Golenice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 52°56′57.5″N 14°47′22.9″E
- błąd 4 m
WD 52°54'N, 14°45'E, 52°56'N, 14°46'E
- błąd 20453 m
Odległość 1934 m
Golenice
wieś
Państwo  Polska
Województwo  zachodniopomorskie
Powiat myśliborski
Gmina Myślibórz
Liczba ludności (2006) 1034
Strefa numeracyjna 95
Kod pocztowy 74-312
Tablice rejestracyjne ZMY
SIMC 0184508
Położenie na mapie gminy Myślibórz
Mapa konturowa gminy Myślibórz, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Golenice”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko lewej krawiędzi nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Golenice”
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa konturowa województwa zachodniopomorskiego, na dole po lewej znajduje się punkt z opisem „Golenice”
Położenie na mapie powiatu myśliborskiego
Mapa konturowa powiatu myśliborskiego, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Golenice”
Ziemia52°56′57,5″N 14°47′22,9″E/52,949306 14,789694

Golenice (niem. Schildberg - Tarczowe Wzgórze) – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie myśliborskim, w gminie Myślibórz.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Golenice po raz pierwszy były wzmiankowane w 1276 roku[potrzebny przypis], kiedy to rycerz Dietrich von Kerkow zrezygnował z zamku i miasta Golenice (Castrum et Civitatem Schiltperge) na rzecz margrabiów brandenburskich. W tym czasie Golenice były ośrodkiem administracyjnym Ziemi Golenickiej (Terra Schiltberghe) obejmującej kilkanaście wsi na obszarze około 2 mil kwadratowych. Dokładniejszy opis Ziemi Golenickiej w roku 1337 znamy z tzw. Nowomarchijskiej Księgi Ziemskiej Jana von Waldow z lat 1404-1414. Do 1344 roku w Golenicach urzędował także archidiakon[1], jednak w 1344 roku doszło do połączenia archidiakonatu golenickiego i myśliborskiego. W wieku XIV Golenice należały przeważnie do rodziny von Wedel, chociaż spotykamy tam również przedstawicieli rodów von Jagow czy von Ertmerstorf. Około roku 1408 w posiadanie Golenic wszedł Ulrich von der Ost, przedstawiciele tego rodu władali Golenicami do 1684 roku. Pod koniec XVII wieku Golenice należały do feldmarszałka barona Georga von Derfflinger a następnie do jego syna Friedricha (w kościele golenickim znajduje się ufundowany przez niego w 1698 roku miedziany pająk). Po śmierci tego ostatniego, majątkiem golenickim zarządzała wdowa - Ursula von Osterhausen, a następnie Golenice znalazły się w rękach rodu von Rosey, którzy wybudowali we wsi pałac i nowy kościół. Pod koniec wieku XVIII majątek golenicki należał do rodu von Sydow, a od początku wieku XIX do roku 1901 do rodu von Rieben. W roku 1901 majątek golenicki (wraz z folwarkami w Golczewie i Sarbinowie) stał się własnością rodu von Hohenzollern.

W latach 1945-1954 i 1973-1976 miejscowość była siedzibą gminy Golenice. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gorzowskiego.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Kościół barokowy z poł. XVIII w., zamknięty od wschodu półkoliście, masywna wieża obronna z XV w. o zbarokizowanych elewacjach, podwyższona dwiema drewnianymi nadstawami, każdy z członów zakończony hełmem, zabytkowe wyposażenie, renesansowy ołtarz z wkomponowanymi gotyckimi rzeźbami, barokowa ambona, żyrandole i loża kolatorska[2];
  • Zespół rezydencjonalny, późnobarokowy, z II poł. XVIII w.
    • pałac z drugiej poł. XVIII w.
    • zabudowania gospodarcze,
    • ryglowy budynek bramny,
    • park ze starodrzewiem nad Jeziorem Dobropolskim;
  • na południe od wsi grodzisko średniowieczne, pierścieniowate, zarośnięte drzewostanem. Obwód 260 kroków, średnica 75 kroków. Otoczone fosą o głębokości 8 metrów, fosa wypełniona jest wodą[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Czesław Piskorski, Pomorze Zachodnie, mały przewodnik, Warszawa: Wyd. Sport i Turystyka Warszawa, 1980, s. 139, ISBN 83-217-2292-X, OCLC 8032482.
  2. Piotr Skurzyński, Pomorze, Warszawa: Wyd. Muza S.A., 2007, s. 96, ISBN 978-83-7495-133-3.