Frankie Laine

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Frankie Laine
Ilustracja
Nan Grey oraz Frankie Laine w scenie z filmu Rawhide, rok 1960.
Imię i nazwisko Francesco Paolo Lo Vecchio
Data i miejsce urodzenia 30 marca 1913
Near West Side, Chicago, Stany Zjednoczone
Data i miejsce śmierci 6 lutego 2007
San Diego, Kalifornia, USA
Gatunki jazz, pop tradycyjny, Rhythm and blues, country, gospel, folk, Easy listening
Zawód wokalista, kompozytor,aktor
Aktywność 1937–2007
Wytwórnie płytowe Mercury Records, Philips Records, Columbia Records, Capitol Records, ABC Paramount Records, Amos Records, Score
Strona internetowa

Frankie Laine, właściwie Francesco Paolo Lo Vecchio[1][2] (ur. 30 marca 1913 w Chicago, zm. 6 lutego 2007 w San Diego[1][2]) – amerykański wokalista pochodzenia włoskiego, jeden z najpopularniejszych piosenkarzy lat 50. XX wieku i przedstawicieli piosenki kowbojskiej.

Był synem Giovanniego i Cresenzii Lo Vecchio (z d. Salerno), emigrantów z Sycylii.

W latach 40. XX wieku, występował w hollywoodzkich zespołach muzycznych, zauważony przez Hoagy’ego Carmichaela, rozpoczął błyskawiczna karierę. Występował w radiu, nagrywał piosenki do filmów wytwórni Columbia, pojawiał się w telewizji. Pierwszym wylansowanym przez Laine’a przebojem, była piosenka „That’s My Desire”. Wylansował również tytułową piosenkę do legendarnego filmu „W samo południe” z Garym Cooperem.

Największe triumfy Frankie Laine święcił jednak nie w USA, a w Wielkiej Brytanii, gdzie wprowadził na I miejsce brytyjskiej listy przebojów aż cztery swoje utwory, w tym goszczący 18 tygodni w zestawieniu z 1953 r., „I Believe”, co do dziś (stan na 2007) stanowi nie pobity rekord. W latach 1953-1954 Laine’a ogłoszono najwybitniejszą osobowością muzyczną.

Echem jego wielkiej popularności jest fragment piosenki Leonarda Cohena „Memories” (znanej także jako „Your naked body”): Frankie Lane, he was singing Jezebel / I pinned an Iron Cross to my lapel / I walked up to the tallest and the blondest girl.

Karierę zakończył bezpowrotnie w 1960 r., z liczbą 21 złotych płyt i około 250 mln sprzedanych albumów na koncie.

Zmarł po operacji biodra w San Diego, o czym poinformował jego wieloletni producent Jimmy Martino[2].

Największe przeboje[edytuj | edytuj kod]

  • „Answer Me”
  • „Gunfight At The OK Coral”
  • „Hey Joe”
  • „High Noon”
  • „Jezebel”
  • „I Believe”
  • „Rawhide”
  • „That’s My Desire”
  • „Woman in Love”

Przypisy

  1. a b Frankie Laine na stronie allmusic.com (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-07-14].
  2. a b c Richard Severo: Frankie Laine, 93, the Hit-Making Crooner Who Used His Voice ‘Like a Horn’, Is Dead (ang.). nytimes.com, 2007-02-07. [dostęp 2011-07-14].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]