Grażyna Bernatowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grażyna Bernatowicz
Ilustracja
Grażyna Bernatowicz i Elżbieta Bieńkowska
Data i miejsce urodzenia 12 marca 1946
Warszawa
Podsekretarz stanu w MSZ
Okres od 2000
do 2002
Ambasador RP w Hiszpanii
Okres od 2002
do 2007
Poprzednik Jerzy Maria Nowak
Następca Ryszard Schnepf
Podsekretarz stanu w MSZ
Okres od 28 listopada 2007
do 18 marca 2013
Ambasador RP w Czechach
Okres od 11 czerwca 2013
do 20 grudnia 2017
Poprzednik Jan Pastwa
Następca Barbara Ćwioro
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Order Narodowy Zasługi IV klasy (Malta) Komandor Orderu Świętego Karola (Monako) Komandor z Gwiazdą Królewskiego Norweskiego Orderu Zasługi Wielki Oficer Orderu Infanta Henryka (Portugalia) Krzyż Wielki Orderu Zasługi (Portugalia) Krzyż Komandorski Węgierskiego Orderu Zasługi (cywilny)

Grażyna Maria Bernatowicz (ur. 12 marca 1946 w Warszawie) – polska politolog i dyplomata, podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych (2000–2002, 2007–2013).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończyła w 1968 studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. W 1975 uzyskała stopień naukowy doktora, a w 1992 stopień doktora habilitowanego z zakresu politologii. Jest profesorem na Wydziale Prawa Wyższej Szkoły Zarządzania i Prawa im. Heleny Chodkowskiej w Warszawie. Opublikowała kilkadziesiąt prac naukowych z zakresu m.in. integracji europejskiej.

W latach 1971–1993 pracowała w Polskim Instytucie Spraw Międzynarodowych i współpracowała z Instytutem Ruchu Robotniczego Wyższej Szkoły Nauk Społecznych przy KC PZPR[1]. Następnie została zatrudniona w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Od 2000 do 2002 pełniła funkcję podsekretarza stanu w tym resorcie. Następnie do 30 września 2007 zajmowała stanowisko ambasadora RP w Hiszpanii, będąc jednocześnie akredytowaną w Andorze.

28 listopada 2007 ponownie została powołana na urząd wiceministra w MSZ. Odeszła ze stanowiska 18 marca 2013, w związku z planowanym objęciem kierownictwa placówki dyplomatycznej w Czechach. Na stanowisko to została mianowana 11 maja 2013[2], misję rozpoczęła 11 czerwca 2013. 20 grudnia 2017 zakończyła pełnienie tej funkcji[3], przechodząc na emeryturę.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

Jako Grażyna Bernatowicz-Bierut
  • Eksperyment chilijski. Tło i perspektywy, Polski Instytut Spraw Międzynarodowych, Warszawa 1971
  • Hiszpania a wspólny rynek, Polski Instytut Spraw Międzynarodowych, Warszawa 1972
  • Chile. Rewolucja parlamentarna?, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1973
  • Nowe elementy w powojennej polityce zagranicznej Hiszpanii, Polski Instytut Spraw Międzynarodowych, Warszawa 1973
  • Hiszpania we współczesnym świecie: 1945–1975, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1978
  • Polityka wewnętrzna i zagraniczna Portugalii po II wojnie światowej: 1945–1980, Polski Instytut Spraw Międzynarodowych, Warszawa 1982
  • Partie socjaldemokratyczne Europy. Zarys encyklopedyczny (wspólnie z Władysławem Michalskim i Instytutem Ruchu Robotniczego WSNS przy KC PZPR), Książka i Wiedza, Warszawa 1982
  • Eastern Europe and the European Mediterranean countries, Polski Instytut Spraw Międzynarodowych, Warszawa 1991
Jako Grażyna Bernatowicz
  • Stosunki polsko-włoskie 1944–1989, Polski Instytut Spraw Międzynarodowych, Warszawa 1990
  • Współpraca polityczna, gospodarcza i wojskowa Włoch z Republiką Federalną Niemiec, Polski Instytut Spraw Międzynarodowych, Warszawa 1990
  • Droga Grecji, Hiszpanii i Portugalii do wspólnej Europy, Polski Instytut Spraw Międzynarodowych, Warszawa 1991

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Grażyna Bernatowicz-Bierut: Partie socjaldemokratyczne Europy. Zarys encyklopedyczny. Warszawa: Książka i Wiedza, 1982, s. 3.
  2. M.P. z 2013 r. poz. 701
  3. M.P. z 2017 r. poz. 1170
  4. Odznaczenia z okazji Święta Narodowego 3 Maja. prezydent.pl, 3 maja 2013. [dostęp 3 maja 2013].
  5. Gazzetta tal-Gvern ta' Malta / The Malta Government Gazette Nru./No. 18,545 (malt. • ang.). doi-archived.gov.mt, 9 lutego 2010. s. 1312. [dostęp 19 listopada 2013].
  6. Ordonnance Souveraine n° 4.047 du 20 novembre 2012 portant nominations dans l’Ordre de Saint-Charles (fr.). „Journal de Monaco” (legimonaco.mc). [dostęp 10 grudnia 2013].
  7. Årsberetning 2012. Det kongelige hoff. (norw.). kongehuset.no, marzec 2013. s. 44–45. [dostęp 5 grudnia 2013].
  8. Cidadãos Estrangeiros Agraciados com Ordens Portuguesas (port.). ordens.presidencia.pt. [dostęp 22 sierpnia 2012].
  9. Chancelaria das Ordens Honoríficas Portuguesas (port.). dre.pt. [dostęp 12 września 2010].
  10. 44/2009. (III. 28.) KE határozata, kitüntetés adományozásáról (węg.). kozlonyok.hu, 28 marca 2009. [dostęp 12 kwietnia 2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]