Glinica (województwo śląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł

50°43′7″N 18°38′19″E

- błąd

39 m

WD

50°43'N, 18°38'E, 50°39'N, 18°35'E

- błąd

2318 m

Odległość

454 m

Glinica
wieś
Ilustracja
Kościół w Glinicy
Państwo

 Polska

Województwo

 śląskie

Powiat

lubliniecki

Gmina

Ciasna

Liczba ludności (2008)

984

Strefa numeracyjna

34

Kod pocztowy

42-793

Tablice rejestracyjne

SLU

SIMC

0130582

Położenie na mapie gminy Ciasna
Mapa konturowa gminy Ciasna, na dole znajduje się punkt z opisem „Glinica”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Glinica”
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa konturowa województwa śląskiego, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Glinica”
Położenie na mapie powiatu lublinieckiego
Mapa konturowa powiatu lublinieckiego, po lewej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Glinica”
Ziemia50°43′07″N 18°38′19″E/50,718611 18,638611
Strona internetowa

Glinica (niem. Glinitz[1]) – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Ciasna. Początki wioski sięgają początku XII wieku.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego.

W okresie międzywojennym w miejscowości stacjonowała placówka Straży Granicznej I linii „Glinica”[2].

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwa pochodzi od słowa glina i odnosi się do właściwości terenu, na którym zostało położone. W 1295 w kronice łacińskiej Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis (pol."Księdze uposażeń biskupstwa wrocławskiego") miejscowość wymieniona jest pod staropolską nazwą Glinicza[3][4].

W alfabetycznym spisie miejscowości na terenie Śląska wydanym w 1830 roku we Wrocławiu przez Johanna Knie wieś występuje pod polską nazwą Glinice oraz nazwą zgermanizowaną Glinitz[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Deutsche Verwaltungsgeschichte Schlesien, Kreis Lublinitz (Loben), www.verwaltungsgeschichte.de:80 [dostęp 2018-07-15] [zarchiwizowane z adresu 2017-11-14].
  2. Marek Jabłonowski, Bogusław Polak: Polskie formacje graniczne 1918−1839. Dokumenty organizacyjne, wybór źródeł. Tom II. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Politechniki Koszalińskiej, 1999, s. 25. ISBN 83-87424-77-3.
  3. Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis online
  4. H. Markgraf, J. W. Schulte, "Codex Diplomaticus Silesiae T.14 Liber Fundationis Episcopatus Vratislaviensis", Breslau 1889
  5. Knie 1830 ↓, s. 187.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]