Grácia Kerényi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tablica pamiątkowa w budapesztańskiej dzielnicy Óbuda

Grácia Kerényi (ur. 9 kwietnia 1925 w Budapeszcie[1], zm. 7 kwietnia 1985 tamże[2]) – węgierska poetka, tłumaczka, popularyzatorka i badaczka literatury polskiej.

W latach 1944-1945 przebywała w obozie koncentracyjnym za działalność w ruchu oporu; tam nauczyła się języka polskiego. Absolwentka filozofii na jednej z budapesztańskich uczelni w 1949. W 1970 uzyskała stopień doktora na Uniwersytecie Warszawskim. Tłumaczyła twórczość m.in. Brunona Schulza, Igora Newerlego, Jerzego Szaniawskiego, Stanisława Ignacego Witkiewicza i Sławomira Mrożka. Redagowała antologie literatury polskiej. Uhonorowana odznaką „Zasłużony dla Kultury Polskiej” w 1970, nagrodą ZAiKS-u w 1976[1] oraz Nagrodą Polskiego PEN Clubu za przekład z literatury obcej na język polski w 1980[3]. Była córką Károlyego Kerényiego[2].

Wybrane prace w języku polskim[1][edytuj]

  • Recepcja twórczości M. Konopnickiej na Węgrzech (1960)
  • Polski dramat na Węgrzech 1945-65 w Studia z dziejów polsko-węgierskich stosunków literackich i kulturalnych (1969)
  • Odtańcowywanie poezji, czyli Dzieje teatru Mirona Białoszewskiego (1973)

Wybrane przekłady[1][edytuj]

Przypisy

  1. a b c d red. Krzyżanowski, Hernas 1991 ↓, s. 437.
  2. a b Kerényi Grácia (pol.). W: encyklopedia.pwn.pl [on-line]. Wydawnictwo Naukowe PWN. [dostęp 2016-03-07].
  3. Nagroda za przekłady literatury polskiej na języki obce (pol.). W: penclub.com.pl [on-line]. PEN Club. [dostęp 2016-03-07].

Bibliografia[edytuj]