Godlewski (młodszy) (ur. 12 sierpnia 1875 w Hołosku Wielkim pod Lwowem, zm. 25 kwietnia 1944 w Krakowie) – polski lekarz, profesor embriologii i biologii.

Po ukończeniu gimnazjum św. Anny wstąpił na wydział medyczny i filozoficzny Uniwersytetu Jagiellońskiego, naukę kontynuował w Monachium, Koloszwarze i Neapolu. Po powrocie do Krakowa rozpoczął pracę naukową na macierzystej uczelni, w 1906 został profesorem UJ. Pełnił funkcję dziekana Wydziału Lekarskiego UJ (w latach 1917/18, 1918/19 i 1931/32). Podczas I wojny światowej wspólnie z Leonem Marchlewskim będąc członkami Książęco-Biskupiego Komitetu Pomocy zainicjował powstanie kolumn sanitarnych i tymczasowych szpitali w małych miejscowościach. Organizował akcje szczepień przeciwko czerwonce bakteryjnej, cholerze, ospie prawdziwej oraz durowi brzusznemu i osutkowemu. Współtworzył w Zakopanem schroniska dla dzieci chorych na gruźlicę, budowę szpitala epidemicznego i łazienek miejskich, za co otrzymał honorowe obywatelstwo tego miasta. W 1918 wraz z Kazimierzem Majewskim założył Zakład Leczniczo-Wychowawczy dla Dzieci Chorych na jaglicę w Witkowicach, działający do 1950[1][2]. Od 1918 członek czynny Polskiej Akademii Umiejętności[3] i Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.

W 1920 został z ramienia rządu nadzwyczajnym komisarzem do walki z epidemiami. W 1922 wybrany do Senatu RP z ramienia ZLN (Narodowa Demokracja), zasiadał tam do 1927. Otrzymał tytuł doktora honoris causa na Uniwersytecie Jagiellońskim i Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. W 1935 laureat nagrody naukowej m. Warszawy, od 1935 członek Papieskiej Akademii Umiejętności. Jego ojcem był Emil Godlewski (starszy).

Przed wyborami do Rady Miasta Krakowa z 1938 został wiceprezesem Prezydium Polskiego Bloku Katolickiego[4].

Odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (29 grudnia 1921)[5] oraz Złotym Krzyżem Zasługi (1936)[6].

Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim (Kw. X, płd., gr. rodz).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Roman Moraczewski. nekrologi.wyborcza.pl. [dostęp 28 marca 2015].
  2. Historia. wso.krakow.pl. [dostęp 29 marca 2015].
  3. Emil Godlewski (ang.). Pontificia accademia delle scienze. [dostęp 2015-10-10].
  4. Prezydium Polskiego Bloku Katolickiego. „Głos Narodu”, s. 9-12, Nr 314 z 15 listopada 1938. 
  5. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 15.
  6. 11 listopada 1936 „za wybitne zasługi na polu nauki i wychowywania młodzieży w duchu patriotycznym położone w latach 1905-1918” M.P. z 1936 r. nr 263, poz. 464

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]