Giovanni Messe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Giovanni Messe
Ilustracja
marszałek marszałek
Data i miejsce urodzenia

10 grudnia 1883
Mesagne

Data i miejsce śmierci

18 grudnia 1968
Rzym

Przebieg służby
Lata służby

1901–1947

Siły zbrojne

Flag of Italy (1860).svg Regio Esercito

Główne wojny i bitwy

wojna włosko-turecka,
I wojna światowa,
wojna włosko-abisyńska,
II wojna światowa

Późniejsza praca

senator

Odznaczenia
Krzyż Zasługi Wojennej (Włochy) Złoty Medal za Męstwo Wojskowe (Włochy, 1833–1946) Distintivo promozione merito di guerra ufficiali superiori (forze armate italiane).svg Distintivo promozione merito di guerra ufficiali superiori (forze armate italiane).svg

Giovanni Messe (ur. 10 grudnia 1883 w Mesagne, zm. 18 grudnia 1968 w Rzymie) – włoski marszałek polny. Przez wielu historyków uważany za najwybitniejszego włoskiego dowódcę okresu II wojny światowej.

Kariera wojskowa[edytuj | edytuj kod]

Wstąpił do szkoły oficerskiej w Modenie, którą zakończył ze pozytywnymi wynikami. W 1911 roku jako podporucznik został wysłany do Libii. W czasie pierwszej wojny światowej uzyskał stopień komendanta, zaś już u jej końca podpułkownika. Do Włoch wkroczył jako weteran i bohater armii alianckiej. Przez 4 lata pełnił on służbę jako adiutant na dworze włoskiego króla Wiktora Emanuela III. W 1927 roku opuścił Kwirynał i został dowódcą regimentu Bersaglierów. Do 1935 roku dosłużył się stanowiska generała brygady.

Giovanni Messe wizytuje włoskie oddziały na froncie wschodnim

W trakcie wojny w Abisynii dowodził II Korpusem. W 1939 roku otrzymał awans na generała porucznika. W kwietniu tego roku w trakcie inwazji na Albanię dowodził jednostkami włoskimi mającymi zdobyć Tiranę. Po zajęciu Albanii został mianowany głównodowodzącym wojsk okupacyjnych. W 1941 roku jako dowódca Korpusu Specjalnego wziął udział w ataku na Grecję (wojna grecko-włoska). Następnie został mianowany dowódcą Włoskiego Korpusu Ekspedycyjnego w Rosji (CSIR), a po przekształceniu objął dowództwo włoskiej 8 Armii. Na froncie wschodnim przebywał do 1943 roku. W marcu został wyznaczony na następcę Erwina Rommla jako dowódca Armii Pancernej Afryka.

W marcu objął dowództwo nowo utworzonej włoskiej 1 Armii. W ostatniej fazie wojny odniósł kilka zwycięstw nad brytyjską 8 Armią. 12 maja 1943 roku został mianowany marszałkiem polnym. 13 maja wraz z 1 Armią trafił do niewoli brytyjskiej. W lipcu 1943 roku po przystąpieniu Włoch do wojny po stronie aliantów został szefem sztabu generalnego. Funkcję tę pełnił do 1955 roku.

Życie po wojnie[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu wojny napisał książkę o swoich doświadczeniach zatytułowaną Come finì la guerra in Africa. La "Prima Armata" italiana in Tunisia (Jak zakończyła się wojna w Afryce. Pierwsza armia włoska w Tunezji). Został deputowanym do włoskiego Senatu. Jego życiorys opisano w książce Luigiego Argentieriego pod tytułem Messe - soggetto di un'altra stori.

Zmarł 18 grudnia 1968 roku w wieku 85 lat.