Graham Arnold

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Graham Arnold
Ilustracja
Imię i nazwisko Graham James Arnold
Data i miejsce
urodzenia
3 sierpnia 1963
Sydney, Australia
Pozycja napastnik
Wzrost 183 cm
Masa ciała 82 kg
Kariera juniorska
-1980 Sutherland
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1980–1981
1982–1990
1990–1992
1992–1994
1994–1995
1995–1997
1997–1998
1998–2001
Canterbury-Marrickville
Sydney United
Roda JC
Liège
Charleroi
NAC Breda
Sanfrecce Hiroszima
Northern Spirit

178 (68)
61 (22)
60 (23)
16 (1)
63 (35)
28 (7)
47 (5)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja M (G)
1985-1997  Australia 56 (19)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1989–1990
1998–2001
2000–2006
2006–2007
2007
2007–2008
2008–2009
2010–
Sydney United
Northern Spirit
 Australia (asystent)
 Australia
 Australia (asystent)
 Australia U-23
 Australia (asystent)
Central Coast Mariners

Graham Arnold (ur. 3 sierpnia 1963 w Sydney) – australijski piłkarz, obecnie trener piłkarski. W czasie kariery piłkarskiej grał na pozycji napastnika.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Graham Arnold swoją karierę piłkarską rozpoczął w klubie Sutherland. W 1980 roku przeszedł do klubu Canterbury-Marrickville, który grał w I lidze stanu Nowa Południowa Walia i był to początek jego profesjonalnej kariery. W 1982 roku przeszedł do Sydney United, który występował w National Soccer League. W klubie z Sydney występował do 1990 roku i zdobył z nim Mistrzostwo Australii 1990 i Puchar Australii w 1987 roku. Indywidualnie najlepszym sezonem w wykonaniu Arnolda był 1986, w którym został królem strzelców oraz dostał wraz z Bobbym Russellem uhonorowany tytułem Piłkarza roku[1].

W 1990 roku wyjechał do Europy, do holenderskiej Rody Kerkrade. W ciągu dwóch sezonów Arnold strzelił 22 bramki. W 1992 przeszedł do belgijskiego RFC de Liège. W klubie z Liège grał dwa lata i strzelił 23 bramki. Sezon 1994-1995 rozpoczął w R. Charleroi S.C., po czym w połowie sezonu powrócił do Holandii do NAC Breda. Sezon 1995-1996 był najbardziej udany w karierze Arnolda, gdyż strzelił 16 bramek i zajął trzecie miejsce w klasyfikacji strzelców za Lukiem Nilisem i Mariano Bombardą. W 1997 roku wyjechał do Japonii do klubu Sanfrecce Hiroszima. Po roku powrócił do Australii do Northern Spirit, w którym zakończył karierę w 2001 roku.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Graham Arnold zadebiutował w reprezentacji Australii 23 października 1985 w wygranym 7-0 w meczu eliminacji Mistrzostw Świata 1986 z Chińskim Tajpej w Adelaide. Był to udany debiut, gdyż Arnold w 68 min. strzelił bramkę. W 1988 roku Arnold uczestniczył w Igrzyskach Olimpijskich w Seulu. W turnieju Australia dotarła do ćwierćfinału, gdzie odpadła z późniejszym zwycięzcą ZSRR. Arnold wystąpił we wszystkich czterech meczach Australii. W 1988 i 1989 uczestniczył w eliminacjach Mistrzostw Świata 1990.

W 1993 roku uczestniczył w eliminacjach Mistrzostw Świata 1994, w tym w decydujących, przegranych meczach barażowych z Argentyną. W 1997 roku po raz czwarty i ostatni uczestniczył w eliminacjach do Mistrzostw Świata 1998. Pierwszy mecz barażowy rozegrany 22 listopada 1997 z Iranem w Teheranie, był ostatni Grahama Arnolda w reprezentacji. Arnold wszedł w 89 min. meczu zakończonego remisem 1-1 za Harry’ego Kewella. Ogółem w latach 1985-1997 Arnold wystąpił w reprezentacji w 56 spotkaniach i strzelił 19 bramek.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Graham Arnold jeszcze będąc piłkarzem próbował swoich sił jako trener. Grając w Sydney United pełnił rolę grającego trenera w latach 1989-1990. Była to udana praca, gdyż doprowadził klub z Sydney do Mistrzostwa Australii w 1990 roku. Zaraz po tym sukcesie Arnold wyjechał do Europy i na kilka lat skupił się jedynie na karierze piłkarskiej. Po powrocie do Australii w 1998 został grającym trenerem Northern Spirit. Northern Spirit prowadził przez 3 lata nie odniósł jednak znaczących sukcesów w National Soccer League. Będąc grającym trenerem Northern Spirit został również asystentem selekcjonera reprezentacji Australii Franka Fariny. Pełniąc rolę asystenta selekcjonera Australia przegrała w barażu z Urugwajem awans do Mistrzostw Świata 2002.

Po zwolnieniu Fariny w 2005 roku Arnold pozostał w sztabie reprezentacji jako Holendra Guusa Hiddinka. Australia w 2005 roku w barażu o udział w Mistrzostw Świata 2006 wzięła rewanż na Urugwaju i po 32-letniej przerwie awansowała do finałów Mistrzostw Świata. Na Mundialu w Niemczech Australia wyszła z grupy po zwycięstwie 3-1 nad Japonią, remisie 2-2 z Chorwacją i porażce 0-2 z Brazylią. Był to pierwszy w historii awans do 2. rundy Mistrzostw Świata drużyny ze strefy Oceanii. W 1/8 Mundialu Australia przegrała 0-1 z późniejszymi Mistrzami Świata Włochami, tracąc bramkę w doliczonym czasie, po wątpliwym karnym.

Po odejściu po Mundialu Hiddinka Arnold został selekcjonerem reprezentacji Australii. W roli selekcjonera zadebiutował 16 sierpnia 2006 w wygranym 2-0 w meczu eliminacji Pucharu Azji 2007 z Kuwejtem. Z Australią awansował do finałów Pucharu Azji 2007. Na stadionach Wietnamu, Tajlandii, Malezji i Indonezji Australia awansowała do ćwierćfinału, gdzie przegrała w rzutach karnych z Japonią. Ostatni raz w roli selekcjonera Arnold prowadził reprezentację Australii 11 września 2007 w przegranym 0-1 towarzyskim meczu z Argentyną. Bilans jego kadencji to 14 meczów, 5 zwycięstw, 4 remisy i 5 porażek przy bilansie bramkowym 20-15.

Arnold nie pożegnał się całkowicie z reprezentacją, gdyż do 2009 roku pełnił rolę asystenta selekcjonerów Roba Baana i Pima Verbeeka. Obok pracy asystenta selekcjonera reprezentacji Arnold pełnił funkcję trenera Reprezentacji U-23 (Olimpijskiej). Awansował z nią na Igrzyska Olimpijskie w Pekinie. Na Igrzyskach Australia zremisowała 1-1 z Serbią oraz przegrała 0-1 z Argentyną i Wybrzeżem Kości Słoniowej i nie wyszła z grupy.

9 lutego 2010 Graham Arnold został trenerem występującego w A-League Central Coast Mariners. Arnold podpisał trzyletni kontrakt[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. The Australian National Soccer League, www.ozfootball.net [dostęp 2017-11-23].
  2. Graham Arnold deserves to be given a chance | The Roar, www.theroar.com.au [dostęp 2017-11-23] (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]