Halina Birenbaum

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Halina Birenbaum
Ilustracja
Halina Birenbaum (2019)
Data i miejsce urodzenia 15 września 1929
Warszawa
Dziedzina sztuki poezja, proza
Ważne dzieła

Nadzieja umiera ostatnia

Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Halina Birenbaum na spotkaniu z uczniami LXXV Liceum Ogólnokształcącego im. Jana III Sobieskiego w Warszawie (2018)

Halina Birenbaum (ur. 15 września 1929 w Warszawie) – polsko-izraelska pisarka, tłumaczka, poetka, ocalona z Holocaustu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W czasie II wojny światowej przebywała początkowo w getcie warszawskim, a następnie w niemieckich obozach koncentracyjnych na Majdanku i Auschwitz-Birkenau. Podczas ewakuacji obozu szła w marszu śmierci do Wodzisławia Śląskiego[1], skąd przetransportowano ją do Ravensbrück, a następnie do Neustadt-Glewe[2][3]. W Auschwitz-Birkenau miała numer 48693[4].

Po wojnie z powodu antysemityzmu wyemigrowała z Polski do Izraela[2]. Tam założyła rodzinę i mieszka do dziś. W czasie licznych spotkań z młodzieżą polską, izraelską i niemiecką opowiada o swoich obozowych przeżyciach.

Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Jej utwory były tłumaczone na kilka języków.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

W 1999 prezydent RP Aleksander Kwaśniewski odznaczył ją Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[4].

W 2001 roku Polska Rada Chrześcijan i Żydów przyznała Birenbaum tytuł Człowiek Pojednania 2001.

W 2015 została wyróżniona odznaką „Zasłużony dla Warszawy[5].

W 2018 uhonorowana tytułem Honorowego Obywatela miasta stołecznego Warszawy[6].

Książki[edytuj | edytuj kod]

  • Nadzieja umiera ostatnia (1967)
  • Powrót do ziemi praojców (1991)
  • Każdy odzyskany dzień (1998)
  • Wołanie o pamięć (1999)
  • Echa dalekie i bliskie. Spotkania z młodzieżą (2001)
  • Życie każdemu drogie (2005); fotografie – Adam Bujak
  • To nie deszcz, to ludzie. Halina Birenbaum w rozmowie z Moniką Tutak-Goll, Wydawnictwo Agora, Warszawa 2019 ​ISBN 978-83-268-2837-9​.

Wiersze[edytuj | edytuj kod]

  • Nawet gdy się śmieję
  • Nie o Kwiatach
  • Jak można w słowach

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. P. Cywiński, Marsz Śmierci w pamięci ewakuowanych więźniów Auschwitz, Oświęcim 2016, s. 41.
  2. a b Na dnie piekła. Z Haliną Birenbaum rozmawia Monika Tutak-Goll. „Wysokie Obcasy (dodatek do Gazety Wyborczej)”, s. 8, 21 kwietnia 2018. 
  3. Syn, gdy miał 3 lata spojrzał na moją rękę, zobaczył numer. Z Haliną Birenbaum rozmawia Monika Tutak-Goll. „Wysokie Obcasy (dodatek do Gazety Wyborczej)”, 25 maja 2019. 
  4. a b We remember Fruma and all the anonymous victims of Auschwitz!. zchor.org. [dostęp 2018-02-17].
  5. Halina Birenbaum wyróżniona tytułem Zasłużony dla Warszawy. onet.pl, 13 października 2015. [dostęp 2017-01-28].
  6. Uchwała nr LXII/1663/2018 z 01-03-2018 w sprawie nadania Honorowego Obywatelstwa Miasta Stołecznego Warszawy. Biuletyn Informacji Publicznej m.st. Warszawy, 2018-03-01. [dostęp 2018-03-20].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]