16 Brygada Piechoty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
16 Pomorska Brygada Piechoty
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1945
Rozformowanie 1947
Nazwa wyróżniająca Pomorska
Dowódcy
Pierwszy ppłk Andrzej Stańczyk
Organizacja
Dyslokacja Włochy
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk piechota
Podległość 2wdpanc 1.svg2 DPanc

16 Pomorska Brygada Piechoty (16 BP) – brygada piechoty Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.

Brygada została sformowana w 1945 roku we Włoszech, w składzie 2 Warszawskiej Dywizji Pancernej[1]. Jako jednolity związek taktyczny nie wzięła udziału w walkach.

Formownie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Utworzona rozkazem dowódcy 2 Korpusu Polskiego l.dz.5467/tj./SD/44 z dnia 18 XII 1944 roku, jako część składowa 2 Warszawskiej Dywizji Pancernej w San Basilio na terenie Bazy 2 Korpusu Polskiego. Formowana jako brygada piechoty dywizji pancernej o etatach zbliżonych do 3 Brygady Strzelców 1 Dywizji Pancernej. Pierwszy rozkaz brygady ukazał się 29 grudnia 1944. W myśl tego rozkazu rozpoczęto formowanie dowództwa brygady i 64 batalionu piechoty, a potem dalszych pododdziałów. Kadrę brygady stanowili oficerowie i podoficerowie wydzieleni z brygad piechoty 3 i 5 dywizji oraz ewakuowani z terenu Francji żołnierze Polskiej Kompanii/Batalionu Ochotniczego z Annecy kpt. Aleksandra Bluma i inni żołnierze z 2 Dywizji Strzelców Pieszych zbiegli i ewakuowani z internowania w Szwajcarii. Szeregowi i podoficerowie brygady rekrutowali się spośród Polaków byłych jeńców z armii niemieckiej oraz ochotników z Francji, w późniejszym okresie powojennym spośród byłych żołnierzy Armii Krajowej. Brygadę uzupełniano i szkolono oraz wyposażano w intensywnym tempie, celem przygotowania do działań bojowych i osiągnięcia gotowości w połowie marca 1945 roku. Jednak na początku kwietnia 1945 roku z 16 Brygady Piechoty wydzielono 800 szeregowych na uzupełnienie batalionów strzeleckich 3 i 5 dywizji. Dlatego też brygada nie weszła do działań bojowych w bitwie o Bolonię. W kwietniu i maju do brygady wcielono dalsze uzupełnienia i w na początku czerwca osiągnęła etatowy stan osobowy, jednak odnotowano braki kadry dowódczej spośród; oficerów, podchorążych i podoficerów. 26 czerwca 1945 r. brygadę przegrupowano w rejon Maceraty, gdzie była skoncentrowana 2 WDPanc. Dowództwo brygady umieszczono w Villa Isabella, a jej poszczególne oddziały w C. Bonaccorsi, San Claudio, C. Spadoni. Od 11 lipca do brygady przybywają oficerowie z obozów jenieckich z terenu Niemiec. W dniu 15 sierpnia 1945 roku 16 Pomorska Brygada Piechoty uczestniczyła w defiladzie całej dywizji na lotnisku w Loreto. Od września 1945 brygada została przegrupowana w rejon Camerino-Metalica-Caster Raimondo. Z tego rejonu wyjeżdżała do pełnienia służby wartowniczej w portach; w tym w Neapolu, na węzłach i liniach kolejowych. Jednocześnie rozpoczyna się repatriacja do Polski i innych krajów basenu Morza Śródziemnego. W brygadzie trwało nauczanie i uzupełnianie wykształcenia oraz nauka języków obcych (głównie angielskiego). We wrześniu 1946 roku brygada została przetransportowana do Wielkiej Brytanii, żołnierze wcieleni do PKPR, a brygada rozwiązana[2].

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

  • Kwatera Główna 16 Pomorskiej Brygady Piechoty (ang. Brigade Headquarters) w skład KG wchodziły pluton ochrony, pluton łączności (przydzielony z Oddz. łączn. dywizji) i czołówka naprawcza typu "A" Komendant - kpt Adam Stanisław Puzoń[2]
  • 64 Pomorski batalion piechoty (ang. 64th Polish Light Infantry Battalion)
  • 65 Pomorski batalion piechoty (ang. 65th Polish Light Infantry Battalion)
  • 66 Pomorski batalion piechoty (ang. 66th Polish Light Infantry Battalion)
  • 16 samodzielna Pomorska kompania ckm/wsparcia (ang. Polish Machinegun Company) - dowódca kpt. Karol Rekliński

Obsada personalna[edytuj | edytuj kod]

  • dowódca brygady - ppłk Andrzej Stańczyk (29 XII 1944 - 1947)
  • zastępca dowódcy - ppłk Karol Anders (od VI 1945)
  • szef sztabu - kpt dypl. Czesław Kozłowski

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Komornicki 1984 ↓, s. 57.
  2. a b Tadeusz Kryska-Karski i Henryk Barański, Piechota Polska 1939-1945 Zeszyt nr 16 str. 87-89, 1974.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Witold Biegański: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 5, Regularne jednostki Wojska Polskiego na Zachodzie: formowanie, działania bojowe, organizacja, metryki dywizji i brygad. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1967.
  • Jan Partyka: Odznaki i oznaki PSZ na Zachodzie 1939-1945. Wojska Lądowe. Rzeszów: Wydawnictwo Libri Ressovienses, 1997. ISBN 83-902021-9-0.
  • Juliusz S. Tym, "Pancerni i Ułani Generała Andersa" wyd. Tetragon. Warszawa 2012
  • Tadeusz Kryska-Karski, Henryk Barański: Piechota Polska 1939-1945 Zeszyt nr 16. Londyn: 1974.