Droga krajowa nr 17 (Polska)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zobacz też: inne artykuły o drogach krajowych nr 17.
GP17
Długość 306 km
Województwa mazowieckie,
lubelskie
Zdjęcie
Al. Jana Pawła II w Zamościu, będąca częścią drogi 17
Al. Jana Pawła II w Zamościu, będąca częścią drogi 17

Droga krajowa nr 17droga krajowa klasy GP (ruch główny przyspieszony)[1] oraz klasy S[1] we wschodniej części Polski przebiegająca południkowo od wschodnich granic Warszawy (okolica Starej Miłosny i Zakrętu) do drogowego przejścia granicznego Polski z Ukrainą w Hrebennem przez województwa mazowieckie oraz lubelskie. Nazywana jest Szosą Lubelską. Łączy również aglomeracje warszawską oraz lubelską. Jej długość to ok. 306 km.

W całości jest polską częścią europejskiego szlaku E372 utworzonego w 1996 roku.

Droga krajowa nr 17 na najdłuższym odcinku ekspresowym (S17) od węzła Kurów-Zachód do węzła Piaski-Wschód (71 km) przebiega wraz z drogą ekspresową S12, z którą tworzy główną oś transportową województwa lubelskiego.

Historia numeracji[edytuj | edytuj kod]

Na przestrzeni lat trasa posiadała różne oznaczenia:

Numer Przebieg Lata obowiązywania Źródło Uwagi
8 (Warszawa) MiłosnaMoszczankaLublinZamośćBełżecŻółkiew 1920 – lata 30. Ustawa z dnia 10 grudnia 1920 o budowie i utrzymaniu dróg publicznych w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1921 r. Nr 6, poz. 32)
9 lata 30. – 1952 Mapa samochodowa Polski (stan dróg) na rok 1939/40, Warszawa
14 E81 WarszawaZakrętKołbielGarwolinRykiKurów – Lublin – ŚwidnikPiaski – Zamość – Tomaszów Lubelski – Bełżec – Hrebenne 1952 – 1985
  1. po latach 60. krajowa numeracja utajona – nie umieszczana na mapach oraz drogowskazach
  2. brak możliwości przekraczania ówczesnej granicy polsko-radzieckiej
17 E372 (Warszawa) Zakręt – Garwolin – Ryki – Kurów – Lublin – Piaski – Krasnystaw – Zamość – Tomaszów Lubelski – Hrebenne – granica państwa od 1985 z późniejszymi zmianami
  • Uchwała nr 192 Rady Ministrów z dnia 2 grudnia 1985 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg krajowych (M.P. z 1986 r. Nr 3, poz. 16
  • Mapa samochodowa Polski 1:700 000. Wyd. 1. Szczecin: Wydawnictwo Kartograficzne KOMPAS, 1996/1997. ISBN 83-904373-2-5.
  • Mapa samochodowa Polski 1:700 000. Wyd. II zmienione i poprawione. Szczecin: Wydawnictwo Kartograficzne KOMPAS, 1997/1998. ISBN 83-904373-3-3.
  • Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz.U. z 1998 r. Nr 160, poz. 1071) – wykaz dróg krajowych przed rokiem 2000
  • Zarządzenie nr 6 Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia 9 maja 2000 r. w sprawie nowych numerów dróg krajowych
    (wykaz dróg w archiwum Rzeczpospolitej Publikacja w płatnym dostępie – wymagana płatna rejestracja lub wykupienie subskrypcji)
  1. od połowy lat 90. część trasy europejskiej E372
  2. lokalne zmiany przebiegu spowodowane oddawaniem do ruchu odcinków drogi ekspresowej S17

Historia budowy[edytuj | edytuj kod]

W jej skład wchodzą: na odcinku Warszawa-Piaski trakt uściługski zbudowany w latach 1832-1835 przez Franciszka Christianiego, na odcinku Piaski-Tomaszów Lubelski szosa lubelsko-tomaszowska - odcinek Piaski-Zamość został zbudowany w latach 1834-1835 przez Macieja Bajera, do Tomaszowa Lubelskiego został przedłużony w latach 40. XIX wieku[2]. Do lat osiemdziesiątych XX wieku trasa wraz z dzisiejszą drogą krajową nr 7 miała oznaczenie E81 (GdańskElblągWarszawaLublinZamośćHrebenne).

28 kwietnia 2008 do użytku została oddana 2-kilometrowa obwodnica Hrebennego. Jej budowa trwała od lipca 2006 roku do stycznia 2008 i pochłonęła 35 mln zł[3].

Droga ekspresowa S17[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Droga ekspresowa S17 (Polska).
 Osobny artykuł: Obwodnica Lublina.

W przyszłości rolę drogi krajowej nr 17 ma zająć droga ekspresowa S17.

Istniejące odcinki S17[edytuj | edytuj kod]

  • Obwodnica Garwolina - dwujezdniowa droga ekspresowa o długości 12,8 km omijająca miasto od zachodu, oddana do użytku 26 września 2007 roku.
  • Kurów-Zachód - Piaski-Wschód (odcinek wspólny z S12) - dwujezdniowa droga ekspresowa o długości 71 km, w skład której wchodzi północna i wschodnia Obwodnica Lublina. Na ten odcinek składają się następujące fragmenty oddawane do użytku w różnych terminach:
    • Kurów-Zachód - Jastków (23 km) - fragment budowany w latach 2011-2013 przez spółkę "Mota Engil", oddany do użytku 28 maja 2013 roku[4].
    • Jastków - Lublin-Sławinek (8 km) - fragment budowany w latach 2011-2014 przez spółkę "Budimex", oddany do użytku 25 września 2014 roku ze względu na problemu z osiadaniem gruntu w dolinie rzeki Ciemięgi.
    • Lublin-Sławinek - Lublin-Rudnik (10 km) - północna obwodnica Lublina, budowana w latach 2011-2014 przez hiszpańską spółkę "Dragados". Odcinek wspólny zarówno z S12, jak i z S19. Pierwotny termin otwarcia to 5 grudnia 2013 roku, następnie sierpień 2014[5], oddana do użytku 31 października 2014 roku.
    • Lublin-Rudnik - Lublin-Felin (13 km) - wschodnia obwodnica Lublina, budowana w latach 2011-2014 przez hiszpańską spółkę "Dragados", oddana do użytku 15 października 2014 roku.
    • Lublin-Felin - Piaski-Zachód (13 km) - przebudowa dwujezdniowej drogi krajowej klasy GP na drogę ekspresową w latach 2010-2013 przez spółkę "Budimex", oddana do użytku 11 lipca 2013 roku[5].
    • Piaski-Zachód - Piaski-Wschód (4 km) - obwodnica Piask omijająca miasto od północy budowana była w latach 2002-2004, jednak wówczas oznaczono ją jako dwujezdniowa droga krajowa klasy GP, oznaczenie jako droga ekspresowa nastąpiło 11 lipca 2013 roku.

Odcinki S17 w przetargu na wykonanie[edytuj | edytuj kod]

  • Warszawa-Lubelska - Kurów-Zachód (z wyłączeniem obwodnicy Garwolina)

Odcinki S17 planowane[edytuj | edytuj kod]

  • Piaski-Wschód - Hrebenne

Ważniejsze miejscowości położone przy 17[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]