Powiat lubliniecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Powiat lubliniecki
powiat
Herb
Herb
Państwo  Polska
Województwo śląskie
TERYT 2.24.33.07.00.0
Siedziba Lubliniec
Starosta Joachim Smyła
Powierzchnia 822,25 km²
Populacja (30.06.2016)
• liczba ludności

76 872[1]
• gęstość 93,5 os./km²
Urbanizacja 37,3%
Tablice rejestracyjne SLU
Adres urzędu:
ul. Paderewskiego 7
42-700 Lubliniec
Szczegółowy podział administracyjny
Plan powiatu lublinieckiego
Liczba gmin miejskich 1
Liczba gmin miejsko-wiejskich 1
Liczba gmin wiejskich 6
Położenie na mapie województwa
Śląskie lubliniecki.png
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Powiat lubliniecki
Powiat lubliniecki
50°41′N 18°41′E/50,683333 18,683333
Strona internetowa
Portal Portal Polska

Powiat lubliniecki – powiat w województwie śląskim, utworzony w 1999 roku w ramach reformy administracyjnej. Jego siedzibą jest miasto Lubliniec.

W skład powiatu wchodzą:

Demografia[edytuj]

Liczba ludności (dane z 31 grudnia 2012):

  Ogółem Kobiety Mężczyźni
  osób  % osób  % osób  %
Ogółem 0   0   0  
Miasto 0   14 687 14 164
Wieś 0   24 555 23 941
  • Piramida wieku mieszkańców powiatu lublinieckiego w 2014 roku[1].
    Piramida wieku powiat lubliniecki.png

Ludność w latach[edytuj]


    Liczba mieszkańców w latach
   

Związki wyznaniowe[edytuj]

Położenie geograficzne[edytuj]

Powiat lubliniecki położony jest w dorzeczach górnej Liswarty i górnej Małej Panwi. Jego terytorium znajduje się na pograniczu Niziny Śląskiej i Wyżyny Śląskiej. W północno-wschodniej części powiatu znajduje się też większa część Parku Krajobrazowego „Lasy nad Górną Liswartą”.

W przeszłości do powiatu lublinieckiego należały także gminy Dobrodzień i Kalety[2].

Historia powiatu[edytuj]

Historycznie większość powiatu stanowi część Górnego Śląska, oprócz terenu miejscowości Łebki, Pietrzaki oraz części miejscowości Herby (dawniej Herby Polskie)[3][4]. Przez długi czas Ziemia lubliniecka stanowiła rejon kulturowy Górnego Śląska, graniczący od północy z Małopolską. Granica między Śląskiem a Małopolską, ustanowiona na przełomie XIV i XV wieku, przebiega w kierunku północnym od miejscowości Boronów i wschodnim od miasta Woźniki. Miała ona wpływ na wzmocnienie autonomii ziemi lublinieckiej jako obszaru odrębnego kulturowo. W XVIII była to też granica Prus z Rzecząpospolitą, a później Prus i Niemiec z Rosją i Królestwem Polskim.

Zaczątkiem powiatu był tzw. districtus Lublinensis, który to wzmiankowany był już w XIV wieku. Do końca XX wieku w granicach powiatu znajdowały się też miasta i gminy Kalety i Dobrodzień, które zostały odłączone od powiatu lublinieckiego 1 stycznia 1999 r.

Kultura i turystyka[edytuj]

Zespół Pieśni i Tańca „Śląsk” w 2006 roku
Budynek dawnej szkoły w Lubszy, w której nauczał Józef Lompa
 Osobny artykuł: Zabytki powiatu lublinieckiego.

Na obszarze powiatu znajduje się kilkanaście dworków, pałaców i zespołów zamkowo-pałacowych: w Dralinach, Kochanowicach, Kochcicach, Koszęcinie, Lublińcu, Łagiewnikach Wielkich, Panoszowie, Sierakowie Śląskim, Wędzinie i Wierzbiu.

Na trasie Szlaku architektury drewnianej znajdują się następujące obiekty:

W zespole zamkowym w Koszęcinie swoją siedzibę ma Zespół Pieśni i Tańca „Śląsk”. W miejscowości Cieszowa, oprócz zabytkowego kościoła, znajduje się też kirkut z XVIII wieku.

Poza szlakiem architektury drewnianej, na terenie powiatu znajdują się także:

Prasa[edytuj]

Na terenie powiatu lublinieckiego ukazuje się Echo powiatu – bezpłatny informator powiatu lublinieckiegomiesięcznik informacyjno-publicystyczny, poświęcony zagadnieniom lokalnym.

Gospodarka[edytuj]

Powiat lubliniecki oparty jest głównie o rolnictwo, jednakże na jego terenie znajduje się także kilka większych zakładów przemysłowych:

Sąsiednie powiaty[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]