Eugeniusz Przysiecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Eugeniusz Przysiecki
Data i miejsce urodzenia 14 lutego 1910
Moskwa
Data śmierci 23 kwietnia 1943
Zawód pilot

Eugeniusz Przysiecki (ur. 14 lutego 1910 w Moskwie zm. 23 kwietnia 1943) – pilot sportowy i instruktor, pilot doświadczalny, podczas II wojny kapitan pilot PSP na Zachodzie, lekarz z wykształcenia, ojciec dziennikarza Krystiana.

Z lotnictwem związany od 1929 roku. Uczestniczył w wielu zawodach lotniczych o charakterze sportowym, zajmując wysokie lokaty. W 1934 roku startował w międzynarodowych zawodach Challenge 1934 (jako mechanik w załodze z kpt. Andrzejem Włodarkiewiczem – załoga nie ukończyła zawodów z powodu uszkodzenia silnika samolocie PZL.26).

Po ukończeniu studiów medycznych nie podjął się praktyki lekarskiej lecz we wrześniu 1937 roku przyjął posadę pilota doświadczalnego w DWL-RWD gdy do PLL LOT odszedł poprzedni pilot doświadczalny Wytwórni Aleksander Onoszko. Brał udział w oblotach:

Wielokrotnie prezentował samoloty zarówno w Polsce jak i za granicą. Latał z pasją, potrafiąc wykazać zalety prezentowanych maszyn[3]

Podczas II Wojny walczył m.in. w składzie Dywizjon 300 "Ziemi Mazowieckiej". Poległ wraz z całą załogą nocą 23 kwietnia 1943 roku w locie bojowym (zrzucanie min przeciw okrętom podwodnym u wejścia do portu St. Nazaire) pilotując samolot Wellington Mk X. Pochowany na cmentarzy La Baule-Escoublac (Francja).

Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi (1942)[4].

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy

  1. Na trzecim prototypie tego samolotu miał wypadek podczas próby nurkowania – uratował się skacząc na spadochronie.
  2. Lot się nie odbył z powodu napiętej sytuacji międzynarodowej na wiosnę 1939 roku.
  3. Przysiecki dokonuje cudów na RWD-23, kręci korkociąg do trzydziestu metrów, wisi w wertykalnych wirażach nad samym lotniskiem. Jego żółta maszyna trzyma się w powietrzu w nieprawdopodobny wprost sposób, wreszcie siada prawie bez wybiegu. Dla pilotów ten numer programu był największą atrakcją Zob. Andrzej Glass Polskie Konstrukcje Lotnicze do 1939 roku. Tom II. S.127.
  4. 19 sierpnia 1942 Dz.U.R.P. z 1942 r. Nr 8. s. 46.

Bibliografia[edytuj]

  • Olgierd Cumft i Hubert Kazimierz Kujawa, Księga lotników polskich poległych, zmarłych i zaginionych 1939-1946, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1989, wyd. I, ​ISBN 83-11-07329-5​, s.449.
  • Andrzej Glass Polskie Konstrukcje Lotnicze do 1939 roku. Stratus 2007 r. Tom II. S.127.
  • Leszek Dulęba, Andrzej Glass Samoloty RWD. WKIł 1983.