Fajsławice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy wsi. Zobacz też: artykuł o gminie.
Fajsławice
Herb
Herb Fajsławic
Kościół pw. św. Jana Nepomucena
Kościół pw. św. Jana Nepomucena
Państwo  Polska
Województwo lubelskie
Powiat krasnostawski
Gmina Fajsławice
Liczba ludności (2008) 1457
Strefa numeracyjna (+48) 81
Kod pocztowy 21-060[1]
Tablice rejestracyjne LKS
SIMC 0380391
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubelskiego
Fajsławice
Fajsławice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Fajsławice
Fajsławice
Ziemia 51°05′48″N 22°57′38″E/51,096667 22,960556

Fajsławicewieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie krasnostawskim, w gminie Fajsławice[2][3].

Miejscowość jest siedzibą gminy Fajsławice. Leży przy drodze krajowej nr 17 i wojewódzkiej 838. Wieś stanowi także sołectwo – zobacz jednostki pomocnicze gminy Fajsławice[4].

Historia[edytuj]

Historia wsi sięga początków XV wieku. Początkowo nazywana Chwalisławice w roku 1409 i następnych Falislauicze, 1441 Ffalissowycze, 1533 Phalszlawycze, dziś Fajsławice.

Ważniejsze fakty z dziejów wsi:

  • 1413 r. – pierwsze wzmianki o Fajsławicach. Wieś była wówczas własnością szlachecką[5].
  • 1413-1429 r. – dziedzicem Fajsławic był zwierzchnik kolegiaty w Wiślicy – Sięgniew z Rudna[5].
  • 1542-1676 r. – Fajsławicami rządził ród Falisławickich, od których pochodzi obecna nazwa miejscowości. W połowie XVI wieku Fajsławice oraz sąsiednie Siedlisk i Suchodół stały się znaczącym ośrodkiem arianizmu.
  • XVIII wiek – Fajsławice stały się własnością rodziny Bielskich, a następnie Ołtarzewskich.
  • 1757 r. – z inicjatywy ówczesnych panów wsi Fajsławice został zbudowany drewniany kościół pod wezwaniem św. Jana Nepomucena. Usytuowany był on na „Górce poariańskiej”, gdzie obecnie znajduje się stary cmentarz.
  • 1791-1795 r. – wybudowano w Fajsławicach nowy kościół według projektu Joachima Hempla.
  • 1809 r. – władze Księstwa Warszawskiego utworzyły Samodzielną Gminę Fajsławice.
  • 24 sierpnia 1863 r. – powstańcza Bitwa pod Fajsławicami. Oddziały powstańców dowodzone przez Krysińskiego, Wagnera i Ruckiego pod komendą naczelną generała Heydenreicha (ps. Kruk) poniosły klęskę w boju z Rosjanami.
  • 26 września 1939 r. – Niemcy rozpoczęli atak na Boniewo i Fajsławice. W trakcie trzech faz ataku trwającego cały dzień wojska niemieckie dopiero późnym wieczorem przełamały polską obronę. Najeźdźcy podpalili wiele budynków, między innym spłonął wtedy budynek Urzędu Gminy w Fajsławicach. Ogółem straty polskie wyniosły 14 żołnierzy, w tym trzech junaków.
  • 29 września 1939 r. – Fajsławice zostały zajęte przez wojska sowieckie. Dla utrzymania ładu i porządku powstała milicja obywatelska. Wkroczenie Armii Czerwonej wywołało radość wśród służby dworskiej i uboższej części społeczności wiejskiej.
  • 5 października 1939 r. – wojska niemieckie ponownie zajęły Fajsławice. Od tego momentu rozpoczęła się okupacja trwająca niemal pięć lat. Pozostawiła ona po sobie ogromne zniszczenia wśród inwentarza, zabudowy oraz straty w ludności.
  • 1999 r. – w wyniku reformy administracyjnej kraju gmina Fajsławice wróciła do powiatu krasnostawskiego.

Zabytki[edytuj]

  • Kościół pw. św. Jana Nepomucena
  • Cmentarz wojskowy z 1915 roku
  • Stary dworek wraz z parkiem z końca XIX wieku

Galeria[edytuj]

Przypisy

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2016-02-19].
  2. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 18.11.2015].
  3. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1867, 2013-02-15. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 18.11.2015]. 
  4. Jednostki pomocnicze gminy Fajsławice. Urząd Gminy Fajsławice. [dostęp 2016-02-19].
  5. a b Kuraś ↓, s. 53.

Bibliografia[edytuj]

  • Stanisław Kuraś: Słownik historyczno-geograficzny województwa lubelskiego w średniowieczu, oprac. S. Kuraś (Dzieje Lubelszczyzny, 3). Wyd. Warszawa 1983. Lublin 1998.

Linki zewnętrzne[edytuj]