Przejdź do zawartości

Ryszard Schnepf

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Ryszard Schnepf
Ilustracja
Ryszard Schnepf (2025)
Data i miejsce urodzenia

22 września 1951
Warszawa

Ambasador RP w Urugwaju
Okres

od 1991
do 1996

Poprzednik

Eugeniusz Trzepizur

Następca

Jarosław Gugała

Ambasador RP w Kostaryce
Okres

od 2001
do 2004

Poprzednik

Mieczysław Biernacki

Następca

Andrzej Braiter

Sekretarz stanu w KPRM
Okres

od 2005
do 2006

Podsekretarz stanu w MSZ
Okres

od 2007
do 2008

Ambasador RP w Hiszpanii
Okres

od 2 grudnia 2008
do 20 września 2012

Poprzednik

Grażyna Bernatowicz

Następca

Tomasz Arabski

Ambasador RP w Stanach Zjednoczonych
Okres

od 22 września 2012
do 31 lipca 2016

Poprzednik

Robert Kupiecki

Następca

Piotr Wilczek

Chargé d’affaires RP we Włoszech
Okres

od 26 sierpnia 2024

Poprzednik

Anna Maria Anders

Odznaczenia
Odznaka Honorowa za Zasługi dla Rozwoju Gospodarki Rzeczypospolitej Polskiej Krzyż Wielki ze Srebrną Gwiazdą Orderu Juana Mory Fernándeza Krzyż Wielki Orderu Izabeli Katolickiej (Hiszpania)
Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach

Ryszard Marian Schnepf (ur. 22 września 1951 w Warszawie[1]) – polski dyplomata, historyk, iberysta, wykładowca i urzędnik państwowy.

Sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów (2005–2006), podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych (2007–2008), ambasador RP w Urugwaju z akredytacją na Paragwaj (1991–1996), Kostaryce z akredytacją w innych krajach Ameryki Środkowej (2001–2004), Hiszpanii z akredytacją na Andorę (2008–2012), Stanach Zjednoczonych z akredytacją na Bahamy (2012–2016), chargé d’affaires we Włoszech z akredytacją na San Marino (od 2024).

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i działalność naukowa

[edytuj | edytuj kod]

W 1974 ukończył studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego (jego praca magisterska dotyczyła działalności Ignacego Domeyki w Chile)[2], w 1979 obronił napisaną pod kierunkiem Tadeusza Łepkowskiego pracę doktorską z zakresu historii Ameryki Łacińskiej (genezy tamtejszych masowych partii politycznych) w Instytucie Historii Polskiej Akademii Nauk. Od 1978 był związany z Katedrą Iberystyki UW, był m.in. zastępcą jej kierownika. Współzakładał tamtejszą komórkę NSZZ „Solidarność”[3][1]. W latach 1982–1983 pracował jako wykładowca historii Polski na Indiana University w Stanach Zjednoczonych[1]. Został też wykładowcą w Ośrodku Studiów Amerykańskich UW[2]. Pod pseudonimem Paweł Zamorski publikował w czasopismach drugoobiegowych[1].

Specjalizuje się w zagadnieniach z zakresu kultury latynoamerykańskiej i współczesnych problemów krajów iberoamerykańskich[4].

Działalność zawodowa

[edytuj | edytuj kod]

W 1988 pełnił funkcję redaktora prowadzącego w tygodniku „Echo Tygodnia” w Kanadzie. W latach 1991–1996 sprawował urząd ambasadora RP w Urugwaju (z akredytacją na Paragwaj), a następnie pełnił funkcję dyrektora Fundacji Shalom[5]. Od 1998 do 2000 był wicedyrektorem Departamentu Spraw Zagranicznych w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Od 2000 do 2001 pełnił funkcję ministra pełnomocnego w ambasadzie RP w Madrycie, gdzie odpowiadał za sprawy Unii Europejskiej. W 2001 objął stanowisko ambasadora w Kostaryce[6] z jednoczesną akredytacją na Nikaraguę, Honduras, Salwador, Gwatemalę, Panamę i Belize[7][8]. Funkcję pełnił do czerwca 2004 (Panama)[9] oraz października 2004 (pozostałe państwa)[10].

W styczniu 2005 został pełnomocnikiem ministra spraw zagranicznych ds. obchodów 25-lecia NSZZ „Solidarność”[3]. 31 października tego samego roku został mianowany sekretarzem stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Brał udział w negocjacjach dotyczących budżetu Unii Europejskiej na szczycie Rady Europejskiej w grudniu 2005. W maju 2006 podał się do dymisji, gdy bez uzgodnienia z premierem przedstawił własną koncepcję związaną z Gazociągiem Północnym[11]: propozycja zwracała uwagę na możliwość przyłączenia Polski do projektu, a także możliwość wprowadzenia polskiego przedstawiciela do rady nadzorczej Nord Stream, aby lepiej zabezpieczyć interesy naszego kraju[12][13]. Został zdymisjonowany 1 czerwca 2006. Jako powód rezygnacji ze stanowiska podał rozbieżności programowe w kwestii polityki bezpieczeństwa energetycznego kraju. Został następnie pełnomocnikiem ministra spraw zagranicznych ds. zagrożeń globalnych[3].

22 listopada 2007 powołano go na funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych w rządzie Donalda Tuska[3]. 21 listopada 2008 został odwołany z tej funkcji w związku z jego nominacją (postanowieniem z 20 sierpnia)[14] na stanowisko ambasadora RP w Królestwie Hiszpanii (z akredytacją na Księstwo Andory), które objął 2 grudnia tego samego roku. Misję zakończył 20 września 2012[15]. 12 września 2012 mianowany na stanowisko ambasadora RP w Stanach Zjednoczonych[16] (a 24 grudnia 2012 otrzymał akredytację na tożsame stanowisko we Wspólnocie Bahamów)[17]. 31 lipca 2016 został odwołany z urzędu ambasadora i zakończył pracę w MSZ[18][19]. W 2018 wszedł w skład Rady Muzeum Historii Żydów Polskich Polin w Warszawie[20].

Został członkiem Konferencji Ambasadorów RP, powołanej w 2018 grupy byłych dyplomatów[21]. W sierpniu 2019 sygnował przygotowany przez tę grupę list, napisany w związku z planowaną wizytą Donalda Trumpa w Polsce, w którym Polskę określono jako kraj, „który nie jest praworządny”[22][23].

Od stycznia 2024 pełni funkcję doradcy marszałek Senatu Małgorzaty Kidawy-Błońskiej[24].

W lutym 2024 powrócił do pracy w MSZ jako ekspert ds. kontroli i audytu[25][26].

W czerwcu 2024 Prezydent RP Andrzej Duda nie zgodził się na kandydaturę Schnepfa na ambasadora RP we Włoszech[27]. W następstwie, 26 sierpnia 2024 objął on kierownictwo Ambasady w Rzymie jako chargé d’affaires, akredytowany także na San Marino[28]. Zaprzysiężony 6 sierpnia 2025 roku Prezydent Karol Nawrocki podtrzymał brak zgody na objęcie stanowiska ambasadora w Rzymie przez Ryszarda Schnepfa, określając jego kandydaturę jako „czerwoną linię”[29].

Kontrowersje

[edytuj | edytuj kod]

13 czerwca 2017 roku na łamach Super Expressu ukazał się artykuł, w którym zarzucono Schnepfowi bezprawne pobieranie dodatku finansowego na żonę w łącznej wysokości 448 tys. złotych w latach 2008–2016. Powodem pobierania świadczenia miało być pisemne oświadczenie ambasadora o niewykonywaniu przez jego małżonkę, zatrudnioną ówcześnie w TVP, pracy zarobkowej[30].

Życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]

Syn żołnierza Armii Czerwonej, pułkownika Ludowego Wojska Polskiego, Maksymiliana Sznepfa (1920–2003)[31][32] i urzędniczki V Dep. Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego[33], Alicji Schnepf z domu Szczepaniak (1930–2025)[34][35].

W okresie studiów grał w profesjonalnym zespole muzycznym (występy m.in. w Hybrydach)[2].

Z pierwszego małżeństwa ma córkę Zuzannę Schnepf-Kołacz (m.in. byłą wicekonsul RP w Mediolanie i zastępcę dyrektora Żydowskiego Instytutu Historycznego)[36][37][38]. Jego drugą żoną została dziennikarka Dorota Wysocka-Schnepf[8][39] z którą ma dwoje dzieci: córkę Antonię[39] i syna Maxa[40] (Maksymiliana[41][42][43]).

Zna biegle angielski i hiszpański. Posługuje się także włoskim, portugalskim i rosyjskim[44][1][3].

Odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 3 4 5 Podsekretarz Stanu Ryszard Schnepf [online], msz.gov.pl, 20 czerwca 2009 [dostęp 2020-04-13] [zarchiwizowane z adresu 2009-06-20].
  2. 1 2 3 Dr Ryszard Schnepf. asc.uw.edu.pl. [dostęp 2018-07-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-05-22)].
  3. 1 2 3 4 5 Ambassador of Poland to the United States of America. mfa.gov.pl. [dostęp 2012-12-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-10-21)]. (ang.).
  4. ↑ Dr Ryszard Schnepf, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2011-05-08].
  5. ↑ Barbara Wizimirska (red.), Rocznik Polskiej Polityki Zagranicznej, Warszawa: Polski Instytut Spraw Międzynarodowych, 2004, s. 332, ISSN 1230-4794.
  6. ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 października 2001 r. nr Z.110-78-2001 w sprawie mianowania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2001 r. Nr 37, poz. 588 (ISAP)).
  7. ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 20 listopada 2002 r. nr Z.110-66-2002 w sprawie mianowania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2002 r. Nr 57, poz. 772 (ISAP)).
  8. 1 2 Nota biograficzna na stronie MSZ. [dostęp 2011-05-08].
  9. ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 czerwca 2004 r. nr Z.110-25-2004 w sprawie odwołania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2004 r. Nr 32, poz. 556 (ISAP)).
  10. ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 6 października 2004 r. nr Z. 110-48-2004 w sprawie odwołania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2004 r. Nr 43, poz. 746 (ISAP)).
  11. ↑ Minister Ryszard Schnepf podał się do dymisji. bankier.pl, 14 maja 2006. [dostęp 2012-12-11].
  12. ↑ Remigiusz Rosicki, Grzegorz Rosicki, Znaczenie gazociągu Nord Stream dla Polski [online], Research Gate, 2012, s. 154 [dostęp 2025-06-04] (pol.).
  13. ↑ Agnieszka Bielawska, Stosunki polsko-niemieckie na tle budowy Gazociągu Północnego (2005–2009), 2010, s. 126, ISSN 1731-7517 [dostęp 2025-06-04] (pol.).
  14. ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 20 sierpnia 2008 r. nr 110-35-2008 w sprawie mianowania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2008 r. Nr 64, poz. 575 (ISAP)).
  15. ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 12 września 2012 r. nr 110-74-2012 w sprawie odwołania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2013 r. poz. 320 (ISAP)).
  16. ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 12 września 2012 r. nr 110-75-2012 w sprawie mianowania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2013 r. poz. 82 (ISAP)).
  17. ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 grudnia 2012 r. nr 110-80-2012 w sprawie mianowania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2013 r. poz. 83 (ISAP)).
  18. ↑ Postanowienie nr 110.31.2016 Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 lipca 2016 r. w sprawie odwołania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2016 r. poz. 761 (ISAP)).
  19. ↑ Postanowienie nr 110.32.2016 Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 lipca 2016 r. w sprawie odwołania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2016 r. poz. 762 (ISAP)).
  20. ↑ Rada Muzeum. Muzeum Historii Żydów Polskich Polin. [dostęp 2021-06-01].
  21. ↑ Powołujemy Konferencję Ambasadorów RP. ambasadorowie.org. [dostęp 2019-08-28].
  22. ↑ List otwarty Konferencji Ambasadorów RP do J.E. Donalda J. Trumpa, Prezydenta Stanów Zjednoczonych Ameryki. ambasadorowie.org, 26 sierpnia 2019. [dostęp 2019-08-28].
  23. ↑ „Przybywa Pan do kraju, który nie jest praworządny”. Ambasadorowie donoszą Trumpowi na Polskę. dorzeczy.pl, 27 sierpnia 2019. [dostęp 2019-08-28].
  24. ↑ Martyna Bójko, Kto doradza marszałkom Sejmu i Senatu i ile na tym zarabia? [online], Sieć Obywatelska Watchdog Polska, 10 września 2024 [dostęp 2024-09-13] (pol.).
  25. ↑ Były ambasador Polski w USA Ryszard Schnepf: Wróciłem do MSZ [online], Wprost, 1 lutego 2024 [dostęp 2024-02-06].
  26. ↑ Kierownik placówki, Polska we Włoszech - Portal Gov.pl [dostęp 2025-07-04] [zarchiwizowane 2025-07-04].
  27. ↑ Adam Szostkiewicz: Duda z Morawieckim sabotują polskich ambasadorów. To absurdalne i niepatriotyczne. polityka.pl, 2 lipca 2024. [dostęp 2024-07-02].
  28. ↑ Personel, Polska we Włoszech - Portal Gov.pl [dostęp 2024-08-30] [zarchiwizowane 2024-08-30].
  29. ↑ Adam Paweł Figurski, Patryk Słowik: Karol Nawrocki: Nie możemy w sporze politycznym poruszać się wyłącznie w nienawiści. wiadomosci.wp.pl, 13 czerwca 2025. [dostęp 2025-06-13].
  30. ↑ Ambasador miał pobrać blisko 448 tys. zł dodatku na żonę, gwiazdę TVP. pulshr.pl, 13 czerwca 2017. [dostęp 2025-12-02].
  31. ↑ Nekrologi stołeczne. Nekrolog Maksymiliana Sznepfa. Kondolencje dla Ambasadora RP w Kostaryce, Ryszarda Schnepfa od Fundacji Shalom. „Gazeta Wyborcza. Stołeczna”. nr 194, s. 10, 12, 21 sierpnia 2003.
  32. ↑ Minister chce uczcić Lenino. wprost.pl, 22 września 2007. [dostęp 2016-04-02].
  33. ↑ Relacje biograficzne – Alicja Schnepf. [dostęp 2026-01-01].
  34. ↑ Alicja Szczepaniak Schnepf i Natalia Szczepaniak uhonorowane podczas uroczystości Garden of Righteous 2014. waszyngton.msz.gov.pl, 27 kwietnia 2014. [dostęp 2016-03-01].
  35. ↑ Nekrolog. nekrologi.wyborcza.pl, 2025-06-06. [dostęp 2025-06-06].
  36. ↑ Dyrekcja. jhi.pl. [dostęp 2025-05-13].
  37. ↑ Ms. Zuzanna Schnepf-Kolacz. ushmm.org. [dostęp 2019-08-29]. (ang.).
  38. ↑ Dokumenty Solidarności z mediolańskiego archiwum Feltrinelli po raz pierwszy na wystawie. mediolan.msz.gov.pl, 13 czerwca 2014. [dostęp 2019-08-29].
  39. 1 2 Mirosław Mikulski, Naj: Dorota Wysocka Schnepf chce być dobrą mamą. kobieta.pl, 24 września 2009. [dostęp 2019-09-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-13)].
  40. ↑ Ambasador [online], msz.gov.pl [dostęp 2015-09-13] [zarchiwizowane z adresu].
  41. ↑ Stanowski nie przeprosi Wysockiej-Schnepf. Chce otwartego procesu. wirtualnemedia.pl, 2025-09-15. [dostęp 2026-01-01].
  42. ↑ Syn Wysockiej-Schnepf "przez hejt" chce uciec z Polski? To ciekawe, bo mieszka we Włoszech.... niezalezna.pl, 2025-09-08. [dostęp 2025-09-09].
  43. ↑ Tadeusz Płużański: Historia rodziny Doroty Wysockiej-Schnepf [online], tysol.pl, 22 maja 2025 [dostęp 2025-09-09].
  44. ↑ Protokół posiedzenia Komisji Spraw Zagranicznych /nr 152/, orka.sejm.gov.pl, 24 kwietnia 2001 [zarchiwizowane 2024-03-11].
  45. ↑ Caballero. Ambasador udekorowany wysokim odznaczeniem. msz.gov.pl, 25 czerwca 2015. [dostęp 2015-07-22].
  46. ↑ El Ministro de Relaciones Exteriores impone condecoración al Embajador de Polonia, Ryszard Schnepf. rree.go.cr, 10 grudnia 2004. [dostęp 2016-10-03]. (hiszp.).
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Ryszard_Schnepf&oldid=79329586”