G.711

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

G.711 (rekomendacja ITU-T) – międzynarodowy standard modulacji sygnałów mowy w kanałach o prędkości transmisji do 64 kbit/s. Jest to modulacja impulsowo-kodowa (PCM) o częstotliwości próbkowania 8 kHz z rozdzielczością 8 bitów na próbkę. Biorąc pod uwagę twierdzenie Kotielnikowa-Shannona, zgodnie z G.711 można kodować sygnały o szerokości pasma do 4 kHz.

Jest to podstawowa norma dla modulacji PCM wykorzystywana w telefonii cyfrowej, a także często stosowana w telefonii internetowej (VoIP).

Występują 2 odmiany tego kodeka:

Linki zewnętrzne[edytuj]