Eugeniusz Ladenberger

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Eugeniusz Ladenberger
„Dereń”, „Burza”, „Henryk”, „Janosik”, „Kazimierz”, „Oracz”
Ilustracja
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 11 grudnia 1908
Słotwina
Data i miejsce śmierci 14 listopada 1979
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1927-1947
Siły zbrojne Wojsko Polskie (II RP)
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 15 Pułk Piechoty
samodzielna kompania karabinów maszynowych i broni towarzyszącej nr 14
Obwód ZWZ Lubartów
Okręg ZWZ Lublin
Batalion „Baszta”
Batalion „Bałtyk”
Stanowiska dowódca plutonu
dowódca kompanii
adiutant pułku
dowódca kompanii
komendant obwodu
oficer dyspozycyjny
dowódca batalionu
Główne wojny i bitwy kampania wrześniowa
powstanie warszawskie
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (od 1941) Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami

Eugeniusz Ladenberger ps. „Dereń”, „Burza”, „Henryk”, „Janosik”, „Kazimierz”, „Oracz” (ur. 11 grudnia 1908 w Słotwinie, zm. 14 listopada 1979 w Warszawie) – oficer Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych, uczestnik ruchu oporu.

Życiorys[edytuj]

Urodził się w miejscowości Słotwinie, był synem Pawła, urzędnika bankowego i Karoliny z domu Butz. Jego rodzice byli Niemcami galicyjskimi. W 1927 roku ukończył gimnazjum państwowe w Nowym Sączu, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości.

We wrześniu 1927 roku został słuchaczem Kursu Szkoły Podchorążych w Oficerskiej Szkole Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. W latach 1928-1930 był podchorążym w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. 15 sierpnia 1930 roku Prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1930 roku i 84. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a Minister Spraw Wojskowych wcielił do 75 Pułku Piechoty w Chorzowie na stanowisko dowódcy plutonu[1].

Następnie został przeniesiony do 15 Pułku Piechoty „Wilków” w Dęblinie, gdzie był kolejno dowódcą plutonu i kompanii karabinów maszynowych, a od 22 listopada 1938 roku do sierpnia 1939 roku adiutantem pułku.

W sierpniu 1939 roku po mobilizacji został dowódcą samodzielnej kompanii karabinów maszynowych i broni towarzyszącej nr 14, która była organicznym pododdziałem rezerwowej 39 Dywizji Piechoty. Na czele kompanii walczył w kampanii wrześniowej biorąc udział w walkach na Lubelszczyźnie. W dniu 26 września 1939 roku w czasie bitwy pod Tomaszowem Lubelskim zostaje ranny i dostaje się do niewoli. Osadzony w obozie jenieckim w Pińczowie, skąd ucieka na początku października 1939 roku.

Po ucieczce z obozu przedostał się do Lublina, gdzie wstąpił do Służby Zwycięstwu Polski, wkrótce przekształconej w Związek Walki Zbrojnej, używa wtedy ps. „Dereń”. W styczniu 1940 roku został komendantem Obwodu ZWZ Lubartów, funkcję tę pełnił do czerwca 1940 roku, gdy zagrożony aresztowaniem wyjechał do Lublina, gdzie został oficerem dyspozycyjnym komendanta Okręgu ZWZ Lublin.

W kwietniu 1941 roku wyjechał do Warszawy, gdzie został oficerem w Wydziale Wyszkolenia III Oddziału Komendy Głównej ZWZ. Był organizatorem i dowódcą batalionu ochrony sztabu „Baszta”, który miał spełniać zadania ochronne Komendy Głównej na wypadek powstania. Równocześnie był wykładowcą na konspiracyjnych kursach podchorążych oraz podoficerskich ZWZ i AK. We wrześniu 1943 roku w związku z przekształceniem batalionu Baszta w pułk, został dowódcą jego I batalionu „Bałtyk” i równocześnie inspektorem wyszkolenia pułku „Baszta”, używał wtedy ps. „Kazimierz”.

Od momentu wybuchu powstania warszawskiego dowodzi I batalionem „Bałtyk”, który walczy na Górnym Mokotowie. 27 września 1944 roku na rozkaz p.o. dowódcy Zgrupowania Pułku Baszta majora Kazimierza Szternala przeszedł jako parlamentariusz linię niemiecką i spotkał się z generałem von dem Bach-Zelewskim, gdzie ustalono, że Niemcy w przypadku kapitulacji powstańców gwarantują im prawa kombatanckie. Po powrocie do sztabu mjr. Szternala i przekazaniu mu tych informacji, podjął on decyzję o kapitulacji powstańców na terenie Górnego Mokotowa.

Po kapitulacji dostał się do niewoli niemieckiej i osadzono go początkowo w Dulagu nr 121 w Pruszkowie, a następnie wywieziony w głąb Niemiec. W maju 1945 roku po wyzwoleniu z obozu jenieckiego wyjechał do Włoch, gdzie wstąpił do 2 Korpusu Polskiego, zostając zastępcą dowódcy batalionu w 16 Pomorskiej Brygadzie Piechoty.

Po demobilizacji w 1947 roku wrócił do Polski i zamieszkał w Gdańsku, został zweryfikowany w stopniu majora rezerwy. Pracował i mieszkał na terenie Trójmiasta. Działał w środowisku byłych żołnierzy Baszty. Zmarł w Warszawie, został pochowany na cmentarzu powązkowskim w kwaterze żołnierzy „Baszty”[2].

Awanse[edytuj]

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]